نمیدونی تو که عاشق نبودی،چه سخته مرگِ گُل برای گُلدون..

گم که نشدی، نه؟!

ولی من هر وقت پامو از خونه بیرون گذاشتم چیزی بوده که بتونم براش گریه کنم.حیوون مُرده وسط خیابون،آدمهای عصبی که بی دلیل داد و بیداد میکنن،بچه های کار که پشت چراغ قرمز از هر ماشین به ماشین دیگه میرن ولی ما آدمایی که تو ماشین نشستیم حتی به خودمون اجازه نمیدیم که نگاهشون کنیم و حرف هاشونو بشنویم و حداقل اگه چیزی ازشون نمیخریم و بهشون چیزی نمیدیم،حالشونو بپرسیم. خواستم یادآوری کنم که اون بچه ها هم انسانن ،آدم هایی مثل خودمون.اونا هم دل دارن،اونا ناراحت میشنن، میشکنن،گریه میکنن.اونا خیلی معصوم و پاکن.به ظاهر آشفته و لباس های به هم ریخته شون نگاه نکنیدا.اونا از من و تو بهترن. فقط خواستم اینو به خودم و شماها بگم که خودمون رو یه روز به جای اون بچه هایی که حتی به اندازه ی یه عدد دو رقمی هم روی زمین نبودن بذاریم و اینکه وقتی پشت چراغ قرمز بچه ای رو دیدی که با یه دستمال ،یه جعبه آدامس،چهارتا شاخه گل رز اومد سمت ماشینتون،شیشه رو نده بالا، یه کلمه ازش بپرس ،حالت خوبه؟!

-

یادمه.

+دروغگو نبودی! -الانم نیستم! +کم ازت نشنیدم دوسم داری، اینا احساساته دیگه! یا اینام دروغ بوده؟ -داشتم و دروغ نبود! ندارم و بازم دروغ نیست. _خاتون

جمعه ، نهم بهمن ۱۴۰۰

حقیقتا بیشتر ازاون چیزی که فکرش رو می‌کنم آدم گریز شدم،از ارتباط داشتن با آدما می‌ترسم و از ارتباط نداشتن و تنها موندن هم می‌ترسم از مهمونیا و بیرون رفتنا با آدمای جدید فرار می‌کنم ولی دیگه حالم از تختمم بهم می‌خوره از توجه زیاد بدم میاد و از بی توجهی حس اضافی بودن بهم دست میده.

حرف هایش چون خنجری بر روحِ پاره پاره‌ام بود ، او که هرگز نمی‌دانست چه بر من می‌گذرد

-

گفتم احتمالا مینویسم اون دختر برای مدت طولانی قوی موند،ولی کسی نفهمید.