eitaa logo
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
803 دنبال‌کننده
1.2هزار عکس
350 ویدیو
15 فایل
ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin
مشاهده در ایتا
دانلود
🔸 *«حاج توشمال» خادم‌الحسین(ع) کوهدشتی که هر شب پرچم سرفرازی را بالا نگه می‌دارد* 🇮🇷 در مکتب عاشورا، خدمت به زائران اباعبدالله الحسین (ع) مرزی نمی‌شناسد؛ گاه در قالب پیشکش کردن کاشانه‌ای گرم به وسعت یک تالار در ایام اربعین است و گاه در اهتزاز درآوردن پرچم مقدس ایران در میدان امام(ره) شهر کوهدشت، به عشق دفاع از وطن و ولایت. حاج توشمال (محمد) خسروی، چهره‌ای آشنا و خادم‌الحسین (ع) موکب مردمی صاحب‌الزمان (عج) کوهدشت، این روزها داستان تازه‌ای از خلوص و عشق را روایت می‌کند. او که در ایام اربعین، با گشاده‌دستی تالار خود را مأمن زائران راه مهران می‌سازد، این بار نیز در اجتماعات شبانه دفاع از وطن در میدان امام (ره) کوهدشت، خوش درخشیده است. حرکت زیبای او در تهیه و توزیع پرچم‌های متبرک ملی و مناسبتی میان مردم حاضر در شب‌های اقتدار و بعثت، نه تنها جلوه‌ای از نظم و دغدغه‌مندی است، بلکه روحی تازه در کالبد این آیین‌های وحدت‌آفرین می‌دمد. او شب‌هنگام برای شروع مراسم، پرچم‌ها را با دست‌های خود به دست مردم می‌سپارد و در پایان مراسم جمع‌آوری نموده و شب آینده نیز مجددا اقدام به توزیع می‌کند، تا در شور حماسی میدان، نماد اقتدار و همبستگی ملی دست‌به‌دست بچرخد. حاج توشمال نمونه‌ای ملموس از خادمانی است که در سنگر خدمت به زائران حسینی(ع) و دفاع از وطن، هم‌زمان دل در گروی حسین (ع) و خاک پاک ایران دارند؛ مردی که با قلبی بزرگ، هر شب پرچم سرفرازی را بالا نگه می‌دارد تا یادآور شود عشق به وطن و اهل‌بیت (ع)، ریشه‌ای عمیق در باور مردمان این دیار دارد. 🔹حمید آدمی/ کوهدشت 🔺ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
🔸شاگرد ممتاز 🇮🇷 کف خیابان بودن هم برای خودش دنیایی دارد و مرتبه‌ای. این‌طور نیست که من لبِ میدان بنشینم و با کنار دستی‌ام از زمین و زمان بگویم و مرتبه‌ام با کسی که پرچم می‌چرخاند یکی باشد! یا با آن‌که از عمیق‌ترین نقطه‌ی دلش برای آن «العجل، العجل»های آخر مراسم ضجه می‌زند! یا با آن‌ دیگری ختم صلوات می‌گیرد برای ظهور! یا با او که با نوزادش زیر برف و باران آمده و فرقی نداشته شب عید باشد یا شنبه و جمعه! یا مثلاً با پیرزن روی ویلچر که هر شب قبول زحمت می‌کند و می‌آید! امشب کنار میدان شاهد صحنه‌ی دیگری بودم که قلمم را روان کرد. دو نفر از دو نسل، با دو رنگ موی متفاوت، کناری ایستاده بودند و برای نذر ظهور مولا صاحب‌الزمان (عج) صفحه‌ای از قرآن را تلاوت می‌کردند. آن یکی که سرد و گرم روزگار سیاهی موهایش را به تاراج برده بود، پرچمش را هم روی شانه گذاشته بود و از این جام طهورا می‌نوشید. صدای مادر شهیدی که ۸ فرزندش را فدای ایران کرده بود، در سرم پیچید: «پرچم انقلاب را که نمی‌شود زمین گذاشت.» شاید در این شب‌ها نمره‌ی یکی از ما بیست باشد و یکی دیگر هفده؛ آن یکی یازده باشد و لب مرز! و کسی با تک‌ماده و لطف معلم، مُهر قبولی بخورد! اما ارادت و عشق همه‌ی ما به این آب و خاک در حد اعلاست. 🔹 مهسا کمانکش 9مهر1405/ بروجرد 🔺ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
جدی جدی هر چیزی مرتبه دارد و راستی راستی فقط به آمدن و تماشا کردن نیست. می‌روم توی فکر؛ دنبال مرتبه‌ی خودم. دنبال نمره‌ای که توی شب ۲۲۳ام می‌گیرم. فکر کردن آدم را می‌کشاند به قیاس. خودت را می‌گذاری یک‌گوشه و توی گوشه‌ی دیگرت ذهنت، می‌روی سراغ آدم‌های مختلف خیابان. (دقیق‌ترش رزمندگان خیابان) مقایسه می‌کنی خودت را با علیرضا که ۲۰۰ شب یا بیشتر است پرچم سبز بزرگش را دست می‌گیرد و تا آخر تجمع، وسط خیابان می‌ایستد. و تازگی‌ها بچه‌ها دورش جمع می‌شوند، ازشان سوال می‌پرسد و به برنده اجازه می‌دهد چند ثانیه‌ای بشود پرچمدار بزرگترین پرچم خیابان! (و امشب داشت اسامی ائمه را با بچه‌ها تمرین می‌کرد! و همه یکصدا جواب می‌دادند امام اول علی! (یا علی)) ذهن مقایسه‌گر سوال می‌پرسد: مرتبه من با علیرضا یکی است؟ قبل اینکه جواب بگیرد، می‌رود سراغ مقایسه‌های بیشتر: با حاج‌آقای سر چهارراه بیمارستان چطور؟ همان که با لباس نظامی و عمامه، پرچم ایران دستش می‌گیرد و شبی دو سه ساعت یک‌تنه آنجا پرچم می‌چرخاند! با آن چندتا خانم که پرچم‌های اما‌م زمانی را روبروی جایگاه توی قسمت‌ها خانم‌ها بالا می‌گیرند چی؟ یا با بچه‌های جایگاه که از شب اول، هرشب، قبل از آمدن آدم‌ها می‌آیند و بعد رفتنشان می‌روند؟ یا با آن خانمی که بیشتر از ۱۵۰ شب خودجوش، پلاستیکی دستش می‌گرفت و زباله‌ها را جمع می‌کرد و چند شب پیش دیدمش که گردنبند طبی بسته؟ یا با آن موکب‌دارهایی که ولو با آب، پذیراییشان ترک نشده؟ یا آن دیگری‌ها که هر شب قاب عکس و لباس شهدا را می‌چینند و جمع می‌کنند؟ یا با آن پیرزن که هر شب با ویلچر می‌آید؟ و با دخترش که ویلچرش را هل می‌دهد؟ یا با آن‌ها که روزها به این فکر می‌کنند که شب با چه شعاری به خیابان بیایند و کدام مطالبه‌‌ی زمین مانده را روی پلاکاردها بنویسند؟ یا با هر کسی که هر شب آمده؟ از شب اول و بدون غیبت! و با آنکه راهش دورتر بوده و هزینه اسنپش بیشتر؟ و با آنکه جلوی جایگاه بوده و با هر مداحی سینه زده و با هر نوحه حماسی مشت گره کرده؟ و با آن خانمی که هفته‌ی قبل، سراغ غرفه‌ی آموزش سلاح را می‌گرفت تا آموزش ببیند! و با... ذهن، قیاس را تمام می‌کند. کار را می‌سپارد به دل. و حسرت شروع می‌شود. و شرمندگی. و دل، چون صادق است، می‌گوید تو از آن‌هایی که نمره‌ی قبولی نیاورده. بعد پایین برگه می‌نویسد: نیاز به تلاش بیشتر. پ.ن: تصویر علیرضا، پرچمش و بچه‌ها 🔹امین ماکیانی 🔺ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
8.2M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🎞 دفتر خاطرات نگار تقدیم به شهید دانش‌آموز 💔 🎬 کاری از رمیصا عالی‌زاده 🎙 گوینده: نیایش دالوند 📝 بر اساس روایتی واقعی به قلم: فرحزاد جهانگیری 🔺ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
⛔️ *سخنان منتشر نشده از سردار شهید سید یزدان میر (حاج اصغر باقری/ فرزند دورود لرستان) فرمانده واحد عملیات ویژه نیروی قدس در تاریخ ۱۵ مهر ۱۴۰۲ (۷ اکتبر ۲۰۲۳)* «بی‌تفاوتی به عملیات امروز گروه‌های فلسطینی، بدترین اشتباه ممکن هست؛ ما همین امروز باید موضع‌گیری قاطع کنیم، دشمن برنامه دارد، برای غزه هم برنامه داشتند؛ بعد از غزه به سراغ همه‌ی جبهه‌های مقاومت می‌آیند، ما فقط در این جنگ با اسرائیل و آمریکا طرف نیستیم، کشورهای عرب خلیج هم به آنها کمک می‌کنند. *منشأ تمام خباثت‌ها در منطقه ما و شعبه دوم اسرائیل کشور امارات است. امروز من را در جلسه‌ای خواستند، به آقایان گفتم اجازه دهید با امارات برخورد قاطع کنیم، ظرف ۴۸ ساعت همه چیز تمام می‌شود؛ گفتند با امارات کاری نداشته باشید، خط قرمز است!»* 📍 منبع: کانال شهید سید یزدان میر (در ایتا و بله) 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
🔸آتش زیر خاکستر چند سال پیش که باباحاجی را به آغوش خاک سپردیم، شب همگی به ترک دیوار هم می‌خندیدیم، بی هیچ دلیل واضح و مشخصی. عمه اعظم گفت خاک سرد است؛ آتش الو گرفته‌ی بازمانده‌ها را کم‌سو می‌کند و خاموش. بعدها میان صفحات کتاب‌های درسی گفتند علتش بالا و پایین شدن هورمون‌هاست. امشب نشسته‌ام روی سنگ‌های سرد حوض میدان قیام و با کفش‌هایم خاک‌های نرم را بازی می‌دهم. چشمم می‌خورد به تصویر بالای جایگاه: پرده‌های آبی و صندلی خالی. دلتنگی، بیخ گلویم لانه می‌کند. هشت ماه است که خاک سرد نشده؛ هرچه بیشتر می‌گذرد، تب‌دارتر می‌شود. اشک‌هایم که از چشم‌هایم به قصد چادرم پرواز می‌کنند، به خودم می‌آیم. الله‌اکبرها را تکرار می‌کنم. چند دقیقه بعد، ماشین پهپادها وارد میدان می‌شود. با علم به اینکه دوربین گوشی‌ام از کیفیت فقط یاد و خاطره‌ای دارد، تندتند عکس و فیلم می‌گیرم. شده‌ام دختر چهارپنج ساله‌ای که از ذوق نمی‌داند چه‌کار کند. مدام این‌طرف و آن‌طرف می‌چرخم. روی شانه‌ی محمدجواد می‌زنم و هیجان‌زده‌ می‌گویم: «وای! ببین صورتی و آبی هم داره!» حالا چه فرقی می‌کند که رنگ موردعلاقه‌ی من نه صورتی است و نه آبی؛ همین که دخترک دندان‌خرگوشی به سید مجید سفارش موشک صورتی داده، کافی است. بابا سوژه پیدا کرده برای سر به سر گذاشتنم. غرق سخنرانی شده‌ام که می‌زند روی پایم و در گوشم می‌گوید: «پاشو پاشو، روشنش کردن، کبریت زدن!» نیم‌خیز که می‌شوم، می‌فهمم سرکارم گذاشته و دارد به ریش نداشته‌ام خنده که نه، قهقهه می‌زند. پهپاد با طرح‌های چریکی که استارت می‌خورد، روی پا بلند می‌شوم. تصویر مقابل، انگار از دل یک فیلم سینمایی جذاب یا از یک کتاب بیرون زده: موج پرچم‌های رقصان، پهپادهای کرار و شاهد و آرش، درخت کاج و پرچم بزرگ ساتن قرمزرنگ که زیر نور چراغ‌ها برق می‌زند. همزمان با صدای موتور و شکستن هوا، چهره‌ی مامان ترکیبی از لب‌های کش‌آمده و اشک شوق می‌شود. مرد دهه‌هشتادی، پوشیده در لباس چریکی با کلاه و اسکارف مشکی، می‌گوید فقط ده درصد از صدای واقعی را شنیده‌ایم و باقیش بماند برای گوش‌های آن فلان‌فلان‌شده‌ها. ذهنم تلنگر می‌زند به یک سال قبل. روز اول جنگ دوازده‌روزه، حوالی ساعت شش صبح که جنگ را ناخواسته مهمانمان کردند و پادگان را زدند. شب، در همین میدان، پرواز موشک‌ها را از همان پادگان تماشا می‌کردیم. آخر مراسم، دخترک تپلی با کاپشن صورتی که تاتی‌تاتی راه رفتنش بوی نویی می‌داد، بی‌هوا پرید بغلم و با آن لب‌های تربچه‌ای، لبخند و خنده نثارم کرد. قدم‌هایش را به سمت چادر مادرش کج کرد و بای‌بای‌کنان دستش را بدرقه‌ی راهمان کرد. 🔹ریحانه مصیبیان/ بروجرد 18مهر1405 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
🔸ردّ پایداری سیاهیِ قلم برای عمقِ نگاهی که به آسمان پیوست… و رنگ برای لبخندی که جاودانه شد. سیاه‌قلم، روایتِ پرواز است و مدادرنگی، حکایتِ استمرار. در این پرتره، سیاه‌قلم و مدادرنگی را به هم گره زدم تا روایتگر حقیقتی باشم که هرگز کهنه نمی‌شود. تکنیک میکس مدیا، زبان من برای بیان این حقیقت است: چهره شاید از میان ما پر کشیده باشد، اما لبخند و آرمانِ این لباس، در میان هم‌ رزمان و نسل‌های بعد، هنوز پابرجاست. لبخند رنگین او در لباس نظامی، نمادی است از حقیقتی که شهادت نمی‌تواند آن را خاموش کند. این لباس، این نگاه و این لبخند، ردِ پایداریِ سپاهی است که حتی با رفتنِ سرها، هرگز زمین‌گیر نمی‌شود این اثر، نه فقط یک پرتره، که روایت ردِ پایداری است. نشانی از اینکه اگر سرها بروند، لباس این سپاه و آرمان این لبخند، در میان تلاطم تیرگی‌ها، همواره پیروز خواهد ماند و لبخند خواهد زد؛ سند زنده بودن آرمانی است که حتی با رفتن تن‌ها، در جان این لباس جریان دارد. این لبخند رنگین در دل لباس سبز، نشانی از سپاهی که با رفتن قهرمانانش، نه تنها کمر خم نمی‌کند، بلکه استوارتر از همیشه به پیش می‌رود. او در سیاهی‌ها، رنگ آفرید؛ رنگِ لبخند...رنگ پیروزی... 🔹زهرا یاراحمدی 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah