از خود به تو ، از تو به غم ، از غم به تنهایی
من در تمام عمر در حال سفر بودم .
#مائده_هاشمی | 𝓻𝓪𝓭𝓲𝓯
محو جانان خویش را جانان تصور می کند
قطره خود را بحر بی پایان تصور می کند
هر که در سرگشتگی ثابت قدم گردیده است
کوه را ابر سبک جولان تصور می کند
سرو سیمین ترا دیده است هر کس در لباس
جان بی تن را تن بی جان تصور می کند
باده جان بخش را مخمور در دلهای شب
در سیاهی چشمه حیوان تصور می کند
هر که آتش زیر پا دارد درین وادی چو برق
خار و خس را سنبل و ریحان تصور می کند
حیرت دیدار روی هر که را با خود کند
عالمی را همچو خود حیران تصور می کند
بس که در خون جگر غلطیده ام، نظارگی
هر سر موی مرا مژگان تصور می کند
در تماشای تو از بس کرده ام قالب تهی
هر که می بیند مرا بی جان تصور می کند
هر که چون صائب دلش گوهرشناس وقت شد
دم زدن را عمر جاویدان تصور می کند
#صائب_تبریزی | 𝓻𝓪𝓭𝓲𝓯
امروز سر رسیده و فردا نیامده
خورشید بخت ماست که بالا نیامده
دنبال سرنوشت خود از بس دویده ام
حتی هنوز هم نفسم جا نیامده
احساس می کنم پدرم راست گفته بود
آسودگی به طایفه ی ما نیامده
در انتظار روز خوشی مانده ام ولی
هر بار یا نیامده و یا نیامده
رو به غروب پیش خودم فکر می کنم
خوشبخت کودکی که به دنیا نیامده
#سعید_توکلی | 𝓻𝓪𝓭𝓲𝓯