سینه را وا کن ببینی قلب در خون خفته را لخته لخته حرف های مرده و ناگفته را دردهای حبس در دل کار خود کرده اند با چه درمان می‌کنی حالِ بدِ آشفته را؟

اگر دوست دارید باهاتون مهربون باشم با زبون شعر باهام حرف بزنید :)

میگم آقای ماه رمضون، دلم برات یه‌ذره شده.... برای سی ثانیه مونده به اذان یه بطری آب سر کشیدن، برای عادت کردن به غذا نخوردن، برای بوی سبزی تازه لای نون بربری داغ دم افطار، برای چسبناک بودن زولبیا بامیه هات، برای چند ساعت گرسنگی و سیر شدن تو چند دقیقه، برای اضافه موندن برنج ته بشقاب و ریختن برای کبوترا، برای سهم مطالعاتی شاتوتی، برای جلو جلو حل کردن مختصات‌ها، برای شبای قدری که همزمان هم قرآن سر می‌گرفتی هم نوحه گوش میدادی و هم زمانت تنظیم می‌کردی تا سوره ها و نمازای شبای قدر بخونی.... نکنه این آخرین دیدارمون بوده و من قدرت ندونستم دورت بگردم؟ :)

کار از سبزه گذشته، برید خودتون گره بزنید به پنجره فولاد.

پشت ما قصه زیاد است؟ فدای سرمان حَرفِ بی ربط نباید که ببندد پَرِمان... با خوندن این شعر پرت شدم به ۳۱ شهریور ۱۴۰۳... و حرفایِ استاد ابراهیمی برام مرور شد:) گاهی دلم میخواد به استاد بگم شما ژلوفن هستید یا استامینوفن؟ آخه چطور میشه یه آدم بتونه تموم حال بدی و دپرسی یه آدم دیگه رو فقط با چهارتا جمله خوب کنه...؟

خدایا... من طاقت یعقوب ندارم، بغلم کن من نوح نبی عمر ندارم، بغلم کن در ساحل یک دل که ز دریاست موسی نشدم، عصا ندارم، بغلم کن

ولی اون خدایی که مورچه وسط بیابون به مقصد میرسونه قطعاً تو رو وسط راه رها نمی‌کنه!

‌ آقای ملکی تبریزی.... حقیقتاً ریا نباشه ماهم به وادی جنون کشیده شدیم البته از شدت حجم درسی که تو تعطیلات نخوندیم و باید تو این چندساعت جمعشون کنیم.

با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی تا بی‌خبر بمیرد در درد خودپرستی دوش آن صنم چه خوش گفت در مجلس مغانم با کافران چه کارت گر بت نمی‌پرستی سلطان من خدا را زلفت شکست ما را تا کی کند سیاهی چندین درازدستی عاشق شو ار نه روزی کار جهان سرآید ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی

من درحال توضیح دادن کل درس به بقیه درحالی که اگر استاد امتحان بگیره فقط میتونم نام و نام خانوادگی بنویسم :

تو غزه از شدت انفجار آدم‌ها به هوا پرتاب میشن ولی تو هنوز میگی به ما چه .......

علامه طباطبایی میگفتن که، من نُه دهم معلومات خودم رو از کتاب آموختم و یک دهمش رو از معلم و درس!