راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
🔸زنگی که در میان درس خاموش شد
گاهی برای فهمیدن عمق یک فاجعه، لازم نیست خرابهای را از نزدیک ببینیم؛ کافی است خودمان را برای چند لحظه جای کسانی بگذاریم که زندگیشان درست در میانهٔ یک روز عادی، از مسیر همیشگیاش خارج شده است.
چند وقت پیش، در بازدید از باغموزهٔ دفاع مقدس همدان، به بخشی رسیدم که شبیه یک کلاس درس ساخته شده بود؛ کلاسی با میز و نیمکتهای شکسته، دفترهای پراکنده و نشانههایی از ویرانی؛ درست شبیه مدرسهای که بمبی بر سرش فرود آمده باشد. اما چیزی که آن صحنه را از هر تصویر دیگری دردناکتر میکرد، صداهایی بود که در فضا میپیچید؛ صدای حرف زدن دانشآموزان و معلمی که درس میداد. صدای یک کلاس معمولی، با همان حالوهوای آشنای مدرسه؛ گویی هنوز همهچیز سر جای خودش بود و قرار بود چند دقیقه بعد، زنگ تفریح به صدا دربیاید.
اما ناگهان بمب فرود آمد و صداها قطع شدند.
همین. یک لحظه پیش، صدای معلم در کلاس میپیچید و بچهها مشغول درس و گفتوگو بودند؛ لحظهای بعد، سکوت جای همهٔ آن صداها را گرفت. سکوتی که در میان آن نیمکتهای شکسته و دفترهای باقیمانده، معنایی بسیار سنگینتر از خاموش شدن یک بلندگو داشت. انگار زندگی، درست وسط یک جمله، نقطهٔ پایان خورده بود.
مدتی به آن صحنه فکر میکردم. به دفترهایی که برای نوشتن مشقهای فردا باز شده بودند، به نیمکتهایی که قرار بود جای نشستن دانشآموزان باشند و به معلمی که آمده بود چیزی به بچهها یاد بدهد؛ بیآنکه بداند جنگ چگونه میتواند در یک چشم برهم زدن، عادیترین لحظههای زندگی را به خاطره تبدیل کند.
آن کلاس، تنها یک صحنهٔ بازسازیشده در موزه نبود؛ یادآور مدرسههایی بود که در دوران دفاع مقدس زیر حمله رفتند و دانشآموزانی که در همان جایی جان باختند که باید امنترین پناهشان میبود.
امروز، روز دانشآموز است. روزی که نامش باید با شور یادگیری، آرزوهای بزرگ و آیندهای روشن گره خورده باشد. اما ذهنم دوباره به همان کلاس برگشت و یاد شصتوهشت دانشآموز شهید مدرسهٔ فیاضبخش بروجرد در دوران دفاع مقدس افتادم؛ بعد، خاطرم به دانشآموزان شهید مدرسهٔ شجره طیبهٔ میناب رسید؛ کودکانی که در حمله به مدرسهشان جان باختند و فرصت ادامه دادن درس، بازی و زندگی را از دست دادند.
دو نسل، دو برهه از تاریخ و دو خاطرهٔ تلخ؛ اما با یک درد مشترک: کودکانی که باید در کلاس درس مینشستند، نه اینکه قربانی جنگ شوند.
نمیدانم آن روز، آخرین چیزی که در ذهن هرکدام از آن دانشآموزان گذشت چه بود؛ شاید مسئلهای که میخواستند از معلم بپرسند، شاید قرار و مداری که برای زنگ تفریح گذاشته بودند، شاید هم فکر سادهای دربارهٔ بعد از مدرسه. ما از آن لحظههای ناتمام خبر نداریم؛ درست همانطور که هیچکس نمیتواند تمام رؤیاهایی را بشمارد که با رفتن آنها ناتمام ماند.
اما میدانیم هر دانشآموز، پیش از آنکه نامش در شمار شهدا ثبت شود، کودکی با دنیای مخصوص خودش بود؛ با آرزوهایی که هنوز فرصت شکفتن پیدا نکرده بودند.
آن روز در موزه، صدای کلاس با فرود آمدن بمب قطع شد. امروز، وقتی به یاد دانشآموزان شهید میافتم، بیشتر از همیشه به این فکر میکنم که میان صدای یک معلم و سکوت پس از انفجار، چه فاصلهٔ کوتاهی وجود دارد؛ فاصلهای که میتواند مرز میان یک روز معمولی و اندوهی همیشگی باشد.
مدرسه باید جایی باشد که در آن، صدای معلم به گوش برسد، مدادها روی کاغذ حرکت کنند و بچهها برای فردایشان نقشه بکشند. هیچ کودکی نباید آخرین درس زندگیاش را در میان صدای انفجار بیاموزد.
امروز، روز دانشآموز است؛ اما برای بعضی نیمکتها، این روز دیگر هیچوقت مثل گذشته نخواهد بود. جای دانشآموزانی که باید امروز در کلاس مینشستند، خالی است؛ و چه تلخ است که گاهی برای شنیدن دوبارهٔ صدای یک کلاس، باید به موزه رفت.
🔹صبا کاوسی
#روز_دانشآموز
🔺ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
16M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
روایتی از دانشآموزان شهید
نگار و نرگس قلیپور 💔
در برنامه زمانه شبکه دو سیما
🔺ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
🔸سوژهای برای روایت
هیچوقت فکرش را نمیکردم بین آنهمه جمعیت، یک عکاس بتواند اینقدر توجهم را جلب کند. نمیدانم جنبوجوش و ذوقش برای عکاسی بیشتر به چشمم آمد یا دوربین جالبی که دستش بود؛ شاید هم نحوهی کارش که به من ثابت میکرد برای جنگیدن و دفاع از یک سرزمین، همیشه لازم نیست اسلحه به دست بگیری. اینکه گاهی یک دوربین یا قلم هم میتواند سلاحی باشد برای ثبت حقیقت و رساندن صدایی که شاید خیلیها نشنوند.
هرچه بود، باعث شد جلو بروم و با او صحبت کنم. جمعیت زیاد بود و صدایمان بهسختی به هم میرسید. فقط توانستم از او بپرسم امروز چه سوژههایی را توانسته شکار کند.
با ذوق گفت: «خیلی شلوغ بود، کلی عکس گرفتم!»
دوربینش را جلو آورد و شروع کرد به نشان دادن عکسهایش.
عکس که نه! هرکدامشان حقیقتی بودند که جلوی چشمم قرار میگرفتند. در میان عکسها، زنی با لباس محلی دیده میشد که اسلحهای در دست داشت. عکس دیگر، یک نیروی نظامی بود که همراه اسلحه، پرچم ایران را هم توی دست گرفته بود. و دیگری تصویر رفیقی که چفیه را بر گردن رفیق دیگرش میانداخت و عکسی از پسری که روی دوش یک سرباز سوار بود و شعار میداد.
هرکدامشان، لحظهای متفاوت را ثبت کرده بود؛ لحظههایی که شاید میان آنهمه جمعیت بهسادگی از چشم میگذشتند، اما از دریچهی دوربین عکاس، معنای دیگری پیدا میکردند. هر عکس داستانی داشت و هرکدام گوشهای از حالوهوای آدمهایی را نشان میداد که آن روز آنجا جمع شده بودند؛ حقیقتی از جنس ایستادگی و صبر.
دیدن عکسها باعث شد مردمی را که برای جانفدایی آمده بودند، بیشتر و از زاویهای متفاوت بشناسم. آدمهایی که شاید هرکدام زندگی و دغدغههای خودشان را داشتند، اما امروز به خاطر یک باور مشترک کنار هم جمع شده بودند؛ آدمهایی که حاضر بودند برای آخرین وجب از خاک سرزمینشان هم بایستند و از آن دفاع کنند.
آنجا بیشتر از قبل متوجه شدم که جانفدا بودن فقط به حضور در یک جمعیت یا داشتن یک عنوان نیست؛ گاهی یعنی پای چیزی که به آن باور داری بایستی و نسبت به سرزمینی که در آن زندگی میکنی بیتفاوت نباشی.
من، میان آن جمعیت، دنبال سوژهای برای عکاسی میگشتم؛ اما حالا یک عکاس، شده بود سوژهام برای یک روایت مکتوب. عکاسی که شاید خودش هم نمیدانست با نشان دادن چند عکس، قرار است نگاه من را به جمعیت تغییر دهد.
آن روز او با دوربینش عکس میگرفت و من با چشمهایم خاطرهای را ثبت میکردم که احتمالاً خیلی دیر از یادم میرود.
🔹هانیه نیکوکار
6آبان1405/ رژه جانفدا/ بروجرد
🔺ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
چند شبی است زیر نظرشان دارم.
تقریباً هر شب میآیند. کیسههای خالی برنج را روی چمنهای میدان پهن میکنند و دایره تشکیل میدهند و غرق صحبت میشوند.
گهگاهی هم سیگاری دود میکنند و مشتی گره و «مرگ بر آمریکایی» نثار دشمن.
امشب آقای محمدیپناه گفت: «چراغقوههای گوشی رو روشن کنید و همراه با نماهنگ بخونید. به بیتِ "ایران یعنی، دیار علی" که رسیدین، پرچمها رو بالا ببرید.»
نماهنگ که شروع شد و صدای جمعیت که بالا رفت و نوای «باید برخاست» که در میدان پیچید، یکییکی از روی کیسههای برنج رنگورورفته بلند شدند و نور گوشیهایشان را سمت جایگاه گرفتند. انگار منتظر بودند صدایی در گوششان بگوید: «باید برخاست.»
🔹ریحانه مصیبیان
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
هر شب، زنی را در خیابان انقلاب میبینم که سادگی چهره و پوششاش، حکایت از صفای باطن و لطافت روحش دارد. صورتی آفتابخورده و شکسته، لباسی ساده و دلی سرشار از شور و ایمان. باران و برف برایش تفاوتی ندارد؛ گویی هیچچیز نمیتواند او را از آمدن بازدارد.
چادرش را به کمر میبندد و از میان جمعیت خود را به بلوار می رساند و با صدایی رسا، شعار دادن را آغاز میکند. از نخستین لحظات برنامه تا پایان آن، یکدم آرام نمیگیرد. پیوسته فریاد میزند و با تمام وجود همراهی میکند. راهش دور است، اما انگار شوق حضور، خستگی مسیر را از یادش میبرد.
یک شب، کنجکاو شدم بیشتر دربارهاش بدانم. رو به خانم کناری کردم و پرسیدم: «این خانم رو میشناسید؟»
نگاهی به او انداخت و گفت: «چند نفر از خانمهای روستان که هر شب خودشون رو به خیابون انقلاب میرسونن و در تجمع شرکت میکنن.»
حرفش در ذهنم ماند. با خودم فکر کردم چه ارادهای در پس این حضور هرشبه نهفته است! چه پیوند دیرینهای با ولایت دارد که نه دوری راه سستش میکند، نه باران و برف و نه گذر روزها.
او از همان آدمهایی است که شاید در نگاه نخست، سادگی و بیادعاییشان به چشم بیاید، اما کافی است کمی بیشتر تماشایشان کنی تا عظمت باور و استواری قدمهایشان را ببینی.
گاهی که خسته میشوم، فقط کافی است نگاهم به او بیفتد. به چهره سادهاش، به قدمهای خستگیناپذیرش و به صدایی که تا پایان برنامه خاموش نمیشود. آنوقت انگار نیروی تازهای در وجودم جان میگیرد.
بعضی آدمها بیآنکه خود بدانند، چراغ راه دیگران میشوند؛ نه با حرفهای بزرگ، بلکه با حضورشان، با پایداریشان و با ایمانی که در رفتارشان جاری است. او برای من یکی از همان آدمهاست؛ زنی ساده از دیار روستا که هر شب، درس بزرگی از استقامت و وفاداری را در خیابان انقلاب روایت میکند.
🔹معرفت محمدپور مقدم
🔺ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah