چند شبی است زیر نظرشان دارم.
تقریباً هر شب میآیند. کیسههای خالی برنج را روی چمنهای میدان پهن میکنند و دایره تشکیل میدهند و غرق صحبت میشوند.
گهگاهی هم سیگاری دود میکنند و مشتی گره و «مرگ بر آمریکایی» نثار دشمن.
امشب آقای محمدیپناه گفت: «چراغقوههای گوشی رو روشن کنید و همراه با نماهنگ بخونید. به بیتِ "ایران یعنی، دیار علی" که رسیدین، پرچمها رو بالا ببرید.»
نماهنگ که شروع شد و صدای جمعیت که بالا رفت و نوای «باید برخاست» که در میدان پیچید، یکییکی از روی کیسههای برنج رنگورورفته بلند شدند و نور گوشیهایشان را سمت جایگاه گرفتند. انگار منتظر بودند صدایی در گوششان بگوید: «باید برخاست.»
🔹ریحانه مصیبیان
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
هر شب، زنی را در خیابان انقلاب میبینم که سادگی چهره و پوششاش، حکایت از صفای باطن و لطافت روحش دارد. صورتی آفتابخورده و شکسته، لباسی ساده و دلی سرشار از شور و ایمان. باران و برف برایش تفاوتی ندارد؛ گویی هیچچیز نمیتواند او را از آمدن بازدارد.
چادرش را به کمر میبندد و از میان جمعیت خود را به بلوار می رساند و با صدایی رسا، شعار دادن را آغاز میکند. از نخستین لحظات برنامه تا پایان آن، یکدم آرام نمیگیرد. پیوسته فریاد میزند و با تمام وجود همراهی میکند. راهش دور است، اما انگار شوق حضور، خستگی مسیر را از یادش میبرد.
یک شب، کنجکاو شدم بیشتر دربارهاش بدانم. رو به خانم کناری کردم و پرسیدم: «این خانم رو میشناسید؟»
نگاهی به او انداخت و گفت: «چند نفر از خانمهای روستان که هر شب خودشون رو به خیابون انقلاب میرسونن و در تجمع شرکت میکنن.»
حرفش در ذهنم ماند. با خودم فکر کردم چه ارادهای در پس این حضور هرشبه نهفته است! چه پیوند دیرینهای با ولایت دارد که نه دوری راه سستش میکند، نه باران و برف و نه گذر روزها.
او از همان آدمهایی است که شاید در نگاه نخست، سادگی و بیادعاییشان به چشم بیاید، اما کافی است کمی بیشتر تماشایشان کنی تا عظمت باور و استواری قدمهایشان را ببینی.
گاهی که خسته میشوم، فقط کافی است نگاهم به او بیفتد. به چهره سادهاش، به قدمهای خستگیناپذیرش و به صدایی که تا پایان برنامه خاموش نمیشود. آنوقت انگار نیروی تازهای در وجودم جان میگیرد.
بعضی آدمها بیآنکه خود بدانند، چراغ راه دیگران میشوند؛ نه با حرفهای بزرگ، بلکه با حضورشان، با پایداریشان و با ایمانی که در رفتارشان جاری است. او برای من یکی از همان آدمهاست؛ زنی ساده از دیار روستا که هر شب، درس بزرگی از استقامت و وفاداری را در خیابان انقلاب روایت میکند.
🔹معرفت محمدپور مقدم
🔺ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
🔸سیل، کیلویی چند!
روضه فاطمیه که تمام شد، به سمت اجتماع در انتهای بلوار و پارک حرکت کردیم. حتی یک نفر نبود. بالاخره مردم دست کشیده بودند! شاید سردی و بارانی که بابتش هشدار سیل داده شده بالاخره مُهر پایان زده بود روی پرونده اجتماعات. از بین موکبها هم دوتا مانده بود که از خالی هم خالیتر بودند.
چیزی درست نبود! هنوز صدای حیدر حیدر از انتهای بلوار چهارباغ میآمد. تندتر قدم برداشتیم که منبع صدا را در پارک خالی پیدا کنیم. بالاخره فهمیدمش! جایگاه را برعکس کرده بودند و حیدر حیدر از سیاهی جمعیتی میآمد که نه این سمت بلوار به سمت بالا، بلکه رفته بودند آن سمت بلوار به سمت پایین. فضایش بهتر بود.
موکبها را هم با خود برده بودند آن سمت و بخار استکانهای چای در دست مردم، به آسمان میرفت.
لیست تغییر تحولاتشان تمامی نداشت. مجری و سخنران به جای جایگاهی که رو به مردم بود، در یک بلندی وسطشان مانده و مردم حلقهوار دورشان ایستاده بودند. جایی پشت سرشان برای خودمان پیدا کردیم تا از قافله حیدریها جا نمانیم.
کاپشن تن دخترک، چتری که پیرمرد در دستش بالا آورده بود و پلاستیکی که زن در دستهایش کشیده بود، همان هشدار سیل و سرما را به چشم میکشید. به یادم آورد که اجتماعات از نقطه سرد اسفندماه متولد شده بود و کمکم دارد به یک سال میرسد! اگر کسی چرتکه بیاندازد میفهمد چقدر عجیب و غریب است و چقدر جنس خاصی دارد.
برایشان سردی و گرمی که هیچ، سیل هم اهمیتی ندارد. زیر چترهای وحدت و باران ولایت، سیل کیلویی چند!
🔹فاطمه بازگیر/ اجتماع چهارباغ
16آبان1405
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
11.7M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
من بعد از تو تنهایی را در تنهایی سرمیکشم...
به بهانه درگذشت هنرمند انقلابی و متعهد #کوروش_زارعی
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
🔸او هنوز زنده است
مدتها بود حال خوشی نداشت، اما هیچ به روی خودش نمیآورد. انگار نمیخواست بدانم؛ شاید میدانست عادت کردهام روزم را با دیدن او شروع کنم و ازش انرژی بگیرم. اما حالا گوشهای از خانه، بیسروصدا نگاهم میکرد.
هر روز شکستهتر و پژمردهتر میشد. رنگش کمکم داشت به زردی میزد. دردهایش اما به چشمم نیامد، تا اینکه یک روز برای همیشه خم شد و افتاد. آنجا بود که تازه فهمیدم شرایط محیط برایش مساعد نبوده. همه گفتند دیگر امیدی نیست؛ رهایش کن. اما مگر میشد سالهایی که همیشه کنارم بوده را فراموش کرد؟!
ناامید نشدم. برای درمانش هر چه بود انجام دادم. گلدانش را عوض کردم، تکهتکهاش کردم، قلمهاش زدم، ریشههای کهنه و قدیمیاش را در خاک تازه نشاندم تا نفسی تازه کند. بعد برای رویش دوباره جوانههایش صبر کردم. به ریشههای پلاسیده در خاکش امیدوار بودم.
صبر نتیجهی شیرینش را داد. از همان ریشههای بیرمق و پژمرده، جوانه، پشت جوانه بیرون زد و بزرگ شد.
حالا روزهای زیادی است که خانه پر است از گلدانهایی که جوانههای تازهاش را در خود نگهداری میکنند.
9 اسفند هم برای من، چیزی بود شبیه به همین. با این تفاوت که آن وقت گلی بود و گلدانی و این وقت، باغی و باغبانی. باغبان که رفت، خیلیها فکر کردند، باغ هم میخشکد. آخر دنیا بود برایشان؛ ناامید بودند و دلنگران. باغبان اما کارش را بلد بود. جوانهها همه آمادهی روییدن بودند. زمستان بود و باغ، سبز سبز؛ بیشتر از قبل حتی! و باغبان هم برگشت؛ جوانتر از قبل. که اصلاً نرفته بود. همینجا بود؛ میان جمعیت. زندهتر از هر زمانی؛ میان شعارها، لابهلای عکسهایی که روی دستها بالا میروند، توی دل دختر نوجوانی که با اشک به تصویرش نگاه میکند، توی نگاه پسر کوچکی که بر دوش پدر میآید تا با مشت گرهکرده خونخواهش باشد و توی دست مادری که تصویر شهید جوانش را بغل کرده.
او حالا یک نفر نیست؛ تکثیر شده در جان مردم. او هنوز زنده است.
🔹فریده بختیاری
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
🔸صدایی آشنا؛ خاطرهای دور
از نزدیکترین خیابان، خودم را به میدان میرسانم.
طنین صدایی سراسر میدان را پر کرده و بلند میخواند: «صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت».
تُنِ صدایش ذهنم را راهیِ خاطراتی دور میکند.
رمضانِ ۱۳۹۷، روز عید فطر، ساعت ۶ صبح.
روی صندلی تکنفرهی اتوبوس نشستهام و هندزفریام را در گوشم جابهجا میکنم. صدای راننده را میشنوم که خطاب به شاگردش میگوید: «ایشالا اگه ترافیک روون باشه، تا نیم ساعت دیگه میرسیم مصلی.»
از دور، گلدستههای زیبای مصلی و گنبد باشکوهش به چشم میخورند. بار اولم نیست به مصلی میروم. اما اینبار یک فرق بزرگ دارد؛ نماز عید فطر امسالم را به امامت امام خامنهای میخوانم.
جمعیتی که در اطراف و داخل حیاط دیده میشود، فراتر از حد تصور است. سر را بچرخانی، همراهت را بین شلوغی گم میکنی. شوخی نیست که؛ نماز عید با امامت آقا!
بدون اینکه به کسی تنه بزنم، از لابهلای جمعیت خودم را به صفهای اول میرسانم. دقیقاً همان جا که میلهای برای جداکردن مسئولین از مردم قرار داده شده، در ردیف دوم، بین دو خانم غریبه مینشینم.
مداح با صدایی رسا شعر میخواند:
«دوستان صدق و صفای دهه شصت چه شد؟
راستی حال و هوای دهه شصت چه شد؟
آن مدیرانِ جوانی که جهادی بودند
بیتکلف از همین مردم عادی بودند
شور آن شعله مگویید، فراموش شده
اختلاس آمده، اخلاص فراموش شده»
ابیات طولانی است. مردم در جوابِ کلمات پرمعنای شعر، اللهاکبر سر میدهند و مداح را با فرستادن صلوات تشویق میکنند.
شک دارم که خودش باشد. از خانمی که کنارم نشسته، میپرسم: «ببخشید خانم، مداح آقای مطیعیان؟!» جواب میدهد: «اره، خود خودشه. ببین چه خوب حرف میزنه، آدم به وجد میاد.» بدون اغراق، آدم به وجد میآید.
از بیتهای آخر که آقای مداح میخواند، همین یک بیت را به یاد میآورم:
«ای نشسته صف اول، به عدالت برخیز
مانده بر شانهی تو بار امانت، برخیز»
تریبون نیمساعتی در اختیار آقای مطیعی است. در آخر، با ذکر صلوات، جایگاه را ترک میکند.
چشمانتظارم، چشمانتظارِ لحظهی دیدار، لحظهشماری میکنم این ثانیههایِ فلجشده را.
قبل از ورود رهبر به جایگاه، شعارهایی را با تمام قدرت، همصدا با همه، در مشتم گره کرده و به آسمان پرتاب میکنم:
«ما همه سرباز توایم، خامنهای، گوش به فرمان توایم، خامنهای»
«ما اهل کوفه نیستیم، علی تنها بماند»
تن و جانم همه چشماند و به جایگاه خیره شدهام.
اشکهایم جاری است و سَدی پردهوار در مقابل چشمهایم دیوار میشود. با دستم کنارشان میزنم، اما افاقه نمیکند. آنها را به حال خودشان رها میکنم.
مردی از تبار نور وارد میشود. همه ناخودآگاه از جا برمیخیزند و یکصدا اللهاکبر میگویند.
مصلی از شور سرشار است، آسمان از همیشه آبیتر است و مردم از عشق لبریز شدهاند.
قابی از حضور آقا مقابل چشمهایم ظاهر میشود. چهرهای نورانی، قامتی استوار و تجلیای از روشنایی.
کاش زمان در همان مکان و لحظه متوقف میشد.
او ایستاده و با تکان دادن دستش، دل پرآشوب جمعیت را آرام میکند.
دست دیگرش را روی اسلحهای قرار داده که نشان از قدرتمندیِ ایران و اسلام است.
آنقدر محو تماشا شدهام که گذر زمان و تابش نور مستقیم آفتاب را احساس نمیکنم.
خطبهها تمام میشوند و زمان، زمانِ اقامهی نماز است.
همان که سالها در دلم آرزویش را داشتم.
کلمه به کلمه بندگی را در طبق اخلاص، روانهی آسمانها میکنیم.
«اللهم اهل الکبریای و العظمه و...»
آن سال، عیدی من دیدار رهبر و خواندن نمازی به امامت ایشان بود.
به خودم میآیم؛ نزدیکی میدان، به دیواری آجری تکیه دادهام. دستم را محض ادب روی سینهام میگذارم و حمدی نثار روح امام شهید میکنم.
شبی که قرار است آقای مطیعی مهمان شهر ما باشد، میزبانِ خاطرات دورافتادهی من میشود.
نفستان گرم، آقای مداح.
🔹زینب کرمییگانه
12آبان1405
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah