فرض کن اگه مثل کتاب کتابخونه نیمه شب مت هیگ هر بار که از واقعیت ناامید میشدیم به یه زندگی دیگه سفر میکردیم تا حالا چندتا ازشون رو دیده بودیم

فکر بدیه که دوستامو نمیخوام؟

من دوستامو نیمخوام

یه دوستای دیگه میخوام

زشته؟

دوتا از دوستای نزدیک من از لحاظ احساسی یکیشون نمی‌فهمه من چی میگم یکیشون نمیاد گوش کنه ببینه من چی میگم

دوتا از دوستای نزدیک دیگه من از لحاظ ارتباطی هم رابطمون احساسی نیست

بقیه دوستامم نزدیک نیستن

نزدیک ترین دوست من همون اولیه و واقعا دنیاش با من فرق داره سیریسلی درکی از تفکراتم نداره اتفاقا خیلی هم بهم گوش میکنه و سعی میکنه کمکم کنه ولی دنیاش متفاوته

دومی واقعا درک میکنه به جز بعضی موارد بهترین هم صحبته ولی دور از دسترسه کلا شخصیتش اینجوریه اینجوری نیست رو یه نفر تمرکز کنه. دورش خیلی شلوغه و تنها گیر آوردنش سخته

و همشون رو به جز دومی که ۳ ساله میشناسم ۶ ساله دوستیم برای همین نمیدونم بعد ۶ سال چجوری دوباره دوست پیدا کنم در ضمن من کسی نیستم که راحت شروع کننده دوستی بشم

چجوری دوست پیدا میکنن؟