اگر دوست و آشنا شما رو آدمی مذهبی و اهل دین می‌دونن، باید چندین برابر مراقب رفتار و کردارتون باشید. هر آینه نزدیک بود رفتار ناشایست و خارج از عرفی از شما سر بزنه، با خودتون تکرار کنید: ما برای جذب کردن آمدیم، نی برای دفع کردن آمدیم.

کاش قبل از اینکه در مورد ”مسلمون‌ها“ نفرت‌پراکنی کنی، اون خزعبلات آزادی بیان رو از صفحه‌ت پاک می‌کردی.

نگو انسان، بگو نسیان.

سخت‌گیری بی‌جا و بیش از حد، برات دروغگوهای ماهر می‌سازه، نه مطیع بی چون و چرا.

فحاشی و بددهانی قرار نیست هیچکس رو به مسلک شما عایل و مایل کنه، فقط شأن‌تون رو کم می‌کنه و پروندهٔ اعمال‌تون رو سنگین‌تر. خوش‌گو و مبادی آداب باشید.

زخم را درمان کن، نه پنهان.

ده تا کانال می‌زنی و ده تا هویت مجازی مختلف می‌سازی، اما باز می‌بینی یه گوشه از شخصیتت بیرون مونده و توی هیچ‌کدوم از این قالب‌ها جا نمی‌گیره. چیه آدم؟ یه هزارتوی بی‌نهایت.

از محاسن جنگ این بود که الآن تو خونهٔ هر ایرانی یه پرچم پیدا می‌شه.

هر کاربری که اینجا رو ترک می‌کنه، توی ذهنم play می‌شه.

واقعیت اینه که اگر ما نباشیم وزن و اعتباری از این جهان کم نمی‌شه. حقیقت اینه که باید واقعیت رو عوض کنیم.

زیاد نیستن اون‌هایی که موزیک‌های کانالت رو گوش می‌دن و شرح روزمرگی‌ت رو با دقت می‌خونن. زیاد نیستن اون‌هایی که زیر آتیش پهپاد و موشک یاد تو می‌کنن، نه یک بار که چندین بار «روزی چنددد بار بهت فکر می‌کنم ولی روم نمیشه هی پیام بدم بهت». زیاد نیستن اون‌هایی که تغییرات جزئی رو توی عکس‌های مبهم تشخیص می‌دن «عینکت رو عوض کردی؟». زیاد نیستن اون‌هایی که واقعاً نگاهت می‌کنن، نه برای اینکه مچت رو بگیرن یا شعلهٔ قضاوت رو بلند کنن؛ برای اینکه بفهمن‌ات. زیاد نیستن اون‌هایی که نبودت رو حس می‌کنن، بهت اهمیت می‌دن، برات نور می‌فرستن، زیاد نیستن و باید قدرشون رو دونست. قدرشون رو بدون.