eitaa logo
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
803 دنبال‌کننده
1.2هزار عکس
351 ویدیو
15 فایل
ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin
مشاهده در ایتا
دانلود
🔸او هنوز زنده است مدت‌ها بود حال خوشی نداشت، اما هیچ به روی خودش نمی‌آورد. انگار نمی‌خواست بدانم؛ شاید می‌دانست عادت کرده‌ام روزم را با دیدن او شروع کنم و ازش انرژی بگیرم. اما حالا گوشه‌ای از خانه، بی‌سروصدا نگاهم می‌کرد. هر روز شکسته‌تر و پژمرده‌تر می‌شد. رنگش کم‌کم داشت به زردی می‌زد. دردهایش اما به چشمم نیامد، تا اینکه یک روز برای همیشه خم شد و افتاد. آنجا بود که تازه فهمیدم شرایط محیط برایش مساعد نبوده. همه گفتند دیگر امیدی نیست؛ رهایش کن. اما مگر می‌شد سال‌هایی که همیشه کنارم بوده را فراموش کرد؟! ناامید نشدم. برای درمانش هر چه بود انجام دادم. گلدانش را عوض کردم، تکه‌تکه‌اش کردم، قلمه‌اش زدم، ریشه‌های کهنه و قدیمی‌اش را در خاک تازه نشاندم تا نفسی تازه کند. بعد برای رویش دوباره جوانه‌هایش صبر کردم. به ریشه‌های پلاسیده در خاکش امیدوار بودم. صبر نتیجه‌ی شیرینش را داد. از همان ریشه‌های بی‌رمق و پژمرده، جوانه، پشت جوانه بیرون زد و بزرگ شد. حالا روزهای زیادی است که خانه پر است از گلدان‌هایی که جوانه‌های تازه‌اش را در خود نگه‌داری می‌کنند. 9 اسفند هم برای من، چیزی بود شبیه به همین. با این تفاوت که آن وقت گلی بود و گلدانی و این وقت، باغی و باغبانی. باغبان که رفت، خیلی‌ها فکر کردند، باغ هم می‌خشکد. آخر دنیا بود برایشان؛ ناامید بودند و دل‌نگران. باغبان اما کارش را بلد بود. جوانه‌ها همه آماده‌ی روییدن بودند. زمستان بود و باغ، سبز سبز؛ بیشتر از قبل حتی! و باغبان هم برگشت؛ جوان‌تر از قبل. که اصلاً نرفته بود. همین‌جا بود؛ میان جمعیت. زنده‌تر از هر زمانی؛ میان شعار‌ها، لابه‌لای عکس‌هایی که روی دست‌ها بالا می‌روند، توی دل دختر نوجوانی که با اشک به تصویرش نگاه می‌کند، توی نگاه پسر کوچکی که بر دوش پدر می‌آید تا با مشت گره‌کرده خون‌خواهش باشد و توی دست مادری که تصویر شهید جوانش را بغل کرده. او حالا یک نفر نیست؛ تکثیر شده در جان مردم. او هنوز زنده است. 🔹فریده بختیاری 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
🔸صدایی آشنا؛ خاطره‌ای دور از نزدیک‌ترین خیابان، خودم را به میدان می‌رسانم. طنین صدایی سراسر میدان را پر کرده و بلند می‌خواند: «صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت». تُنِ صدایش ذهنم را راهیِ خاطراتی دور می‌کند. رمضانِ ۱۳۹۷، روز عید فطر، ساعت ۶ صبح. روی صندلی تک‌نفره‌ی اتوبوس نشسته‌ام و هندزفری‌ام را در گوشم جابه‌جا می‌کنم. صدای راننده را می‌شنوم که خطاب به شاگردش می‌گوید: «ایشالا اگه ترافیک روون باشه، تا نیم ساعت دیگه می‌رسیم مصلی.» از دور، گلدسته‌های زیبای مصلی و گنبد باشکوهش به چشم می‌خورند. بار اولم نیست به مصلی می‌روم. اما این‌بار یک فرق بزرگ دارد؛ نماز عید فطر امسالم را به امامت امام خامنه‌ای می‌خوانم. جمعیتی که در اطراف و داخل حیاط دیده می‌شود، فراتر از حد تصور است. سر را بچرخانی، همراهت را بین شلوغی گم می‌کنی. شوخی نیست که؛ نماز عید با امامت آقا! بدون اینکه به کسی تنه‌ بزنم، از لابه‌لای جمعیت خودم را به صف‌های اول می‌رسانم. دقیقاً همان‌ جا که میله‌ای برای جداکردن مسئولین از مردم قرار داده شده، در ردیف دوم، بین دو خانم غریبه می‌نشینم. مداح با صدایی رسا شعر می‌خواند: «دوستان صدق و صفای دهه شصت چه شد؟ راستی حال و هوای دهه شصت چه شد؟ آن مدیرانِ جوانی که جهادی بودند بی‌تکلف از همین مردم عادی بودند شور آن شعله مگویید، فراموش شده اختلاس آمده، اخلاص فراموش شده» ابیات طولانی است. مردم در جوابِ کلمات پرمعنای شعر، الله‌اکبر سر می‌دهند و مداح را با فرستادن صلوات تشویق می‌کنند. شک دارم که خودش باشد. از خانمی که کنارم نشسته، می‌پرسم: «ببخشید خانم، مداح آقای مطیعی‌ان؟!» جواب می‌دهد: «اره، خود خودشه. ببین چه خوب حرف می‌زنه، آدم به وجد میاد.» بدون اغراق، آدم به وجد می‌آید. از بیت‌های آخر که آقای مداح می‌خواند، همین یک بیت را به یاد می‌آورم: «ای نشسته صف اول، به عدالت برخیز مانده بر شانه‌ی تو بار امانت، برخیز» تریبون نیم‌ساعتی در اختیار آقای مطیعی است. در آخر، با ذکر صلوات، جایگاه را ترک می‌کند. چشم‌انتظارم، چشم‌انتظارِ لحظه‌ی دیدار، لحظه‌شماری می‌کنم این ثانیه‌هایِ فلج‌شده را. قبل از ورود رهبر به جایگاه، شعارهایی را با تمام قدرت، هم‌صدا با همه، در مشتم گره کرده و به آسمان پرتاب می‌کنم: «ما همه سرباز توایم، خامنه‌ای، گوش به فرمان توایم، خامنه‌ای» «ما اهل کوفه نیستیم، علی تنها بماند» تن و جانم همه چشم‌اند و به جایگاه خیره شده‌ام. اشک‌هایم جاری است و سَدی پرده‌وار در مقابل چشم‌هایم دیوار می‌شود. با دستم کنارشان می‌زنم، اما افاقه نمی‌کند. آن‌ها را به حال خودشان رها می‌کنم. مردی از تبار نور وارد می‌شود. همه ناخودآگاه از جا برمی‌خیزند و یک‌صدا الله‌اکبر می‌گویند. مصلی از شور سرشار است، آسمان از همیشه آبی‌تر است و مردم از عشق لبریز شده‌اند. قابی از حضور آقا مقابل چشم‌هایم ظاهر می‌شود. چهره‌ای نورانی، قامتی استوار و تجلی‌ای از روشنایی. کاش زمان در همان مکان و لحظه متوقف می‌شد. او ایستاده و با تکان دادن دستش، دل پرآشوب جمعیت را آرام می‌کند. دست دیگرش را روی اسلحه‌ای قرار داده که نشان از قدرتمندیِ ایران و اسلام است. آن‌قدر محو تماشا شده‌ام که گذر زمان و تابش نور مستقیم آفتاب را احساس نمی‌کنم. خطبه‌ها تمام می‌شوند و زمان، زمانِ اقامه‌ی نماز است. همان که سال‌ها در دلم آرزویش را داشتم. کلمه به کلمه بندگی را در طبق اخلاص، روانه‌ی آسمان‌ها می‌کنیم. «اللهم اهل الکبریای و العظمه و...» آن سال، عیدی من دیدار رهبر و خواندن نمازی به امامت ایشان بود. به خودم می‌آیم؛ نزدیکی میدان، به دیواری آجری تکیه داده‌ام. دستم را محض ادب روی سینه‌ام می‌گذارم و حمدی نثار روح امام شهید می‌کنم. شبی که قرار است آقای مطیعی مهمان شهر ما باشد، میزبانِ خاطرات دورافتاده‌ی من می‌شود. نفستان گرم، آقای مداح. 🔹زینب کرمی‌یگانه 12آبان1405 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
🔸 چوب‌خط ورقهٔ قرص‌هایم تمام نشده که ورق جدیدی باز می‌کنم. مدت‌هاست همهٔ دنیایم شده چوب‌خط پانزده‌روزه! هر چیزی که بشود با آن تقویم درست کرد، می‌شود مونس تنهایی‌هایم. از امروز ورقهٔ قرص‌هایم را بیشتر دوست دارم؛ چون هر شب یکی‌شان خط می‌خورد و من امیدوار می‌شوم به آمدن همسرم. هر شب اخبار را دنبال می‌کنم و خبرها از انفجار و تنگهٔ هرمز است و قشم و سیریک. دوباره به چوب‌خط‌ها نگاه می‌کنم، یاد شهدای «ناو دنا» می‌افتم. یاد خانواده‌هایشان که حتماً مثل من تقویم چوب‌خطی درست کرده‌اند. یاد انسان می‌افتم که هیچ از فردای خودش خبر ندارد و همین یادها پای دلشوره را باز می‌کند توی دلم. می‌گویم کاش جنگ تمام شود! کاش طعم شیرین صلح، مثل شبی که آتش‌بس اعلام شد، بنشیند توی جانم؛ اما این بار احساس گناه می‌کنم! احساس دین و حقارت! آدم سیاسی نیستم؛ یعنی از سیاست هیچ چیز بلد نیستم، آن‌قدر که هنوز قاطی می‌کنم چپی‌ها کدام‌اند و راستی‌ها کدام؟! اما همین منطقه رفتن همسرم و انتظار دوباره برای دیدنش و ترس از جنگ؛ مثل کسی که تازه از خواب بیدار شده باشد، چشمم را به امور مملکت باز کرده، تازه یاد یازده تن اورانیومی افتاده‌ام که با دیپلماسی برباد داده‌اند! تازه شنیده‌ام با دیپلماسی بتن ریخته‌اند توی راکتورهای هسته‌ای‌مان! همین دو جمله کافی‌ست؛ برای یک عمر گریه و زاری کردن! برای یک عمر نفرت و انزجار از دیپلماسی! گذر روزگار در میدان جنگ برایم ثابت کرد الفبای صحیح دیپلماسی از دل موشک‌ها در می‌آید؛ از دل همین دوری و دلواپسی و نگهبانی از مرزها. حالا آخر شب‌ها که لیوان آب را سر می‌کشم و یکی از چوب‌خط‌ها کم می‌شود، دلم می‌خواهد بروم طلائیه و حوالی هورالعظیم؛ همان‌جایی که همسرم می‌گفت: «آب درست‌وحسابی واسه خوردن نداریم.» همان‌جایی که هنوز باران نیامده و هوا گرم است. می‌خواهم همهٔ جانم را بگذارم تا داغ اورانیوم بربادرفته تکرار نشود. 🔹سمانه قاسمی‌منش ۱۸ آبان ۱۴۰۵ 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
🔸از جنس خورشید این شب‌ها که مردم برای دفاع از وطن به خیابان می‌آیند، صحنه‌های زیبایی رقم می‌زنند. هر شب که می‌گذرد، خیابان‌ها و محل تجمع مردم بیشتر شبیه خانه می‌شوند و غریبه‌ها بیشتر از همیشه به یکدیگر احساس نزدیکی می‌کنند؛ گویی همه اعضای یک خانواده‌اند. یکی از همین شب‌ها، دوربین به دست شدم تا روایت‌های مردم را ثبت کنم. به انتهای خیابان انقلاب رفتم تا در سکوت نسبی آنجا بتوانم مصاحبه بگیرم. در میان جمعیت، پیرمرد سرحال و خوش‌پوشی را دیدم که لباس محلی بر تن داشت و برنو به دست آمده بود. با دیدنش در ذهنم گفتم: «حتماً مصاحبه خوبی خواهد شد!» به سمتش رفتم و از او درخواست مصاحبه کردم. پذیرفت. کمی عقب‌تر ایستادم. دوربین را بالا گرفتم و پرسیدم: «نظرتان درباره ایران چیست؟» پیرمرد لحظه‌ای مکث کرد. بعد با صدایی محکم و نگاهی سرشار از اطمینان گفت: «ایران برای من فقط یک تکه خاک نیست؛ ایران خانه من است، خاطرات من است، ریشه‌های من است. من عمرم را در این سرزمین گذرانده‌ام؛ مگر می‌شود آدم خانه‌اش را تنها بگذارد؟ ما برای این خاک روزهای سخت زیادی دیده‌ایم، اما هنوز ایستاده‌ایم؛ چون ایران فقط با کوه‌ها و دشت‌هایش زنده نیست، با دل مردمانی زنده است که دوستش دارند. شاید من دیگر جوان نباشم، اما تا وقتی جان در بدن دارم، دلم برای این وطن می‌تپد. ایران را باید دوست داشت، نه فقط در روزهای خوش، بلکه درست در سخت‌ترین روزهایش.» تا پیش از پاسخ مرد سالخورده، تمام هدفم این بود که بتوانم یک مصاحبه خوب بگیرم و تصویری به‌یادماندنی ثبت کنم. اما آن مرد با صحبت‌های آتشین و سرشار از جسارتش، مرا عمیقاً تحت تأثیر قرار داد. از آن لحظه به بعد، دیگر فقط یک فیلم‌بردار نبودم که به دنبال ثبت یک تصویر باشد؛ خودم بخشی از آن روایت شده بودم. آنجا بود که فهمیدم گاهی عاطفه ملی یک انسان، آن‌قدر عمیق و ریشه‌دار است که حتی تماشای آن نیز می‌تواند چشمان آدمی را تر کند. آن اشک‌ها، اشک‌های ذوق یک فیلم‌بردار بود؛ کسی که تا چند دقیقه پیش تنها به دنبال ثبت تصاویر بود، اما حالا معنای عمیق‌تری از وطن را لمس کرده بود. آن شب فهمیدم من هم‌وطنانی از جنس خورشید دارم؛ انسان‌هایی که در روزهای تاریک، به قلب وطن می‌تابند و با گرمای ایمان، عزت و عشقشان، امید را در دل دیگران زنده نگه می‌دارند. 🔹زینب بهاری 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
🔸نامه‌ای که فکر می‌کردم هرگز پاسخی نخواهد داشت... نزدیک به یک سال پیش، به مناسبت روز زن، توفیق حضور در محضر مقام معظم رهبری را پیدا کردم؛ دقیقاً ۱۲ آذر ۱۴۰۴؛ درست بعد از ایام فاطمیه... نمی‌دانم چطور توصیفش کنم؛ اما آن روز برایم با تمام دیدارهای قبلی تفاوت داشت. چقدر خاص بود... چقدر متفاوت... انگار حال‌وهوای دیگری داشت. بعد از شهادت امام شهیدمان، مرور خاطرات آن روز و یادآوری لحظاتش برایم سخت‌تر از همیشه شده بود. مدتی ذهنم درگیر نامه‌ای بود که در آن دیدار برای آقا نوشته بودم. مدام از خودم می‌پرسیدم: آیا آقا نامه‌ام را خوانده‌اند؟ اگر خوانده‌اند، آیا تصمیم داشته‌اند پاسخی به آن بدهند؟ اصلاً ممکن است نامه من دیده شده باشد؟ آرزوی دریافت پاسخ، گوشه‌ای از دلم جا خوش کرده بود؛ آرزویی که راستش را بخواهید، آن‌قدر دور از ذهن به نظر می‌رسید که به محال بودنش عادت کرده بودم. تا اینکه امروز اتفاق عجیبی افتاد... گوشی‌ام زنگ خورد. شماره‌‌ی ناشناس بود. چون در جلسه مجازی بودم، تماس را رد کردم و پیام دادم: «بعداً تماس بگیرید.» اما پاسخی که دریافت کردم، حسابی متعجبم کرد: «پستچی‌ام، بعداً تماس بگیرم؟» با خودم گفتم پستچی؟! من که بسته سفارشی نداشتم! تماس گرفتم و راه افتادم تا بسته را تحویل بگیرم. تمام مسیر با خودم فکر می‌کردم حتماً اشتباهی پیش آمده و بسته متعلق به من نیست. وقتی رسیدم، احساس کردم پستچی جور دیگری نگاهم می‌کند. جلو رفتم و بسته را تحویل گرفتم. نگاهم به نوشته روی بسته افتاد... چند لحظه ماتم برد. باورم نمی‌شد! دوباره نگاه کردم... و باز هم نگاه کردم. انگار بسته‌ای از دنیایی دیگر به دستم رسیده بود. روی آن نوشته شده بود: «از دفتر مقام معظم رهبری» همان لحظه تمام سؤال‌هایی که ماه‌ها در ذهنم چرخیده بود، دوباره از جلوی چشمم گذشتند. نامه‌ای که نوشته بودم... آرزویی که در دلم پنهان کرده بودم... و پاسخی که حتی جرئت نداشتم به آمدنش فکر کنم... حالا چیزی در دستانم بود که تا همین چند ساعت پیش، حتی تصورش را هم نمی‌کردم. گاهی بعضی اتفاق‌ها آن‌قدر غیرمنتظره‌اند که آدم برای باور کردنشان باید چند بار چشم‌هایش را به روی واقعیت باز کند. و امروز برای من، یکی از همان روزها بود... 🔹معرفت محمدپورمقدم 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
🔸آن زمستان به سمت خانه قدم می‌زنم و به آسمان نگاه می‌کنم. ابرهای خاکستری شانه‌به‌شانه‌ی هم در پهنه‌ی آسمان نشسته‌اند. باد سردی برگ‌های رنگ‌باخته‌ی چنار را به حرکت درمی‌آورد. عطر خاک باران‌خورده در میان باد پیچیده. سرد شدن هوا روزهای تلخی را به خاطرم می‌آورد؛ زمستانی که با اندوهی واگیردار همراه شد. از چهارراه مخابرات می‌گذرم. چشمم به جای خالی ساختمانی می‌افتد که هنوز نبودنش برایم ناآشناست. می‌ایستم و به آن زمین ماتم‌زده خیره می‌شوم. هنوز صدای موشکی که به آن برخورد کرد در گوشم می‌پیچد. 12 اسفند بود. خانه، زیر پایم به حرکت درآمد. هراسان به سمت پنجره دویدم. خاک همه‌جا را گرفته بود و مشخص نبود نقطه‌ی اصابت کجاست. تکه‌های کاغذ در میان زمین و آسمان می‌رقصیدند. هرکس به سمتی می‌دوید. تلفنم بی‌وقفه زنگ می‌خورد. خشکم زده بود و بی‌اختیار اشک‌هایم فرو می‌ریخت. انگار در دلم یک سیاه‌چال عظیم همه‌چیز را می‌بلعید. بعدها فهمیدم ساختمان بسیج را زده‌اند و آقا محسن، مغازه‌دار چهارراه پایینی، همان موقع آنجا بوده. یادم می‌آید یکبار وقتی با مامان به مغازه‌اش رفتیم، مثل همیشه سرش را پایین انداخته بود و در خودش غرق بود. انگار چیزی می‌خواند. متوجه حضورمان که شد، کتابی با جلد ضخیم و قهوه‌ای رنگ روی صندلی‌اش گذاشت و سلام گرمی کرد. تسبیحش طبق عادت در دستش بود و زیر لب ذکر می‌گفت. پیراهن اتوکشیده‌ای به تن داشت. مامان می‌گفت آدم منصفی است. محرم تکیه‌ی کوچکی برای امام حسین برپا می‌کرد. شهرک ما همیشه سوت‌وکور است، شبیه یک جزیره‌ی دورافتاده که در آن از هیچ‌چیز نشانی نیست. اما تکیه‌ی عزاداری آقای گودرزی شور و حرارت محرم را به محله می‌کشاند. به لحظاتی قبل از انفجار فکر می‌کنم؛ شاید باز هم تسبیحی در دست داشت و ذکر می‌گفت یا شاید برای بعد از به دنیا آمدن دخترش نقشه می‌ریخت و در آینده‌ی پیش رویشان سرک می‌کشید... اینکه مثلاً دستانش را دور جسم کوچک او حلقه می‌کند تا در اولین لحظه‌ای که فرزندش چشم باز می‌کند، مردی را ببیند که او را از تمام دنیا بیشتر دوست دارد. بعد لب‌هایش را به گوش دختر نورسیده‌اش نزدیک می‌کند تا برایش اذان بگوید. اولین بار که «بابا» می‌گوید، قند در دلش آب می‌شود. اولین روز مدرسه، کوله‌پشتی‌اش را تا مدرسه می‌برد، چون برای دستان کوچک دخترش زیادی سنگین است. اولین بار که بدون کمکی دوچرخه‌سواری می‌کند، پشت سرش می‌دود مبادا زمین بخورد و پوست نازکش زخم شود... اما حالا زینب، پنج ماه بعد از شهادت پدر به دنیا آمده و سهمش از این آرزوهای کوچک، دیدارهای آخر هفته در گلزار شهداست. صدای اذان مرا به خودم می‌آورد. از ساختمان تنها تلی از سکوت باقی مانده. رفتگر بی‌رمق و لنگ‌لنگان عرض خیابان را جارو می‌کند. شاید او هم دختری در خانه دارد که پشت پنجره به انتظارش نشسته. به سمت خانه راه می‌افتم. به زمستانی فکر می‌کنم که دیر یا زود از راه می‌رسد و سرمایی که یادآور جدایی‌هاست. 🔹نازنین ولی‌پوری 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah