از سخنان امام (عليه السلام) است
که به هنگام مشورت کردن «عمر بن خطاب» با آن حضرت
براى رفتن به جنگ روم بيان فرمود
(اى خليفه!) خداوند بر عهده گرفته است که حوزه اسلام را براى پيروان اين دين سربلند سازد و نقاط ضعف آن ها را بپوشاند. آن کس که آن ها را در آن هنگام که اندک بودند، و کسى به کمک آن ها نمى شتافت يارى کرد، و در آن موقع که به دليل کمى نفرات قدرت دفاع از خود را نداشتند از آن ها دفاع کرد، زنده است وهرگز نمى ميرد!
هرگاه تو خود به سوى دشمن حرکت کنى و در ميدان نبرد با آن ها روبرو شوى و مغلوب گردى، پناهگاهى براى مسلمين در شهرهاى دوردست باقى نمى ماند و (در چنين شرايطى) بعد از تو کسى نيست که به او مراجعه کنند.
بنابراين مرد جنگ آزموده اى را به سوى آن ها بفرست و گروهى که آزمون خود را (در جنگ ها) پس داده اند و خيرخواه اند با او همراه ساز، اگر خداوند پيروزى نصيب کند، همان است که تو مى خواهى و اگر شکل ديگرى رُخ داد (اشاره به اين که شکست دامن مسلمين را بگيرد) تو پشتيبان مردم و پناهگاه مسلمين خواهى بود!
نهج البلاغه خطبه 134
[
@pompos ]
