عمو عباس بی تو بابا تنها می‌میره

آب به خیمه نرسید، فدای سرت حسین قامتش خمید، فدای سرت

_ چه آورده اند بر سر تنها ذخیرهٔ اخوّتم! عباس من! دستهایت کو؟ _ به شوق دیدار شما دست و پا گم کرده ام. _ سرت! چه به روز سرت آمده عباس؟ _ سر را چه منزلت، پیش پای عشق شما؟ _ بگذار این تیغ ها و تیر ها را از تن و بدنت بیرون بکشم. _ اینها نشان های عشق شماست بر پیکر من. عمری چشم به انتظار دریافت این نشانها بوده ام‌. _ چشمانت! چه کرده اند با چشم های تو این بی چشم و روترین خلق آدم؟ _ دست اگر میداشتم، این دو چشم را زیر پایتان فرش می‌کردم. _ دشمنان که شام گذشته از صلابت حضور تو خواب نداشتند، امشب چه آسوده سر بر بالین میگذارند! _ نگران کودکان شمایم که امشب، خباثت دشمن، راهزن خواب و آرامششان خواهد بود.

حسین بر می‌خیزد. اما شکنندگی عمود خیمهٔ وجودش، بیشتر و رمق بازمانده در زانوانش کمتر از آن است که بتوانند ایستاده بماند

بیا برگرد خیمه ای کس و کارم

گفتم کجا؟ گفتا به خون گفتم چه وقت؟ گفتا کنون گفتم سبب؟ گفتا جنون گفتم مرو! خندید و رفت

خندید و رفت.‌‌..

مکن ای صبح طلوع

شاید میخواد بگه اولویت هات چیه؟

دقیقا همین ساعت