این شخص معتقده که پیشرفتش، فلان ماشین و خونه داشتن و فلان سفرش خیلی نرماله چون ۲۹-۳۰ سال به قول خودش زحمت کشیده
ما هم نمی‌گیم نرمال نیست.
اما واقعا نرماله چون "زحمت کشیده"؟
مگه بقیه زحمت نمی‌کشن؟
مگه پدرها و پدربزرگای شما زحمت نمی‌کشن؟ چرا زیر پای تک تکشون بهترین ماشین نیست؟ مگه همه‌ی آدمای ایران دارن خوش گذرونی می‌کنن؟
من این جمله‌ها رو از یه نوجوون توی اوج انگیزه بشنوم تعجب نمی‌کنم. ولی تویی که ۵۰ سالته باید بدونی که بعضی شغلا اصلا فرصت تحرک اجتماعی ندارن.
یه معلم ۳۰ سال هم معلم باشه با وجود شغل دوم خیلی زحمت بکشه بتونه زیر فشار قسط یه خونه برای خودش بخره. یه کارگر همین‌طور. یه کارمند بخش دولتی همین‌طور. تقریبا ۹۰ درصد مردم جامعه همین‌طور.
روان‌نشناس.
این شخص معتقده که پیشرفتش، فلان ماشین و خونه داشتن و فلان سفرش خیلی نرماله چون ۲۹-۳۰ سال به قول خودش
بعد برای شما کشور هندو مثال می‌زنه و می‌گه شاهرخ خان توی قصره، اکثر مردم هندم توی اوج فقرن و اونا از پیشرفت شاهرخ خان خوشحالن.
رسما داره می‌گه اگه همه‌اتون ته دریا باشید هم باید همچنان ذوق کنید.
واقعا مثال زدن هند برای مردم ایران چیزیه که لایقشونه؟ خودتونو لایق به شنیدنش می‌بینید؟
من همچنان می‌گم نوش جونش که داره. من یادمه زمان فاجعه میناب یکی از اولین اشخاصی که اعلام آمادگی کرد برای کمک به بازسازی مدرسه همین ادم بود و این خیلی شرافتمندانه‌است.
اما این که چرا یه آدم شریف نباید ساده‌ترین چیزای ممکن رو بفهمه (یا حتی بفهمه و بهش اعتراف نکنه) برای من جای سواله
هیچ‌کس زحمت شخص دیگه‌ای رو زیرسوال نمی‌بره. ولی با هم تعارفی نداریم
اگه بابای رضا گلزار یکی از مهندسای برج میلاد نبود چند درصد احتمال داشت توی اون سن نوازنده یکی از مشهورترین گروهای موسیقی ایران بشه؟ رتبه کنکور بشه؟
مگه میشه همه اینا رو نادیده گرفت؟
تهشم که یه تنه به رضا عطاران زد بابت این که ماشین نداره و به نظرش در شان یه هنرمند نیست که ماشین نداشته باشه و معمولی بگرده.
چون ماها یک سری آدم معمولی هستیم که خیلی عادیه ماشین نداشته باشیم اما در شان "هنرمند" نیست.
فقط در شان من و توئه.
هدایت شده از -ReyhaNil
این برگه های رنگی رنگی، لغت نامه کلاس چهارم داداشمه.:>
از بینشون یک لغت مرتبط با خاطره روزم، انتخاب می‌کنم و راجبش می‌نویسم؛ هر چند کوتاه.
به روزها اسم می‌دم💞
هدایت شده از زیرزمین
یک کتاب چرمی کوچک که بیشتر صفحه‌هاش خالیه. فقط صفحه‌ی اولش با خطی قدیمی نوشته: «ادامه‌ی این کتاب باید به دست کسی از نسل من نوشته شود.» از همون روز، کتاب نسل به نسل حفظ شده تا بالاخره به صاحب بعدیش برسه.
برای: روان‌نشناس