ادامه درباره رابطه ما با دیگران ٣٩- اگر کسی بخواهد قضاوتش را باور کنند، باید آن را با خونسردی و بدون هیجان بیان کند. زیرا شدت لحن همیشه از اراده سرچشمه می‌گیرد و در این صورت قضاوت را ناشی از اراده می‌دانند، نه شناخت. زیرا شناخت طبق ماهیتی که دارد، فاقد هیجان است. از آنجا که عنصر اولیه و ریشه‌ای در انسان اراده است و شناخت عنصری ثانوی است که بعد به انسان اضافه شده است، اگر حکمی را با هیجان شدید بیان کنیم، مردم بیشتر گمان می‌کنند که این حکم از هیجان اراده ناشی شده است، نه اینکه خود حکم موجب هیجان شده است. 📚در باب حکمت زندگی ✍️#آرتورشوپنهاور https://eitaa.com/phwsla

*هم قادر و* *هم قاهِر و* *هم اول و آخِر* *اول غم و سودا و* *به آخِر یَدِ بَیضا* #غزل_مولانا ید بیضا: دست سفید (روشن). ✅ آن قادرِ قاهر خود ابتدا درد را داد ولی در انتها نیز خودش آن را تبدیل به نور کرد✨ https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

زین سبب پیغامبر با اجتهاد نام خود وان علی مولا نهاد گفت هر کو را منم مولا و دوست ابن عم من علی مولای اوست کیست مولا آنک آزادت کند بند رقیت ز پایت بر کند چون به آزادی نبوت هادیست مؤمنان را ز انبیا آزادیست ای گروه مؤمنان شادی کنید هم‌چو سرو و سوسن آزادی کنید لیک می‌گویید هر دم شکر آب بی‌زبان چون گلستان خوش‌خضاب بی‌زبان گویند سرو و سبزه‌زار شکر آب و شکر عدل نوبهار حله‌ها پوشیده و دامن‌کشان مست و رقاص و خوش و عنبرفشان جزو جزو آبستن از شاه بهار جسمشان چون درج پر در ثمار مریمان بی شوی آبست از مسیح خامشان بی لاف و گفتاری فصیح ماه ما بی‌نطق خوش بر تافتست هر زبان نطق از فر ما یافتست نطق عیسی از فر مریم بود نطق آدم پرتو آن دم بود تا زیادت گردد از شکر ای ثقات پس نبات دیگرست اندر نبات عکس آن اینجاست ذل من قنع اندرین طورست عز من طمع در جوال نفس خود چندین مرو از خریداران خود غافل مشو  مولانا https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

صبحتون به درخشش آفتاب، و روزتان سرشار از رویش مهر… طلوعی دیگر و امیدی دیگر و نگاهی دیگر به خورشید آفرینش، داستان زندگی‌تان پربار🌸 https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

ادامه درباره رابطه ما با دیگران ۴٠- حتی اگر در تمجید خویش کاملا حق داشته باشیم، نباید به این کار وسوسه شویم. زیرا خود پسندی امری بسیار عادی، اما استحقاق تمجید امری چنان نادر است که به محض اینکه دیگران متوجه تمجید ما شوند، حتی اگر تلویحی باشد، هر کس حاضر است شرط ببندد که سخن ما از روی خودپسندی است، و اینکه آنقدر شعور نداریم که خود را مضحکه نکنیم. با این همه در این گفته بیکن حقیقتی نهفته است که: "وقتی به سوی کسی مشتی خاک پرتاب می‌کنیم، همیشه مقداری از آن بر بدن او می‌چسبد" این گفته نه فقط درباره افترا صدق می‌کند، بلکه درباره تمجید از خود هم صادق است از این رو می‌توان تمجید از خود را به اندازه متعادل توصیه کرد. ۴١- اگر به کسی ظن دروغگویی دارید، وانمود کنید که حرفش را باور می‌کنید. در این صورت جسورتر می‌شود، دروغ‌های بزرگ‌تری می‌گوید و سرانجام دروغش آشکار می‌گردد. اما اگر دریافتید که کسی می‌خواهد حقیقتی را کتمان کند ولی گوشه‌ای از آن را ناخواسته برملا کرده است، ناباوری نشان دهید تا ناباوری شما او را تحریک به فاش کردن همه حقیقت کند. 📚در باب حکمت زندگی ✍️#آرتورشوپنهاور https://eitaa.com/phwsla

شعر فارسی بر تارک ایوان نجف در سال ۱۱۲۱ش. هنگامی که نادرشاه به زیارت نجف رفت، دستور داد که به جای کاشی‌های سبزرنگ صفوی گنبد و دو گلدسته را طلا کنند، پیش از این گنبد در عصر عضدی سفید بود صفوی ان را سبز کرد و نادر آن را طلا گرفت. تاریخش را در کتیبهٔ ایوان طلای آستانه با طلا سال ۱۱۵۶ قمری نگاشته‌اند. این کار نادرشاه تأثیر ژرفی در دل‌های شیعیان نهاد و جمع فراوانی از بزرگان شاعران شیعه به فارسی و عربی و ترکی و هندی اشعاری به این مناسبت سرودند و اشعاری نیز در کتیبه‌های طلاکاری و مینا کاری به خط بارزترین خوشنویسان عصر نگاشتند و بر ایوان طلا افزودند. در میان ایوان طلا در کنار در ورودی به رواق، حروف طلا بر پلاکهایی از طلا به خط محمدجعفر اصفهانی، به تاریخ ۱۱۵۶ قمری، شعری از عرفی شیرازی در مدح حضرت علی نوشته‌اند با مطلع: ⚜️این بارگاه کیست که گویند بی‌هراس کای اوج عرش سطح حضیض تو را مماس 📍در دیواره بیرونی ایوان طلا در دیواری که به گلدسته‌ها می‌رسد در دو طرف دو کتیبه میناکاری بزرگ قرار دارد که در آن دو بیت از هفت بند کاشی متعلق به ملا محسن کاشی عالم و شاعر دربار سلطان محمد خدابنده است. مشهور است که او این شعر را در منقبت حضرت علی گفته و از او صله دریافت کرده است. در کتیبه سمت راست این کتیبه، بیت پایانی هفت بند ملاحسن کاشی آمده که : زایران درگهت را بر در خلد برین می‌دهند آواز طبتم فادخلوها خالدین و در کتیبه سمت چپ تا نجف شد آفتاب دین و دولت را مقام خاک او دارد شرف بر زمزم بیت الحرام https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

حس‌خوب‌#آرامش جاده‌ٔ زندگی، هرگز بُن بست نیست! نفسی تازه کن، کفش‌هایت را بپوش و دوباره دل به راه بسپار! آغوش مهربانی های خداوند همیشه انتظارت را می‌کشد https://eitaa.com/phwsla #انجمن‌بوعلی‌سینا

ادامه درباره رابطه ما با دیگران ۴٢- همه امور شخصی را باید چون رازی نگاه داریم، به طوری که آشنایان جز آنچه به چشم می‌بینند، به آن واقف نشوند. زیرا آگاهی آنان از امورِ بسیار بی‌اهمیت هم ممکن است در زمان و شرایط خاص، باعث زیان ما شود. به طور کلی صلاح‌ در این است که آدمی شعور خویش را با نگفتن نشان دهد، نه با گفتن، زیرا سکوت از هوشمندی است و گفتن از خودپسندی. امکان پیش آمدن هر دو به یک اندازه است، اما غالباً ارضای گذرایی را که گفتن به همراه می‌آورد، به فایده دراز مدتی که سکوت ضامن آن است رجحان می‌دهیم. حتی به منظور سبک کردن بار دل، نباید فکر خود را به صدای بلند گفت، مبادا که عادت شود. زیرا در اثر این کار، فکر و گفتار چنان با یکدیگر عجین می‌شوند که به تدریج، سخن گفتن با دیگران به فکر کردن با صدای بلند تبدیل می‌شود، حال آنکه اقتضای هوشمندی این است که میان فکر و گفتار، شکافی عمیق نگاه داشته شود. گاهی گمان می‌کنیم که دیگران، امری را که به ما مربوط می‌شود باور نمی‌کنند، در حالی که حتی به ذهنشان خطور نمی‌کند که درباره آن شک کنند: اما اگر کاری کنیم که به این فکر بیفتند، آنگاه دیگر باور نخواهند کرد. ما معمولاً به این علت که می‌پنداریم دیگران به راز ما پی نمی برند ، خود آن را افشا می‌کنیم. این کار درست به این می‌ماند که کسی به علت گرفتار شدن به سرگیجه، خود را از ارتفاع به پایین پرتاب کند، زیرا گمان کرده است که نمی‌تواند در ارتفاع بایستد و رنج ایستادن در آنجا چندان بزرگ است که باید کوتاهش کند. نام این اختلال بلندی هراسی است. 📚در باب حکمت زندگی ✍️#آرتورشوپنهاور https://eitaa.com/phwsla