میدونید؟ از تلاش کردم برای توجیه خودم و اینکه به دیگران ثابت کنم درموردم اشتباه میکنن خسته شدم‌. هرچی بیشتر سعی کنم از خودم دفاع کنم، بیشتر بهم حمله میکنن برای همین بی خیال شدم. هر فکری میخوان بکنن.‌ مهم اینه که خودم میدونم راهم درسته

این بحثش با انتقاد فرق میکنه اگه یکی قصد انتقاد از من داشته باشه رو بهش گوش میدم و اگه انتقادشون درست باشه سعی میکنم خودم رو اصلاح کنم منظور من قضاوته

مثلا تو فامیل و حتی خانواده خودم کلی حرف درمورد قبول نشدن من تو دانشگاه بود اما حالا چیشد؟ دارم رشته مورد علاقم رو توی یه دانشگاه دولتی میخونم نه دانشگاه من دانشگاهی شهید بهشتی یا دانشگاه تهران و علامه نیست ولی دانشگاه خوبیه و از همه مهم تر رشته مورد علاقمه یه عمر زخم زبون شنیدم ولی اگه میخواستم گوش کنم شاید همون اول ناامید میشدم و الان واقعا طبق حرفشون هیچ جا قبول نمیشدم

نه رتبه من دو سه رقمی نشد اما مثل اونی که گفت تو ۵۰ هزار هم نمیشی نشد

پس یه گوشم رو در میکنم یه گوشم رو دروازه بزار هرچی میخوان بگن من راه خودم رو میرم

از لحاظ روحی نیاز به بارون دارم

۶ دیقه وقت دارم قهومو تموم کنم

دوست ندارم انقدر زود هوا تاریک شه تنها بدی پاییز زمستون همینه

هوا که تاریک میشه انگار روز هم تموم شده و حوصله هیچ کاری رو ندارم

تازه اگرم بیرون باشی باید بدوعی بیای خونه

۲ دیقه

Time's up