من دوباره معتاد صدای حنجره‌ی این دو شجریان شدم. می‌دانی؟ بعضی غم‌ها و اندوه‌را نباید با کسی در میان گذاشت. باید در غار تنهایی برای خود مدتی ماند، شجریان گوش کرد و گریه کرد. بغضش را نتواند کنترل کند و هق‌هق‌ شبانه‌اش در بالشتش دوباره خفه‌ شود.

کاش می‌شد تصمیم گیری خیلی چیز‌ها با من بود و می‌تونستم تنها سرمو بکنم تو جوب.

چشم‌های رنگی، سپید، درخت‌ها