اقا گرمههههههه

1:50

0:29

- من مجبورم؛ میفهمی؟ من اون آدم مرفهی نیستم که بتونم آزادانه دنبال علایقم برم، از فرهیختگی دم بزنم و بین کلیشه ی علم بهتره یا ثروت بلافاصله علم رو انتخاب کنم. من تو نیستم که بتونم بین چیزی که دارم و چیزی که ندارم انتخاب کنم، تریبون رو دست بگیرم و بدون دغدغه ی اینکه ظلم چیه، فقر چیه، داد بزنم و تحلیلش کنم. انتخاب من بین نیاز هامه. بین دو چیز که ندارم و یکیش برای زندگیم حیاتی تره. نه اینکه دوست نداشته باشم؛ نه. ولی رو به روی من میکروفونی نیست که ارتعاشات صوتیم رو چندین برابر کنه، پشت سرم هم خاندانی رو ندارم که بهم بگه:"هی، مگه چند بار زندگی میکنی؟" و بعد ایده هام رو تبدیل به میلیارد ها عدد توی حساب بانکی بکنه. من فقط یه حنجره دارم؛ که اون رو هم با پول نخریدم. فقط یک جفت پا دارم، که اونا خودشون قراره تنهایی مسیر رو طی کنن. و من، فقط یک آدمم؛ که توی این ناکجا آباد بی همه چیز حتی نمیدونه دقیق چی میخواد. با این حال، اقتضای "چاره ی دیگه ای ندارم" اینجا مشخص میشه، نه؟ - z

+ چرا هیچوقت بهم نزدیک نمیشی؟ - خودت فکر میکنی چرا؟ چون میترسم! از فکر های احمقانه ی مغز های خالی و پوشالی بچگانه ی آدم هایی که گوش ها و دهن هاشون از کاغذ های سیاسی پر شده، میترسم. از ماتریکسی که با فرار مغز ها و تغییر تاریخ، نسلی با اعتقاد کاملا متناقض و متضاد میسازه میترسم. از تو و اونی که شعار دموکراسی سر میدین و اگه منافع تون در خطر بیوفته من و تمام این بچه های قد و نیم قد رو زیر گیوتین میگیرین میترسم. میترسم! من از تویی که ماسک روی صورتته و دستات بوی کثافت خون میده میترسم! + احمق. چطور میتونی ضد عدالت پیش بری؟ چیکار میخوای بکنی؟ چهار چوب هارو بشکنی؟ هه، عقلت که به سکوت حکم میده رو زیر پا بزاری و قیام کنی؟ شاید بتونی عقلت رو بریزی دور، ولی قلبت رو نه؛ با اون چطوری میخوای کنار بیای؟ - متاسفم، ولی احمق تویی. چون نفهمیدی من خیلی وقته قلبم رو توی سطل زباله انداختم. خیلی وقته که مردم و روحم رو به همون خدایی سپردم که با تشکیلات چرک آلودتون سعی میکردین اثبات کنید وجود نداره. دقیقا همون لحظه ای که اون بچه روی دستام جون داد؛ توی همون دقیقه که شعار همزیستی مسالمت امیز دادی، علیرغم اینکه بدونی توی این تنش زیر بنایی من و امثال من دارن مثل آتیش میسوزن! همون موقع متوجه بازی چرخه وار دروغ ها و دستکاری روانیت شدم. همون موقع فهمیدم، همون موقع دستگیرم شد که همش یه فریبه، یه بازیه. بازی ای که تو راه انداختی. بازی با کلمات. کاری که میکنی همینه. کلمه کلمه کلمه. همینطور پشت هم بلغورشون میکنی و از تو یه فرهیخته میسازه که توی جمجمه ش به جای مغز پشکل کار گذاشتن. و اینطوریه که همه رو گول میزنی، حرفا و سخنرانی هات که بوی تعفن میده رو با این کلمات تزئین میکنی، مثل تف اونهارو توی صورت مخاطبات میندازی و همه رو برده ی خودت میکنی. حالا میدونی چرا بهت نزدیک نمیشم، آره؟ میدونی که این حقیقت، این امر مسلم چقدر برام روشنه؛ آره؟ - z

بزار ببینم

وضعیت روانیم تو این گرما:

منم همینطور انگور منم همینطور

نظریه کم طرفدار: همیشه پشت نقاشیای ماژیکی خوشگل تر از جلوش میشه

و تمام