امام صادق عليه السلام می فرمایند :
هرگاه بنده ای نماز را در وقتش به جا آورد و همواره بر آن مواظب نمايد، نماز او پاك و نورانی بالا می رود و می گويد: مرا حفظ كردی، خدا تو را حفظ كند؛ اما هرگاه در وقتش به جا نياورد و بر آن مواظب نکند، به صورتی تاريک بر می گردد و می گويد: مرا ضايع كردی، خدا تو را ضايع كند.
📚بحار الانوار، جلد 80، صفحه 9
[ @pompos ]
امیرالمؤمنین علی
خداى را ستايش مى کنم، و از او براى انجام کارهايى که موجب طرد و منع شيطان است کمک مى جويم و براى مصون ماندن از گرفتار شدن در دام ها و فريب هاى شيطان يارى مى طلبم و گواهى مى دهم که جز خداوند يکتا معبودى نيست و شهادت مى دهم که محمّد (صلي الله عليه و آله)، بنده و فرستاده و برگزيده و انتخاب شده اوست. در فضل و برترى همتا ندارد و فقدان او قابل جبران نيست؛ به برکت وجودش شهرهايى که غرق در ضلالت و ظلمت بود و جهل بر افکار مردمش غلبه داشت و قساوت و سنگدلى بر آن ها چيره شده بود، روشن گشت.
در زمانى که مردم حرام را حلال مى شمردند، دانشمندان را تحقير مى کردند، در دوران فترت (و غيبت اولياى الهى) قدم به عرصه حيات مى گذاشتند و در کفر و بى دينى جان مى سپردند.
نهج البلاغه خطبه 151 بخش اول
[ @pompos ]
35.2M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
کار ساز ترین توسل
توسل به حضرت زهراست...
[ @pompos ]
امیرالمؤمنین علی
شما اى گروه عرب! در آينده هدف بلاهايى هستيد که نزديک شده است؛ از مستى نعمت بپرهيزيد و از بلاهايى که کيفر اعمال شماست برحذر باشيد و هنگامى که گرد و غبار حوادث ناشناخته برمى خيزد و پيچيدگى هاى فتنه آشکار مى شود نوزادش تولّد مى يابد و باطن آن ظاهر مى گردد، قطب و محورش بر جاى خود قرار مى گيرد و آسياى آن به حرکت درمى آيد (به هوش باشيد و) با احتياط گام برداريد. (آرى!) فتنه ها کم کم از مراحل ناپيدا شروع به حرکت مى کنند و سرانجام به صورت خطرناک آشکار مى شوند. رشد آن ها همچون رشد جوانان (سريع است) و آثارشان (بر پيکر جامعه) همچون آثار سنگ هاى سخت و محکم است (که بر پيکر انسان وارد مى شود) ستمگران آن را طبق پيمان هايى از يکديگر به ارث مى برند، نخستين آن ها رهبر آخرينشان است و آخرينشان پيرو نخستين آن ها. (آرى) آن ها براى به دست آوردن دنياى پست بر يکديگر سبقت مى جويند و همچون سگانى که بر سر مردار گنديده اى ريخته باشند با يکديگر به نزاع برمى خيزند (گرچه در ظاهر متّحدند)، ولى به زودى پيروان، از پيشوايان خود برائت مى جويند و رهبران از پيروانشان و سرانجام با بغض و کينه از هم جدا مى شوند و به هنگام ملاقات (در اين جهان و يا در آخرت) يکديگر را لعن و نفرين مى کنند.
نهج البلاغه خطبه 151 بخش دوم
[ @pompos ]