بچه‌ها درسته که سخته ولی زنده باد شلوغ بودن. زنده باد زبان خوندن کنار دانشگاه. زنده باد استادی که جلسه اول سه تا پروژه می‌ده. زنده باد شهرام حقیقت دوست.

از بیرونِ پنجره صدای هایده میاد. دوتا دختر توی حیاط خلوت نشستن رو به روی هم "تو ای ساغر هستی" رو گوش می‌دن. فکر می‌کنم کاش زینب خواب نبود و اونم میشنید. اضطراب دارم. نمی‌دونم چرا؛ ولی حتی الان وسط این آرامش هم من یه تیکه آتیشم.

اینو اشتباهی فرستادم تو گروه کلاس الان وقتشه شاعر بگه "تو ای ساغر هستییییی به کامم ننشستییییییی"

-

دلم می‌خواد دست بندازم توی سینه‌ام و این ماهی قرمزِ چموش اضطرابو بندازم جلوی گربه‌ها.

جوونه ها، با شماست😔😔 @sprouts

یک معجزه ای در جهان هست که من روزها بود باهاش بی‌گانه شده بودم اونم "دلیل داشتن برای اضطراب"ه. الان دیگه تا اون حس وحشتناک که انگار چیزی توی دلت تکون می‌خوره میاد سراغم، به مکالمه‌ی کلاس زبان فکر می‌کنم. به پروژه‌های حبیب‌زاده. به دوتا ارائه‌ی فاضلی و ترجمه‌ی مقاله‌ها. خیلی وقت بود چنین دلیل واضح و روشن و قابل توضیحی نداشتم. اگه هم مشکل بزرگ‌تری مثل روزای مریضی مامان بود، نمی‌تونستم با اضطرابش مواجه شم. به خدا که این مدل سر شلوغی نعمته. نعمت بزرگ.

من و الهه فال این حب هستیم💗💗💗