این اکانت خوشگله امدم زود توهم بیا پس کانالمون: https://eitaa.com/joinchat/1313015580Ceb6d5ffa62

وایی این اکانت خوشگلههه امدم توهم بیا خوشگلم کانالمون https://eitaa.com/joinchat/1313015580Ceb6d5ffa62

وایی این اکانت خوشگلههه امدم توهم بیا خوشگلم کانالمون https://eitaa.com/joinchat/1313015580Ceb6d5ffa62

وایی این اکانت خوشگلههه امدم توهم بیا خوشگلم کانالمون https://eitaa.com/joinchat/1313015580Ceb6d5ffa62

وایی این اکانت خوشگلههه امدم توهم بیا خوشگلم کانالمون https://eitaa.com/joinchat/1313015580Ceb6d5ffa62

این اکانت خوشگلتون رو نمیارید چنلم

سنجاق حتما چک بشه

ادجج میشم با حقوق سکه ایدیم @afsanr94

این اکانت خوشگلهه نمیاد چنلم

10 تاییمون مباررکک نمیاین پیویم تبریک بگین ایدیمه: @afsanr94 چنلمونه حتما بیا: https://eitaa.com/joinchat/1313015580Ceb6d5ffa62 انشلا 20 تایمون

🌹 قسمت دوم: دختری که نباید عاشق میشد🌹 سه روز از مهمانی گذشته بود. رها سعی می‌کرد مثل همیشه زندگی کند، اما ذهنش مدام به همان نگاه برمی‌گشت. با خودش می‌گفت: «مگه چی شده؟ یه پسره دیگه! چرا باید بهش فکر کنم؟» آن روز همراه مادرش برای خرید به بازار رفت. درحالی‌که جلوی ویترین یک مغازه ایستاده بود، صدایی آشنا شنید. «ببخشید، می‌شه یه لحظه کنار برید؟» رها برگشت. آرمان بود! برای چند ثانیه هر دو ساکت ماندند. آرمان لبخند زد و گفت: «سلام.» رها که غافلگیر شده بود، آرام جواب داد: «سلام.» آرمان به کیسه‌های خرید در دست او نگاه کرد و پرسید: «کمک لازم نداری؟» رها سریع گفت: «نه، ممنون.» آرمان سرش را تکان داد. «باشه. فقط خواستم بپرسم.» بعد کمی مکث کرد و ادامه داد: «راستی، اسمت رهاست؟» رها با تعجب نگاهش کرد. «از کجا می‌دونی؟» آرمان لبخند زد. «از همون مهمونی.» رها چیزی نگفت. مادرش از داخل مغازه صدایش زد و رها مجبور شد برود. قبل از رفتن، آرمان گفت: «امیدوارم دوباره ببینمت.» رها قدم‌هایش را تند کرد، اما نتوانست جلوی لبخندش را بگیرد. آن شب، برای اولین بار، دفتر خاطراتش را باز کرد و نوشت: «امروز دوباره دیدمش. نمی‌دونم چرا، اما وقتی نگاهم می‌کنه، احساس می‌کنم می‌خواد چیزی بگه. شاید همه این‌ها فقط خیال منه...» دفتر را بست و زیر لب گفت: «رها، مواظب قلبت باش.» اما قلب آدم همیشه به حرف عقل گوش نمی‌دهد. چند روز بعد، پیامی از یک شماره ناشناس روی تلفنش ظاهر شد: «سلام. امیدوارم مزاحمت نباشم. آرمان هستم.» رها با دیدن پیام، چند بار آن را خواند. انگشتانش روی صفحه حرکت کردند، اما نمی‌دانست چه بنویسد. بالاخره جواب داد: «سلام. از کجا شماره منو آوردی؟» آرمان پاسخ داد: «حق داری بپرسی. شماره‌ات رو با اجازه از یکی از آشناهای مشترکمون گرفتم. اگه راحت نیستی، دیگه پیام نمی‌دم.» رها از صداقتش خوشش آمد. نوشت: «نه، اشکالی نداره.» آرمان جواب داد: «پس می‌تونیم گاهی صحبت کنیم؟» رها به صفحه خیره شد. چند ثانیه بعد نوشت: «شاید.» آرمان لبخند زد. اما هیچ‌کدام نمی‌دانستند همین گفت‌وگوی ساده، آغاز وابستگی‌ای خواهد شد که امتحان‌های سختی در انتظارش است. پایان قسمت دوم ❤️