روحم واقعا خسته، داغون، زخمی و شکسته است:)

راستش دیگه برای همه چیز خسته‌ام؛ برای اینکه از دست کسی ناراحت بشم، برای اینکه وقتی کسی از دست من ناراحت شده از دلش در بیارم، برای اینکه بخوام رفتار آدما رو تحلیل کنم، برای اینکه بخوام از تنهایی ناراحت باشم، برای اینکه بخوام حرف بزنم، برای اینکه بخوام گریه کنم، کلا برای ادامه دادن به زندگی خسته‌ام.

حتی چیزایی که قبلا باعث ذوقم میشدن، دیگه هیچ ذوق و لذتی برام ندارن. در خسته‌ترین و داغون‌ترین ورژن خودم به سر میبرم.

آدما با رفتارشون پرتت میکنن اونور بعد میگن چرا فاصله گرفتی.

د آخه این چه خوابی بود من دیدم =)))))))))))))

چرا من هرچی درس میخونم بازم عقبم؟ چرا هیچ جوره نمیرسم؟

دفعه دیگه خواستم حرف بزنم هم لطفا یکی بیاد بزنه تو دهنم.

دیگه فقط باید بزارم برم.

اگه کسی رو دارید که وقتی حالتون بده بهش پناه ببرید، شما زندگی رو بردید:)

زندگی کافیه لطفا همینجا متوقف شو دیگه توانایی ادامه دادن ندارم.

هیچوقت نفهمیدم واقعا همه از من بدشون میاد یا فقط خودم اینطوری فکر میکنم؟:)

اگه مطمئن میشدم فکرهایی که میکنم درسته، یک لحظه هم نمیموندم و از زندگیِ همه میرفتم بیرون:)