اگه بگم اندازه بارونای بهار دوستت دارم،
اگه بگم اندازه زنگ آخر مدرسه روز چهارشنبه دوستت دارم،
اگه بگم اندازه بوی کتاب نو دوستت دارم،
اگه بگم اندازه تار به تار مژه های سیاهت دوستت دارم،
اگه بگم اندازه عطر موردعلاقم دوستت دارم،
اگه بگم اندازه خونه به خونه ی پیرهنای چهارخونت دوستت دارم،
اگه بگم اندازه نوشابه بعد غذا دوستت دارم،
اگه بگم اندازه سیگار بعد مستی دوستت دارم،
اگه بگم اندازه خرت خرت برف تازه زیر پاهام دوستت دارم،
اگه بگم اندازه کارتونای بچگیم که صدبار دیدمشون دوستت دارم،
بازم دروغ گفتم؛ علاقه ی من بهت خیلی بیشتر ازین حرفاست....
خنده هایت می برد دل از کفِ هر غنچه ای
با نگاهت درد را بی نسخه درمان می کنی!
پنجره، چای، خیابان، غزل و چشمانت ؛
چه کنم؟ یك نفر و اینهمه دشمن بی تو .