راستی، حرف از نزدیک شدن از طریق موسیقی شد.

«صدا ها و پل ها» اسم اثری یه آهنگسازی «احسان مطوری» آهنکساز و نوازنده‌ی سنتور ایرانی تبار ساخته شده. هر آهنگ دو خواننده داره. یک خواننده‌ی ایرانی (که علیرضا قربانی باشه) و یک خواننده از زبانی دیگر. مجموع نوازنده‌های کل این آلبوم از بیش از صد کشور جهان هستن که در سال ۲۰۲۰ و دوران قرنطینه به طور جداگانه صداشون رو ضبط کردن تا میکس بشه. این پروژه‌ی گسترده چند تا موزیک ویدئوی شاهکار هم داره و موضوع آهنگاش بیشتر اجتماعی و صلح طلبانه هستن. همون‌طور که از اسمش هم مشخصه. اون هم در دوره‌ای که دنیا بیشتر از هر چیزی به یک همدردی نیاز داره. لازمه بگم این آلبوم نامزد گرمی صلح شده و توی لیست ۱۰ آلبوم پرطرفدار رسانه‌ی بزرگ بیلبورد قرار گرفت و چندین جایزه‌ی بزرگ دیگه. شاید واقعا «صدا ها و پل ها» چیزی باشه که توی این دوره بیشتر از هرچیزی بهش نیاز داریم.

1:54 ای دریغا چه گلی ریخت به خاک چه بهاری پژمرد چه دلی رفت به باد چه چراغی افسرد! هر شب این دلهره‌ی طاقت سوز، خوابم از دیده ربود! هر سحر چشم گشودم نگران: چه خبر خواهد بود؟

این چنل زیبا برای دوستمونه. حتما سر بزنید و ببینید چه محتوای قشنگی داره و ما چه دوستایی داریم✨

بزرگترین دشمن حال حاضر موسیقی ما صدا و سیماست. توی این تلویزیون انواع سلاح های گرم و سرد و موشک و ابزار کشتار رو نشون میدن، اما ساز رو که نماد صلح، زیبایی و معنویت هست نشون نمیدن. بعد گله می‌کنن که چرا جوانان ما به راه بد میرن و آهنگ های مبتذل گوش میدن و غیره. به نظر شما راه جلوگیری از این قضیه چیزی جز بها دادن به هنرمندان داخلیه؟ -علیرضا قربانی

امیدوارم بد برداشت نکنی ولی دوست داری قبل از مرگت چه آهنگی گوش بدی؟ - قبلاً زیاد بهش فکر کردم. خیلی. البته که به یه نتیجه‌ی درست نرسیدم ولی بذارید یه جواب دیگه بدم.

علی‌نقی وزیری، استاد موسیقی ایرانی در زمان مشروطه بود که خیلی به موسیقی ما لطف کرد. اون ردیف میرزاعبدالله رو به نت نوشت تا حفظ بشه، چون خودش خارج از کشور درس موسیقی خونده بود مدرسه‌ی موسیقی توی ایران ساخت که لازم نباشه برن خارج برای تحصیل، اولین کنسرت رو توی ایران برگزار کرد و اولین ارکستر رسمی ایران رو ساخت (بعد از ارکستر نظامی) و خیلی لطف های دیگه.