امیرالمؤمنین علی
در زندگى رسول خدا (صلي الله عليه و آله) امورى است که تو را به بدى ها و عيوب دنيا راهنمايى مى کند؛ چرا که او و نزديکانش در دنيا گرسنه بودند، و با اين که او (در پيشگاه خدا) مقام و منزلتى بس عظيم داشت، زينت هاى دنيا از او دريغ داشته شد؛ بنابراين هرکس بايد با عقل خودش بنگرد که آيا خدا با اين کار پيامبرش را گرامى داشت يا به او اهانت کرد؟ اگر کسى بگويد: خدا با اين کار (گرفتن زخارف دنيا از آن حضرت) به او اهانت کرده ـ سوگند به پروردگار متعال! ـ دروغ گفته است، دروغى بزرگ، و اگر بگويد: او را گرامى داشته پس بايد بداند که ديگران را (که غرق زينت هاى دنيا هستند) گرامى نداشته است؛ چرا که دنيا را براى آن ها گسترده و از مقرّب ترين افراد به خودش دريغ داشته است؛ بنابراين (کسى که مى خواهد سعادتمند شود) بايد به پيامبر خود تأسّى جويد، گام در جاى گام هايش نهد و از هر درى که او داخل شده وارد شود والّا از هلاکت (و گمراهى) ايمن نخواهد بود؛ زيرا خداوند، محمّد (صلي الله عليه و آله) را نشانه قيامت و بشارت دهنده بهشت و بيم دهنده کيفر قرار داده است. او با شکم گرسنه از اين جهان رحلت کرد و با سلامت (روح و ايمان) به سراى ديگر وارد شد. او تا آن زمان که از جهان رخت بربست و دعوت حق را اجابت کرد سنگى روى سنگ ننهاد (و خانه محکمى براى خود نساخت) چه منّت بزرگى خدا بر ما نهاده که چنين پيشوا و رهبرى به ما عنايت کرده، تا راه او را بپوييم و قدم در جاى قدم هاى او نهيم. به خدا سوگند! آن قدر اين پيراهنم را وصله زدم که از وصله کننده آن شرم دارم، (تا آن جا که) کسى به من گفت: چرا اين پيراهن کهنه را دور نمى افکنى؟ گفتم: از من دور شو! صبحگاهان، رهروان شب را ستايش مى کنند! (و فرداى قيامت وضع ما روشن مى شود).
نهج البلاغه خطبه 160 بخش آخر
[
@pompos ]
