پاریس ؛ ۱۰ نوامبرِ ۱۸۸۶ : میروم‌بخوابم ؛ خرد‌وخسته‌ام ؛ تمام‌ِبعدازظهر بی‌محاباگریستم ؛ تورابیش‌تردرآغوش‌می‌گیرم توهم‌بیش‌ازپیش‌دوستم‌بدار ؛ چون‌غمگینم . . + ازمیان‌ِنامه‌ی‌ژرژساند‌به‌گوستاوفلوبر ✉️☘'

‹ سیمین‌دانشور › قشنگ‌حرف‌ِدلمونُ‌میزنه اینجاك‌میگه : سکوتِ‌من‌همیشه‌به‌معنیِ‌رضایت‌ نیست ؛ گاهی‌یعنی‌خسته‌ام ؛ خسته‌ام‌از‌اینکه مدام‌به‌کسانی‌که‌هیچ‌اهمیتی‌به‌فهمیدن‌ نمیدهند ؛ توضیح‌دهم .

‏شما اگر پول رو چرک کف دست تصور کنین، دست های من همیشه ضدعفونیه.

ادبیات فارسی اینطوریه که شما پس از گفتن کلمه «بلا نسبت» مجاز به هرگونه فحاشی هستید.

لالایی قشنگ ...

_

حافظ اونقد به معجزه بغل معتقد بوده که میگه : گر چه پیرم ؛ تو شبی تنگ در آغوشم کَش تا سحرگه ز کنارِ تو جوان برخیزم

به‌درمانم‌نمی‌کوشی.

من گُنگِ خواب‌دیده و عالم تمام کَر من عاجزم ز گفتن و خلق از شنیدنش

اگه‌برات‌بد‌نمیشه‌بگو‌این‌با‌منه. @pirmghan

گریه‌اصلا‌حرف‌میاره

به جز تو دارم کی یااباعبدالله ♥️