/توحیدِقَلب. و زمانی که به هِنگامِ نماز، قامَت بَستی، سَخت در یادِ خداوَند عَزَوجَّل به قَلبَت تَوجه کن. که قلب را پلهٔ ترقّی روحِ انسان باشد و این مُبارک اِتفاقی است برای ما. پس به هِنگامِ خواندنِ توحید در نماز به قَلبت توجه نِما و با دقت بگو:«قُل هوَ اللهُ أَحَد». داداش جان! داری به نَفْسِ خود میگویی که بگو او خداوندِ یکتا و بلندمرتبه است. بله! تو داری یادآوری می‌کنی عَظِمتِ او را به آن که در درونَت نَفَس می‌کِشد. -راعِدنوشت. @raaeiid-

-کاش منم مثلِ شما خونم رنگین باشه...

-قَلمِ دل‌شِکسته را چه باید نوشت؟

یکی رو با سس‌خرسی ترور میکنن. یکی رو با موشکِ ده تنی.. -از همین جا میشه ارزشمند بودنِ افراد رو فهمید.

و گاه در سینهٔ انسان چیزی می‌شِکند که تلخ و دردناک است برایِ او ولی مُبارک است برایِ دیگری.پَناه بر خدا از شِکستگیِ قلبِ ضعیفِ انسان! -راعِدنوشت. @raaeiid-

سکوت را.. آنان که باطِنِشان پُر است، تجربه خواهند کرد! -راعِدنوشت. @raaeiid-

/سُخنِ مُرکب. از شب‌هایی که بینِ تکه‌های قَلبش قدم بر می‌داشت این قاب یادگار ماند. خوش لحظه‌ها را گاه باید با قَلب و روح ثبت کرد نه با لنزِ دوربین. که گاهی از اوقات لنزِ دوربین در بیانِ احساسِ وجودیِ آن لحظه ناتوان است! -راعِدنوشت/لنز. @raaeiid-

بنده میرم کتابایِ جمکران رو میبینم از خود بی‌خود میشم، ولی خب بودجه میگه به خودت بیا🦦

/اشکِ‌جان. دیدی که دلَت زِ جهان و آدم‌هایَش پُر می‌شود دلتنگ و شکسته می‌شود قامتِ روحَت؟ در این اوقات چه می‌کنی داداش‌جان؟ دل‌شکستگیِ خویش را چطور رَفع میکنی؟چطور قَلبِ مظلومِ خویش را تسکین می‌دهی؟به چه طریقی روحِ بی‌روح شده خود را جان می‌بَخشی؟ در این اوقاتِ تلخِ خوش شاید آهنگی محضِ گریه و صحبتی با دوستی دوا باشد برای تو.. اما آن قطرهٔ شورِ تلخ، مُقدّس است بسیار! او را همینطوری جاری نکن. آن اشکِ دل‌پاک فقط باید برایِ ارزشمندترین‌هایِ زندگی‌ات خَرج شود. آری، اباعبدالله«ع» را می‌گویَم. او بزرگ است و تنها غَمی است که زیبا و مُحترم است. اشکِ چَشم‌هایَت را برایِ تَطهیر جاری نما که به واسطهٔ آن زیبا‌غَم قَلبَت هم زُلال می‌شود. -راعِدنوشت. @raaeiid-

رنگ‌؛ روحِ زندگی.. ٫لوکیشن: حرمِ عمه‌جان معصومه"س. -راعِدلنز. @raaeiid-