eitaa logo
راشِدون
185 دنبال‌کننده
1.1هزار عکس
194 ویدیو
14 فایل
اگردنیاراغاری‌تصورکنیم‌وماهمان‌انسانهای‌اولیه‌باشیم که‌کمی‌رشدکرده وصاحب‌تکنولوژی‌شده‌ایم هنوزهم‌برای‌بقاواثرگذاری،به‌نوشتن‌نیازداریم. مهمان کارشناس‌اتاق‌عملی هستیدکه جهان معمولی وفهم ناکاملش را به‌ کلمه تبدیل می‌کند. محب‌مولاعلی|همسر|مادر|دانشجو‌معماری
مشاهده در ایتا
دانلود
شور/رضانژاد/حق شده مشتق...4_5913421920727993151.mp3
زمان: حجم: 4.2M
یه کم فضیلت مولا بگیم دلمون خُنک بشه.. هرچند که حدیثِ فضلِ علی را تمام نَتْوان کرد اگر مِداد شود بَحر و وَر قلم اَشْجار ... آقا امام حسن عسکری فرمود: میثاقی که از موسی و بنی اسراییل اخذ شده و به خاطرش موسی رو کشوندن به طور، درمورد رسالت آخرین نبی حضرت محمد مصطفی صلی الله علیه و اله وسلم و ولایت مولا علی بود :) علی علی....
گویند که ناپاک مبر نام علی من نام علی برم که پاکم سازند... علی یا علی...♥️
روضه اول.mp3
زمان: حجم: 936.7K
+ روضه‌ی روز اول سه چهار دقیقه رو با جانان بگذرونیم..
راشِدون
یه کم فضیلت مولا بگیم دلمون خُنک بشه.. هرچند که حدیثِ فضلِ علی را تمام نَتْوان کرد اگر مِداد شود بَ
. کدوم علی؟... یکی مثل من بگه که فایده نداره... اِبنِ اَبِی الحَدیدِ سُنی مذهب میگه علی با زبانِ روزه در نخلستونِ یکی از یهودیان کار میکرد و مزدِ او رو یک مَد (۷۵۰ گرم) جو تعیین کرد. مولا کارش رو کرد و مزدش رو گرفت. رفت جو رو آسیاب و خمیر کرد. نون پخت و خواست افطار کنه که فقیری دربِ منزلش رو زد و غذا طلب کرد. مولا همون یک لقمه نانِ جو رو بهش عنایت کرد و تا خودِ صبح گرسنه موند!..... عمر بن عبدالعزیز، حاکمِ اُمَوی، با جمعی نشسته بود و صحبت از زُهدِ انسان ها شد عمر گفت: زاهدترینِ مردم در دنیا بن ابی طالب بود !... . علی علی علی...
راشِدون
شب اول: بسم‌ رب العلی الاعلی.. ماه رمضان برای ذهن کودکی‌ام، با چند چیز تعریف شده است که راستش هیچ ج
. شب دوم: بسم رب العلی الاعلی.. چه ماه رمضان غریبی سید! غربت نه از آن جهت که من تنها کسی بودم که در یک محیط اسلامی، روزه بود و تمام همکارانش آمدند و چای و صبحانه‌ای زدند بر بدن. نه، اینکه اصلا به جهنم.. به هرحال روزه امری شخصی محسوب می‌شود و شاید تمامشان شرایط گرفتنش را نداشته‌اند! اصلا مگر غربت روزه‌داری من دربرابر غربت روزه داری مولا امیرالمومنین به حساب می‌آید؟ حاشا که اگر حتی غباری باشد در برابرش.. بلکه غربت از این جهت که بارقه‌های سوزانی در دلم شعله می‌گیرند وقتی بی‌معرفتی‌شان را نسبت به این ماه عزیز می‌شنوم. البته بخشی‌اش را میگذارم پای شرح و تفسیرهایی که از ماه رمضان از کودکی زیر گوشمان خوانده‌اند. اصلا مگر می‌شود روزه بگیری صرفا برای اینکه حال گرسنه‌ای را درک کنی؟ اصلا مگر تویی که خیالت از افطار پر و پیمانت جمع است، می‌توانی حال آن کودکی را که روزهاست گرسنگی را مانند فرزندش بغل کرده است، درک کنی؟ چه کسی این تعریف را باب کرده است؟ نمیدانم. اما از نظرم بدترین دفاعیه‌ایست که می‌توان دست روی آن گذاشت و دیگران را به روزه گرفتن تشویق کرد.. آه ای مهربان و آغوش گشوده‌ی من! کاش می‌توانستم محبتت را در دلها ایجاد کنم.. روزه گرفتن که دلیل علمی نمی‌خواهد. اصلا روزه گرفتن که دلیل نمی‌خواهد! همین کافی نیست که حکم خداست؟ :) خدایی که حواسش به تک تک جزییات خلقتش است و می‌داند هر ذره باید کجا قرار بگیرد تا به تکامل برسد، نمی‌تواند صلاحیت این را داشته باشد که برای مخلوقش حکمی را صادر کند؟ واقعا متوجه نمی‌شوم که چرا برای روزه گرفتن دنبال دلیل و توجیه میگردیم.. بله، روزه اثراتی دارد اما شاید فلسفه‌ی اصلی‌اش، آزمایش میزان طاعتمان باشد.. بگذریم.. این ماه رمضان، به خودم به چشم کسی نگاه میکنم که با همان غذایی که درست می‌کند، با یک بسم الله اولش، با یک وضوی قبل از طبخش، با یک نیت اهل بیتش، با یک زیارت جامعه‌ یا زیارت عاشورایی که بالاسرش میخواند، یا حتی با یک قطره اشکی که حین آماده کردنش حین شنیدن روضه‌ای می‌ریزد، می‌تواند آن غذا را به نوری تبدیل کند و آن نور را به وجود اهالی خانه برساند.. نوری که انسان‌ساز است و محبت‌آفرین.. چه جایگاه رفیعی سید! روزی فکرش را می‌کردی که می‌شود از دلِ آشپزخانه هم راهی به تربیت انسان باز کرد؟... شاید بهتر باشد عنوانش را بگذاریم: نیت‌های انسان‌ساز :)
ما برای آنکه این جمع ساخته شود سال‌ها خونِ دل‌ها خورده‌ایم :) الحمدلله علی هذه نعمه.. ما را عهده‌دار و امانت‌دار خوبی برای نعماتت قرار بده.. + مازدخت نوزادی محسوب میشه که بعد از مدت‌ها سپری کردن دوره‌ی بارداریش، وضع حمل شده و تازه مراقبت‌های اصلیش شروع میشه که بزرگ بشه، رشد کنه و به نقطه‌ی کمال خودش برسه.. + دم همه رفقای همراهمون گرم :)
+ ماه رمضان، بهار مومن است و امیدی برای ناامیدها، حرکتی برای متوقف شده ها، شروعی برای به خط پایان رسیده ها، و مرهمی برای دل‌شکسته‌ها.. + ساکنینِ جدیدِ منزلِ ما :) 🌙
راشِدون
آقا امام رضا به ابوهاشم جعفری فرمودند: عقل، عطیه و‌ موهبتی الهی است که در فطرت هر انسانی وجود دارد.
. اقوامِ روزگار به اخلاق زنده‌اند قومی که گشت فاقدِ ، مردنی‌ست! ملک‌الشعرا‌ی بهار
دعای سوم : اَللَّهُمَّ وَ حَمَلَةُ عَرْشِكَ‌ اَلَّذِينَ لاٰ يَفْتُرُونَ‌ مِنْ تَسْبِيحِكَ‌ وَ لاٰ يَسْأَمُونَ‌ مِنْ تَقْدِيسِكَ‌ وَ لاٰ يَسْتَحْسِرُونَ‌ مِنْ عِبَادَتِكَ‌ وَ لاَ يُؤْثِرُونَ‌ اَلتَّقْصِيرَ عَلَى اَلْجِدِّ فِي أَمْرِكَ‌ وَ لاَ يَغْفُلُونَ عَنِ اَلْوَلَهِ‌ إِلَيْكَ‌ خدایا ! حاملان عرشت، آن بزرگوارانی که از تسبیح گفتن برای تو سست و بی‌حال نمی‌شوند و از منزه و پاک دانستنت به ستوه نمی‌آیند و از بندگی‌ات خسته و وامانده نمی‌گردند و کوتاهی در عمل را بر کوشش در اجرای دستورت ترجیح نمی‌دهند و از شیفتگی و سرگشتگی نسبت به تو، غفلت نمی‌ورزند. وَ إِسْرَافِيلُ‌ صَاحِبُ اَلصُّورِ اَلشَّاخِصُ‌ اَلَّذِي يَنْتَظِرُ مِنْكَ اَلْإِذْنَ‌ وَ حُلُولَ اَلْأَمْرِ فَيُنَبِّهُ بِالنَّفْخَةِ صَرْعَى رَهَائِنِ اَلْقُبُورِ و اسرافیل که صاحب شیپور است؛ آن بلند مرتبه‌ای که چشم به راه اجازه و فرود آمدن دستور از جانب توست؛ که با رسیدن فرمانت با یک بار دمیدن در شیپور، افتادگان در زندان گور را، از خواب مرگ بیدار ‌کند. وَ مِيكَائِيلُ‌ ذُو اَلْجَاهِ عِنْدَكَ‌ ، وَ اَلْمَكَانِ اَلرَّفِيعِ مِنْ طَاعَتِكَ‌ . (3)و میکائیل که نزد تو، صاحب مقام و مرتبه است و به دلیل طاعتت دارای درجه‌ای بلند است. وَ جِبْرِيلُ‌ اَلْأَمِينُ‌ عَلَى وَحْيِكَ‌ اَلْمُطَاعُ فِي أَهْلِ سَمَاوَاتِكَ‌ اَلْمَكِينُ‌ لَدَيْكَ‌ اَلْمُقَرَّبُ عِنْدَكَ (4)و جبرئیل که امین بر وحی توست و در میان اهل آسمان‌هایت مورد اطاعت است؛ فرشته‌ای که در پیشگاهت ارجمند و نزد حضرتت مقرّب است. وَ اَلرُّوحُ‌ اَلَّذِي هُوَ عَلَى مَلَائِكَةِ اَلْحُجُبِ‌ . (5)و ، همان كه بر فرشتگان حجاب‌ها، مامورش قرار داده ای. وَ اَلرُّوحُ‌ اَلَّذِي هُوَ مِنْ أَمْرِكَ‌ ، فَصَلِّ عَلَيْهِمْ‌ ، وَ عَلَى اَلْمَلاَئِكَةِ اَلَّذِينَ مِنْ دُونِهِمْ‌ : مِنْ سُكَّانِ سَمَاوَاتِكَ‌ ، وَ أَهْلِ اَلْأَمَانَةِ عَلَى رِسَالاَتِكَ‌ (6) و ، كه از عالم امر تو مى‌باشد پس بر آنها درود فرست،و نيز بر فرشتگانى كه از آنان پايين‌ترند،در آسمان‌هايت ساكنند و در رساندن پيام‌هايت امانت‌دارند. وَ اَلَّذِينَ‌ لاَ تَدْخُلُهُمْ سَأْمَةٌ‌ مِنْ دُءُوبٍ‌، وَ لاَ إِعْيَاءٌ مِنْ لُغُوبٍ وَ لاَ فُتُورٌ وَ لاَ تَشْغَلُهُمْ عَنْ تَسْبِيحِكَ اَلشَّهَوَاتُ‌ وَ لاَ يَقْطَعُهُمْ عَنْ تَعْظِيمِكَ‌ سَهْوُ اَلْغَفَلاَتِ‌ (7)و همانها كه از كوشش دائمى دلتنگ نمى‌شوند، و از خستگى زياد، وامانده و سست نمى‌گردند، و خواهش‌هاى نفسانى، آنها را از تسبيح تو باز نمى‌دارد، و فراموشى غفلت‌ها، آنها را از تعظيم تو جدا نمى‌سازد اَلْخُشَّعُ‌ اَلْأَبْصَارِ فَلاَ يَرُومُونَ اَلنَّظَرَ إِلَيْكَ‌ اَلنَّوَاكِسُ‌ اَلْأَذْقَانِ‌، اَلَّذِينَ قَدْ طَالَتْ رَغْبَتُهُمْ فِيمَا لَدَيْكَ‌، اَلْمُسْتَهْتَرُونَ‌ بِذِكْرِ آلاَئِكَ‌، وَ اَلْمُتَوَاضِعُونَ دُونَ عَظَمَتِكَ‌ وَ جَلاَلِ كِبْرِيَائِكَ‌ (8)آنان كه ديدگان را به زير افكنده اند بنابراین، نظر کردن به جمال و جلال حضرتت را درخواست نمی‌کنند؛ از حقارت و خواری، در برابر عظمتت سر به زیر افتاده‌اند؛ شوقشان به آنچه نزد توست، طولانی است؛ به یاد نعمت‌هایت شیفته‌اند؛ و در برابر عظمت و بزرگی کبریایی‌ات فروتن‌اند. وَ اَلَّذِينَ يَقُولُونَ إِذَا نَظَرُوا إِلَى جَهَنَّمَ‌ تَزْفِرُ عَلَى أَهْلِ مَعْصِيَتِكَ‌: سُبْحَانَكَ مَا عَبَدْنَاكَ حَقَّ عِبَادَتِكَ‌ . (9)و همانهايى كه چون به دوزخ مى‌نگرند كه بر گنهكاران شعله مى‌كشد، گويند: منزّهى تو، ما آنگونه كه شايستۀ پرستش تو بود، تو را عبادت نکردیم.. فَصَلِّ عَلَيْهِمْ وَ عَلَى اَلرَّوْحَانِيِّينَ‌ مِنْ مَلاَئِكَتِكَ‌، وَ أَهْلِ اَلزُّلْفَةِ‌ عِنْدَكَ‌، وَ حُمَّالِ اَلْغَيْبِ‌ إِلَى رُسُلِكَ‌، وَ اَلْمُؤْتَمَنِينَ عَلَى وَحْيِكَ‌ (10)پس درود فرست بر ايشان و بر روحانيّان از فرشتگانت و آنها كه نزدت مقرّبند،و آنها كه رسانندگان اخبار نهانى بر رسولانت مى‌باشند و بر وحى تو امانت دارند
وَ قَبَائِلِ‌ اَلْمَلاَئِكَةِ اَلَّذِينَ‌ اِخْتَصَصْتَهُمْ لِنَفْسِكَ‌ وَ أَغْنَيْتَهُمْ عَنِ اَلطَّعَامِ وَ اَلشَّرَابِ بِتَقْدِيسكَ‌، وَ أَسْكَنْتَهُمْ بُطُونَ أَطْبَاقِ سَمَاوَاتِكَ‌ (11)و درود بر گروه‌هاى فرشتگانى كه به خود اختصاصشان داده‌اى و آنان را به ذكر تقديس خود از خوردنى و آشاميدنى بى‌نياز نموده‌اى، و در دل طبقه‌هاى آسمان‌هايت، سكونتشان داده‌اى وَ اَلَّذِينَ عَلَى أَرْجَائِهَا إِذَا نَزَلَ‌ اَلْأَمْرُ بِتَمَامِ وَعْدِكَ‌ (12)و درود بر آنان که چون فرمانت به انجام وعده‌ات نازل شود، به اطراف آسمان‌ها گماشته شوند. وَ خُزَّانِ‌ اَلْمَطَرِ وَ زَوَاجِرِ اَلسَّحَابِ‌ (13)و خزانه‌داران باران و حركت‌دهندگان ابر :) وَ اَلَّذِي بِصَوْتِ‌ زَجْرِهِ يُسْمَعُ زَجَلُ اَلرُّعُودِ وَ إِذَا سَبَحَتْ بِهِ حَفِيفَةُ اَلسَّحَابِ‌ اِلْتَمَعَتْ صَوَاعِقُ اَلْبُرُوقِ‌ (14)و فرشته‌ای که به صدای فریادش، غرّش رعدها شنیده می‌شود؛ و هنگامی‌که ابر خروشان، به وسیلۀ او به حرکتی شتابانه درآید، شعله‌های برق درخشیدن گیرد. وَ مُشَيِّعِي اَلثَّلْجِ وَ اَلْبَرَدِ، وَ اَلْهَابِطِينَ‌ مَعَ قَطْرِ اَلْمَطَرِ إِذَا نَزَلَ‌، وَ اَلْقُوَّامِ‌ عَلَى خَزَائِنِ اَلرِّيَاحِ‌، وَ اَلْمُوَكَّلِينَ‌ بِالْجِبَالِ فَلاَ تَزُولُ‌ (15) و درود بر فرشتگانی که برف و تگرگ را بدرقه می‌کنند؛ و فرشتگانی که همراه قطره باران، چون ببارد، فرود آیند؛ و درود بر آنان که سرپرست خزینه‌های بادند و آنان که بر کوه‌ها گماشته شده‌اند؛ بنابراین از انجام تکلیف کنار نمی‌روند. وَ اَلَّذِينَ عَرَّفْتَهُمْ مَثَاقِيلَ‌ اَلْمِيَاهِ‌ وَ كَيْلَ‌ مَا تَحْوِيهِ لَوَاعِجُ اَلْأَمْطَارِ وَ عَوَالِجُهَا (16)و درود بر آنان که وزن آب‌ها و اندازۀ باران‌های سیل‌آسا و رگبارهای متراکم را به آن‌ها شناسانده‌ای. وَ رُسُلِكَ‌ مِنَ اَلْمَلاَئِكَةِ إِلَى أَهْلِ اَلْأَرْضِ بِمَكْرُوهِ مَا يَنْزِلُ مِنَ اَلْبَلاَءِ وَ مَحْبُوبِ اَلرَّخَاءِ (17)و درود بر فرستادگانت از فرشتگانی که گرفتاری ناخوشایند و گشایش خوش‌آیند، برای آنان می‌آورند. وَ اَلسَّفَرَةِ اَلْكِرَامِ اَلْبَرَرَةِ‌ وَ اَلْحَفَظَةِ‌ اَلْكِرَامِ اَلْكَاتِبِينَ‌ وَ مَلَكِ‌ اَلْمَوْتِ‌ وَ أَعْوَانِهِ‌ وَ مُنْكَرٍ وَ نَكِيرٍ وَ رُومَانَ‌ فَتَّانِ اَلْقُبُورِ وَ اَلطَّائِفِينَ‌ بِالْبَيْتِ اَلْمَعْمُورِ وَ مَالِكٍ‌ ، وَ اَلْخَزَنَةِ‌ ، وَ رِضْوَانَ‌ ، وَ سَدَنَةِ‌ اَلْجِنَانِ‌ (18)و درود بر سفیران بزرگوار نیکوکار و نویسندگان ارجمندی که حافظان اعمال مردم‌اند؛ و درود بر فرشتۀ مرگ و یارانش؛ و منکر و نکیر؛ و رومان، آزمایش‌کنندۀ مردگان قبرها؛ و درود بر طواف کنندگان بیت معمور و بر مالک و خازنان دوزخ و رضوان و خدمتگزاران بهشت. وَ اَلَّذِينَ ﴿ لاٰ يَعْصُونَ اَللّٰهَ مٰا أَمَرَهُمْ‌، وَ يَفْعَلُونَ مٰا يُؤْمَرُونَ‌ ﴾ (19) و آنان كه خدا را در آنچه به آنان امر كرده،سرپيچى نمى‌كنند و آنچه به آنان فرمان داده شده،انجام مى‌دهند وَ اَلَّذِينَ يَقُولُونَ‌: ﴿ سَلاٰمٌ عَلَيْكُمْ بِمٰا صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى اَلدّٰارِ ﴾ (20)و آنان كه(به بهشتيان)مى‌گويند: درود بر شما، به پاس صبری كه داشتید، پس چه نيكوست فرجام اين سراى