میتونم بابتش گریه کنم.

من اگه اولین امتحان آمار رو بدم اعصاب و روانم به هم میریزه دیگه تا آخر خراب میکنم😭.

بهم میگن مهربون نیستی ولی اتفاقا انقدر مهربونم که بعضی وقتا به خودم میگم بسه دیگه یکمم بی‌رحم باش =))

هیچوقت کسی نتونست منو واقعا بشناسه.

بزار بیام پیشت، شاید جلوی مردم روم نشه گریه کنم ولی موقعی که تنها باشم اندازه کل دردها و دلشکستگی‌هام گریه میکنم. میام گِلهٔ همه رو میکنم پیشِت. میام میگم چقدر خسته شدم و چقدر دارن عذابم میدن، میام میگم کم آوردم، میام میگم...(:

خیلی حرف دارم... خوبیش اینه که نیاز نیست بشینم برات توضیح بدم و نگران باشم تونستم منظورمو درست برسونم یا نه، خودت از نگاهم میخونی چی تو دلم میگذره (((:

مهم نیست که کی رو بیشتر دوست دارید، ببینید کی شما رو بیشتر دوست داره (:

نیاز دارم چند ماه زمان وایسه. درس نداشته باشم. دغدغه های فکری نداشته باشم. فقط کتاب بخونم، تحقیق کنم، فکر کنم، رشد کنم، آموزش ببینم، یاد بگیرم، پیشرفت کنم، نسخه بهتری از خودم بسازم و بعد دوباره برگردم به زندگی. الان انقدر فشارِ روانی و درس و زندگی و... زیاده که نمیتونم به خودم فکر کنم (:

هرچند با گوشی راحت‌ترم ولی اگه چشمامو میخوام باید طاقچه رو روی لپتاپ نصب کنم حداقل صفحه‌ش بزرگتره شاید کمتر چشمام آسیب ببینن😭.

هوم..؟:)

تابستون به روایت تصویر: