امیرالمؤمنین علی
سزاوار است آن هايى که از عيوبى پاک اند و از گناه، سالم نگه داشته شده اند، به گنهکاران و اهل معصيت ترحم کنند و شکر و سپاس خدا، چنان بر وجود آنان غلبه کند که آن ها را از عيب جويى و غيبت ديگران بازدارد. چگونه آن عيب جو بر برادر خود عيب مى گيرد و او را به دليل بلايى که گرفتار شده است، سرزنش مى کند (در حالى که خودش نيز خالى از عيب نيست و خداوند با لطفش، بر آن پرده افکنده است)؟ آيا به خاطر نمى آورد که آنچه خدا از گناهان او مستور داشته، (گاه) بزرگ تر از گناهى است که بر ديگران عيب مى گيرد؟ (راستى) چگونه ديگرى را مذمّت مى کند براى گناهى که خود مثل آن را مرتکب شده است، و اگر به آن گناه آلوده نشده، (شايد) معصيت ديگرى کرده که از آن بزرگ تر است؟ (پس چرا به اصلاح خويش نمى پردازد؟!) به خدا سوگند! حتى اگر خدا را در گناهان کبيره عصيان نکرده، و تنها صغيره اى انجام داده، همين جرأتش بر عيب جويى مردم گناه بزرگ ترى است!
نهج البلاغه خطبه 140 بخش اول
[ @pompos ]
34.5M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
بروید سراغ کار های نشدنی تا بشود...
[ @pompos ]
من نصف موفقیت های زندگیم برای همین جمله است
به جای تکرار کردن نمیتونم
به خودم جرات دادم و گفتم میتونم
خدا هم هست و رفتم تو دل کار 🥲
این شد که با سن کم خیلی تونستم😁 ( با تلاش و کوشش زیاد البته)
شماهم بگید میتونم تا بتونید
دقت کردم افرادی که فکر میکنن نمیتونن
واقعا نمیتونن
میگم اینو انجام بده
اون کار و کن
مدام میگه نمیتونم
نمیشه
خب یکم نگو نمیتونم
تا بتونی از پسش بر بیایی
_ادمین
امیرالمؤمنین علی
اى بنده خدا! در عيب جويى هيچ کس براى گناهى که انجام داده است شتاب مکن، شايد او آمرزيده شده باشد، و درباره گناه کوچکى که خود انجام داده اى ايمن مباش، شايد به خاطر آن مجازات شوى، بنابراين، هرکدام از شما که از عيب ديگرى آگاه شد، به سبب آنچه از عيب خود مى داند، از عيب جويى او خوددارى کند، و اگر کسى از عيب و گناهى پاک است، بايد شکر و سپاس اين نعمت، او را از عيب جويى کسى که به آن عيب و گناه مبتلا شده است، بازدارد.
نهج البلاغه خطبه 140 بخش دوم
[ @pompos ]