ولی اردیبهشت و شکوفه‌های انار و بهارنارنج و درخت‌های توت و قدم زدن تو کوچه پس کوچه‌ها غیرقابل وصفه...

خواجه مدهوشم کند، سعدی به‌هوش آرد مرا عقل گو نیشم زند تا عشق نوش آرد مرا... _شهریار

ای سرو پای بسته به آزادگی مناز آزاده من که از همه عالم بریده‌ام... _رهی معیری

آخرین بار کِی بود که ملاقاتتان کردم؟ ۹ سال پیش؟ آخرین خاطره‌ای که یادم هست این‌طور بود که شما از من پرسیدید کلاس چندمم و من عدد دو را با انگشت هایم نشان دادم✌️ و گفتم دوم خوب یادم هست که گفتید: این که عدد دو نیست، این علامت پیروزیه! و من امشب بعد از این همه مدت دوباره شما را دیدم اما تمام حرف‌هایم از ذوق یادم رفت و فقط سکوت کردم. نمی‌دانید که چه‌قدر دوست داشتم راجع‌به کتاب و موضوعات مختلف همراهیتان کنم ولی جز سکوت هیچ‌چیز یادم نیامد. فقط می‌توانم بگویم کاش دوباره ببینمتان! پ.ن: من امشب یک دانش‌آموز درس نخوانده‌ی بی‌چاره‌ام که از قضا خوشحال است.

راستی که چه‌قدر بااحترام بودید و هربار برای رفت و آمد هایمان و پذیرایی، بلند شدید و تشکر کردید و گفتید راضی به زحمت نیستیم...

تهرانم که لرزید. فکر کنم دیگه جدی جدی باید منتظر زامبی‌ها باشیم

شاید اجنه‌ی زندانی شده تو دروازه حضرت سلیمان هم آزاد بشن

منم همین‌طور سارا منم همین‌طور:))))

یه زمانی بزرگترین ترسم فرار کردن عروسک آنابل از موزه بود. کاش برگردم به همون دوران...

همین...

توت سیاه یا شاه‌توت؟