مولانا: شمس، عشق چیست؟ شمس: دل کندن. مولانا: از چه؟ شمس: از هر آنچه گمان می‌کنی بی آن نمی‌توانی زیست. مولانا: پس چرا همه در پی عشق اند؟ شمس: چون گمان می‌کنند عشق، آرامش می‌آورد. مولانا: مگر نمی‌آورد؟ شمس: نخست، آشوب می‌آورد. مولانا: پس چرا باید عاشق شد؟ شمس: چون هیچ دلی، بی آشوب، بیدار نمی‌شود. مولانا: و عشق، چه می‌خواهد؟ شمس: شجاعت. مولانا: شجاعت چه؟ شمس: شجاعت از دست دادن کسی که بودی. مولانا: پس عاشق واقعی کیست؟ شمس: آن که از سوختن نمی‌ترسد. مولانا: و پاداش این سوختن؟ شمس: آن که پس از آتش، دیگر همان آدم پیشین نیست.

_

چه قشنگ گفته صائب: خود را چو یافتی همه عالم از آن توست🫧🪷•

چه زیبا نوشته بود؛ هر چشمی به اندازه ای که تورا دوست دارد زیبا می بیند؛ پس آدمیو انتخاب کن که وقتی با چشم اون به خودت نگاه میکنی خودتو بیشتر دوست داشته باشی… 🥺❤️

_🤎

حافظ زِ دو چشمان قشنگ تو غزل ساخت، هر کس که تو را دید به چشمان تو دل باخت، نقاش غزل تا که به چشمان تو پرداخت، دیوانه شد از طرز نگاهت قلم انداخت.؛!

سلام، صبحتون بخیررر🥲🍳

بهانه‌ی تو را می‌گیرد دلم، صبح یک‌بار، ظهر یک‌بار، و شب هزار و یک‌بار :)! _

و ستاره ها هیچ وقت محو نمیشن⭐️