راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
🔸سوژهای برای روایت
هیچوقت فکرش را نمیکردم بین آنهمه جمعیت، یک عکاس بتواند اینقدر توجهم را جلب کند. نمیدانم جنبوجوش و ذوقش برای عکاسی بیشتر به چشمم آمد یا دوربین جالبی که دستش بود؛ شاید هم نحوهی کارش که به من ثابت میکرد برای جنگیدن و دفاع از یک سرزمین، همیشه لازم نیست اسلحه به دست بگیری. اینکه گاهی یک دوربین یا قلم هم میتواند سلاحی باشد برای ثبت حقیقت و رساندن صدایی که شاید خیلیها نشنوند.
هرچه بود، باعث شد جلو بروم و با او صحبت کنم. جمعیت زیاد بود و صدایمان بهسختی به هم میرسید. فقط توانستم از او بپرسم امروز چه سوژههایی را توانسته شکار کند.
با ذوق گفت: «خیلی شلوغ بود، کلی عکس گرفتم!»
دوربینش را جلو آورد و شروع کرد به نشان دادن عکسهایش.
عکس که نه! هرکدامشان حقیقتی بودند که جلوی چشمم قرار میگرفتند. در میان عکسها، زنی با لباس محلی دیده میشد که اسلحهای در دست داشت. عکس دیگر، یک نیروی نظامی بود که همراه اسلحه، پرچم ایران را هم توی دست گرفته بود. و دیگری تصویر رفیقی که چفیه را بر گردن رفیق دیگرش میانداخت و عکسی از پسری که روی دوش یک سرباز سوار بود و شعار میداد.
هرکدامشان، لحظهای متفاوت را ثبت کرده بود؛ لحظههایی که شاید میان آنهمه جمعیت بهسادگی از چشم میگذشتند، اما از دریچهی دوربین عکاس، معنای دیگری پیدا میکردند. هر عکس داستانی داشت و هرکدام گوشهای از حالوهوای آدمهایی را نشان میداد که آن روز آنجا جمع شده بودند؛ حقیقتی از جنس ایستادگی و صبر.
دیدن عکسها باعث شد مردمی را که برای جانفدایی آمده بودند، بیشتر و از زاویهای متفاوت بشناسم. آدمهایی که شاید هرکدام زندگی و دغدغههای خودشان را داشتند، اما امروز به خاطر یک باور مشترک کنار هم جمع شده بودند؛ آدمهایی که حاضر بودند برای آخرین وجب از خاک سرزمینشان هم بایستند و از آن دفاع کنند.
آنجا بیشتر از قبل متوجه شدم که جانفدا بودن فقط به حضور در یک جمعیت یا داشتن یک عنوان نیست؛ گاهی یعنی پای چیزی که به آن باور داری بایستی و نسبت به سرزمینی که در آن زندگی میکنی بیتفاوت نباشی.
من، میان آن جمعیت، دنبال سوژهای برای عکاسی میگشتم؛ اما حالا یک عکاس، شده بود سوژهام برای یک روایت مکتوب. عکاسی که شاید خودش هم نمیدانست با نشان دادن چند عکس، قرار است نگاه من را به جمعیت تغییر دهد.
آن روز او با دوربینش عکس میگرفت و من با چشمهایم خاطرهای را ثبت میکردم که احتمالاً خیلی دیر از یادم میرود.
🔹هانیه نیکوکار
6آبان1405/ رژه جانفدا/ بروجرد
🔺ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
چند شبی است زیر نظرشان دارم.
تقریباً هر شب میآیند. کیسههای خالی برنج را روی چمنهای میدان پهن میکنند و دایره تشکیل میدهند و غرق صحبت میشوند.
گهگاهی هم سیگاری دود میکنند و مشتی گره و «مرگ بر آمریکایی» نثار دشمن.
امشب آقای محمدیپناه گفت: «چراغقوههای گوشی رو روشن کنید و همراه با نماهنگ بخونید. به بیتِ "ایران یعنی، دیار علی" که رسیدین، پرچمها رو بالا ببرید.»
نماهنگ که شروع شد و صدای جمعیت که بالا رفت و نوای «باید برخاست» که در میدان پیچید، یکییکی از روی کیسههای برنج رنگورورفته بلند شدند و نور گوشیهایشان را سمت جایگاه گرفتند. انگار منتظر بودند صدایی در گوششان بگوید: «باید برخاست.»
🔹ریحانه مصیبیان
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
هر شب، زنی را در خیابان انقلاب میبینم که سادگی چهره و پوششاش، حکایت از صفای باطن و لطافت روحش دارد. صورتی آفتابخورده و شکسته، لباسی ساده و دلی سرشار از شور و ایمان. باران و برف برایش تفاوتی ندارد؛ گویی هیچچیز نمیتواند او را از آمدن بازدارد.
چادرش را به کمر میبندد و از میان جمعیت خود را به بلوار می رساند و با صدایی رسا، شعار دادن را آغاز میکند. از نخستین لحظات برنامه تا پایان آن، یکدم آرام نمیگیرد. پیوسته فریاد میزند و با تمام وجود همراهی میکند. راهش دور است، اما انگار شوق حضور، خستگی مسیر را از یادش میبرد.
یک شب، کنجکاو شدم بیشتر دربارهاش بدانم. رو به خانم کناری کردم و پرسیدم: «این خانم رو میشناسید؟»
نگاهی به او انداخت و گفت: «چند نفر از خانمهای روستان که هر شب خودشون رو به خیابون انقلاب میرسونن و در تجمع شرکت میکنن.»
حرفش در ذهنم ماند. با خودم فکر کردم چه ارادهای در پس این حضور هرشبه نهفته است! چه پیوند دیرینهای با ولایت دارد که نه دوری راه سستش میکند، نه باران و برف و نه گذر روزها.
او از همان آدمهایی است که شاید در نگاه نخست، سادگی و بیادعاییشان به چشم بیاید، اما کافی است کمی بیشتر تماشایشان کنی تا عظمت باور و استواری قدمهایشان را ببینی.
گاهی که خسته میشوم، فقط کافی است نگاهم به او بیفتد. به چهره سادهاش، به قدمهای خستگیناپذیرش و به صدایی که تا پایان برنامه خاموش نمیشود. آنوقت انگار نیروی تازهای در وجودم جان میگیرد.
بعضی آدمها بیآنکه خود بدانند، چراغ راه دیگران میشوند؛ نه با حرفهای بزرگ، بلکه با حضورشان، با پایداریشان و با ایمانی که در رفتارشان جاری است. او برای من یکی از همان آدمهاست؛ زنی ساده از دیار روستا که هر شب، درس بزرگی از استقامت و وفاداری را در خیابان انقلاب روایت میکند.
🔹معرفت محمدپور مقدم
🔺ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
🔸سیل، کیلویی چند!
روضه فاطمیه که تمام شد، به سمت اجتماع در انتهای بلوار و پارک حرکت کردیم. حتی یک نفر نبود. بالاخره مردم دست کشیده بودند! شاید سردی و بارانی که بابتش هشدار سیل داده شده بالاخره مُهر پایان زده بود روی پرونده اجتماعات. از بین موکبها هم دوتا مانده بود که از خالی هم خالیتر بودند.
چیزی درست نبود! هنوز صدای حیدر حیدر از انتهای بلوار چهارباغ میآمد. تندتر قدم برداشتیم که منبع صدا را در پارک خالی پیدا کنیم. بالاخره فهمیدمش! جایگاه را برعکس کرده بودند و حیدر حیدر از سیاهی جمعیتی میآمد که نه این سمت بلوار به سمت بالا، بلکه رفته بودند آن سمت بلوار به سمت پایین. فضایش بهتر بود.
موکبها را هم با خود برده بودند آن سمت و بخار استکانهای چای در دست مردم، به آسمان میرفت.
لیست تغییر تحولاتشان تمامی نداشت. مجری و سخنران به جای جایگاهی که رو به مردم بود، در یک بلندی وسطشان مانده و مردم حلقهوار دورشان ایستاده بودند. جایی پشت سرشان برای خودمان پیدا کردیم تا از قافله حیدریها جا نمانیم.
کاپشن تن دخترک، چتری که پیرمرد در دستش بالا آورده بود و پلاستیکی که زن در دستهایش کشیده بود، همان هشدار سیل و سرما را به چشم میکشید. به یادم آورد که اجتماعات از نقطه سرد اسفندماه متولد شده بود و کمکم دارد به یک سال میرسد! اگر کسی چرتکه بیاندازد میفهمد چقدر عجیب و غریب است و چقدر جنس خاصی دارد.
برایشان سردی و گرمی که هیچ، سیل هم اهمیتی ندارد. زیر چترهای وحدت و باران ولایت، سیل کیلویی چند!
🔹فاطمه بازگیر/ اجتماع چهارباغ
16آبان1405
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
11.7M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
من بعد از تو تنهایی را در تنهایی سرمیکشم...
به بهانه درگذشت هنرمند انقلابی و متعهد #کوروش_زارعی
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
🔸او هنوز زنده است
مدتها بود حال خوشی نداشت، اما هیچ به روی خودش نمیآورد. انگار نمیخواست بدانم؛ شاید میدانست عادت کردهام روزم را با دیدن او شروع کنم و ازش انرژی بگیرم. اما حالا گوشهای از خانه، بیسروصدا نگاهم میکرد.
هر روز شکستهتر و پژمردهتر میشد. رنگش کمکم داشت به زردی میزد. دردهایش اما به چشمم نیامد، تا اینکه یک روز برای همیشه خم شد و افتاد. آنجا بود که تازه فهمیدم شرایط محیط برایش مساعد نبوده. همه گفتند دیگر امیدی نیست؛ رهایش کن. اما مگر میشد سالهایی که همیشه کنارم بوده را فراموش کرد؟!
ناامید نشدم. برای درمانش هر چه بود انجام دادم. گلدانش را عوض کردم، تکهتکهاش کردم، قلمهاش زدم، ریشههای کهنه و قدیمیاش را در خاک تازه نشاندم تا نفسی تازه کند. بعد برای رویش دوباره جوانههایش صبر کردم. به ریشههای پلاسیده در خاکش امیدوار بودم.
صبر نتیجهی شیرینش را داد. از همان ریشههای بیرمق و پژمرده، جوانه، پشت جوانه بیرون زد و بزرگ شد.
حالا روزهای زیادی است که خانه پر است از گلدانهایی که جوانههای تازهاش را در خود نگهداری میکنند.
9 اسفند هم برای من، چیزی بود شبیه به همین. با این تفاوت که آن وقت گلی بود و گلدانی و این وقت، باغی و باغبانی. باغبان که رفت، خیلیها فکر کردند، باغ هم میخشکد. آخر دنیا بود برایشان؛ ناامید بودند و دلنگران. باغبان اما کارش را بلد بود. جوانهها همه آمادهی روییدن بودند. زمستان بود و باغ، سبز سبز؛ بیشتر از قبل حتی! و باغبان هم برگشت؛ جوانتر از قبل. که اصلاً نرفته بود. همینجا بود؛ میان جمعیت. زندهتر از هر زمانی؛ میان شعارها، لابهلای عکسهایی که روی دستها بالا میروند، توی دل دختر نوجوانی که با اشک به تصویرش نگاه میکند، توی نگاه پسر کوچکی که بر دوش پدر میآید تا با مشت گرهکرده خونخواهش باشد و توی دست مادری که تصویر شهید جوانش را بغل کرده.
او حالا یک نفر نیست؛ تکثیر شده در جان مردم. او هنوز زنده است.
🔹فریده بختیاری
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah