نیاز دارم چند ماه زمان وایسه. درس نداشته باشم. دغدغه های فکری نداشته باشم. فقط کتاب بخونم، تحقیق کنم، فکر کنم، رشد کنم، آموزش ببینم، یاد بگیرم، پیشرفت کنم، نسخه بهتری از خودم بسازم و بعد دوباره برگردم به زندگی. الان انقدر فشارِ روانی و درس و زندگی و... زیاده که نمیتونم به خودم فکر کنم (:

هرچند با گوشی راحت‌ترم ولی اگه چشمامو میخوام باید طاقچه رو روی لپتاپ نصب کنم حداقل صفحه‌ش بزرگتره شاید کمتر چشمام آسیب ببینن😭.

هوم..؟:)

تابستون به روایت تصویر:

یه قابلیت جدید از گوشیم کشف کردم🎀

پنجشنبه نیا لطفا نیا😭🙏🏻

خب من ذووووقققق کردم کههه بیا بغلممم 😭🫂🤍 ولی من خودم خیلی خودمو سرزنش میکنم و معتقدم خیلی دارم اشتباه میکنم تو زندگیم 🥲😂💔 فقط در تلاشم نسخه بهتری از خودم بسازم:) من دوره نوجوانی و دبیرستانم خیلی افتضاح گذشت، دلم میخواد جوونیم رو قشنگ‌تر بسازم و خودمو رشد بدم، الانم در تلاش هستم ولی تا رسیدن به اون جایگاهی که خودم دلم میخواد خیلییییی فاصله دارم 🥲🤌🏻 ان‌شاءالله که هممون به موفقیت های تحصیلی، علمی، معنوی، شخصیتی و... برسیم 🎀✨🌱

تو عمرم به اندازه الان تنها نبودم‌‌. یعنی همیشه تنها بودم ولی به این شدت نه.

تنهایی چیزیه که با تماااام وجودم، با تک‌تک سلول‌هام، با ذره‌ذره‌ی جونم تجربه و درکش کردم. شاید هیچکس به اندازه‌ی من نتونه احساسِ تنهایی رو درک کنه.

اینکه کلاس تشکیل بشه ولی تو نتت ضعیف باشه و غیبت بخوری خیلی بده، ولی اینکه استاد نتونه وارد بشه و کلاس کنسل بشه خیلی خوبه، تا باشه از این قطع شدنا😀🤣

🤣🤣🤣

انقدر بچه ساکتی‌ام که وقتی تو یکی از گروه‌های دانشگاه حرف میزنم خودم برگام میریزه🦦