راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
🔸نامهای که فکر میکردم هرگز پاسخی نخواهد داشت...
نزدیک به یک سال پیش، به مناسبت روز زن، توفیق حضور در محضر مقام معظم رهبری را پیدا کردم؛ دقیقاً ۱۲ آذر ۱۴۰۴؛ درست بعد از ایام فاطمیه...
نمیدانم چطور توصیفش کنم؛ اما آن روز برایم با تمام دیدارهای قبلی تفاوت داشت. چقدر خاص بود... چقدر متفاوت... انگار حالوهوای دیگری داشت.
بعد از شهادت امام شهیدمان، مرور خاطرات آن روز و یادآوری لحظاتش برایم سختتر از همیشه شده بود.
مدتی ذهنم درگیر نامهای بود که در آن دیدار برای آقا نوشته بودم. مدام از خودم میپرسیدم: آیا آقا نامهام را خواندهاند؟ اگر خواندهاند، آیا تصمیم داشتهاند پاسخی به آن بدهند؟ اصلاً ممکن است نامه من دیده شده باشد؟
آرزوی دریافت پاسخ، گوشهای از دلم جا خوش کرده بود؛ آرزویی که راستش را بخواهید، آنقدر دور از ذهن به نظر میرسید که به محال بودنش عادت کرده بودم.
تا اینکه امروز اتفاق عجیبی افتاد...
گوشیام زنگ خورد. شمارهی ناشناس بود. چون در جلسه مجازی بودم، تماس را رد کردم و پیام دادم: «بعداً تماس بگیرید.»
اما پاسخی که دریافت کردم، حسابی متعجبم کرد:
«پستچیام، بعداً تماس بگیرم؟»
با خودم گفتم پستچی؟! من که بسته سفارشی نداشتم!
تماس گرفتم و راه افتادم تا بسته را تحویل بگیرم. تمام مسیر با خودم فکر میکردم حتماً اشتباهی پیش آمده و بسته متعلق به من نیست.
وقتی رسیدم، احساس کردم پستچی جور دیگری نگاهم میکند. جلو رفتم و بسته را تحویل گرفتم.
نگاهم به نوشته روی بسته افتاد...
چند لحظه ماتم برد.
باورم نمیشد!
دوباره نگاه کردم... و باز هم نگاه کردم.
انگار بستهای از دنیایی دیگر به دستم رسیده بود.
روی آن نوشته شده بود:
«از دفتر مقام معظم رهبری»
همان لحظه تمام سؤالهایی که ماهها در ذهنم چرخیده بود، دوباره از جلوی چشمم گذشتند.
نامهای که نوشته بودم... آرزویی که در دلم پنهان کرده بودم... و پاسخی که حتی جرئت نداشتم به آمدنش فکر کنم...
حالا چیزی در دستانم بود که تا همین چند ساعت پیش، حتی تصورش را هم نمیکردم.
گاهی بعضی اتفاقها آنقدر غیرمنتظرهاند که آدم برای باور کردنشان باید چند بار چشمهایش را به روی واقعیت باز کند.
و امروز برای من، یکی از همان روزها بود...
🔹معرفت محمدپورمقدم
#بعثت_خون
#میدان_خیابان
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
🔸آن زمستان
به سمت خانه قدم میزنم و به آسمان نگاه میکنم. ابرهای خاکستری شانهبهشانهی هم در پهنهی آسمان نشستهاند. باد سردی برگهای رنگباختهی چنار را به حرکت درمیآورد. عطر خاک بارانخورده در میان باد پیچیده. سرد شدن هوا روزهای تلخی را به خاطرم میآورد؛ زمستانی که با اندوهی واگیردار همراه شد.
از چهارراه مخابرات میگذرم. چشمم به جای خالی ساختمانی میافتد که هنوز نبودنش برایم ناآشناست. میایستم و به آن زمین ماتمزده خیره میشوم. هنوز صدای موشکی که به آن برخورد کرد در گوشم میپیچد. 12 اسفند بود. خانه، زیر پایم به حرکت درآمد. هراسان به سمت پنجره دویدم. خاک همهجا را گرفته بود و مشخص نبود نقطهی اصابت کجاست. تکههای کاغذ در میان زمین و آسمان میرقصیدند. هرکس به سمتی میدوید. تلفنم بیوقفه زنگ میخورد. خشکم زده بود و بیاختیار اشکهایم فرو میریخت. انگار در دلم یک سیاهچال عظیم همهچیز را میبلعید.
بعدها فهمیدم ساختمان بسیج را زدهاند و آقا محسن، مغازهدار چهارراه پایینی، همان موقع آنجا بوده. یادم میآید یکبار وقتی با مامان به مغازهاش رفتیم، مثل همیشه سرش را پایین انداخته بود و در خودش غرق بود. انگار چیزی میخواند. متوجه حضورمان که شد، کتابی با جلد ضخیم و قهوهای رنگ روی صندلیاش گذاشت و سلام گرمی کرد. تسبیحش طبق عادت در دستش بود و زیر لب ذکر میگفت. پیراهن اتوکشیدهای به تن داشت. مامان میگفت آدم منصفی است.
محرم تکیهی کوچکی برای امام حسین برپا میکرد. شهرک ما همیشه سوتوکور است، شبیه یک جزیرهی دورافتاده که در آن از هیچچیز نشانی نیست. اما تکیهی عزاداری آقای گودرزی شور و حرارت محرم را به محله میکشاند.
به لحظاتی قبل از انفجار فکر میکنم؛ شاید باز هم تسبیحی در دست داشت و ذکر میگفت یا شاید برای بعد از به دنیا آمدن دخترش نقشه میریخت و در آیندهی پیش رویشان سرک میکشید... اینکه مثلاً دستانش را دور جسم کوچک او حلقه میکند تا در اولین لحظهای که فرزندش چشم باز میکند، مردی را ببیند که او را از تمام دنیا بیشتر دوست دارد. بعد لبهایش را به گوش دختر نورسیدهاش نزدیک میکند تا برایش اذان بگوید. اولین بار که «بابا» میگوید، قند در دلش آب میشود. اولین روز مدرسه، کولهپشتیاش را تا مدرسه میبرد، چون برای دستان کوچک دخترش زیادی سنگین است. اولین بار که بدون کمکی دوچرخهسواری میکند، پشت سرش میدود مبادا زمین بخورد و پوست نازکش زخم شود...
اما حالا زینب، پنج ماه بعد از شهادت پدر به دنیا آمده و سهمش از این آرزوهای کوچک، دیدارهای آخر هفته در گلزار شهداست.
صدای اذان مرا به خودم میآورد. از ساختمان تنها تلی از سکوت باقی مانده. رفتگر بیرمق و لنگلنگان عرض خیابان را جارو میکند. شاید او هم دختری در خانه دارد که پشت پنجره به انتظارش نشسته.
به سمت خانه راه میافتم. به زمستانی فکر میکنم که دیر یا زود از راه میرسد و سرمایی که یادآور جداییهاست.
🔹نازنین ولیپوری
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
🔸اولینها
شدهام نگهبان دیگ شیربرنج.
توی بالکن ایستادهام و دستهایم را توی جیب پالتو فرو میکنم و زیر لب همراه با علی فانی میخوانم:
«إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا»
صدای ماشینها به صدای بلندگوی گوشی میچربد.
از دیوار نصفهی بالکن به خیابان سرک میکشم.
بچههای مسجد محل چراغهای موکب را تعمیر میکنند.
بوی برنج ایرانی محل را برداشته.
بخار از کنارههای دیگ بلند شده و صدای قلقلهای ضعیفش به گوش میرسد.
کفگیر میچرخانم و مثل آشپزهای حرفهای با ژست من در آوردی چند دانه توی دهانم میگذارم و میگویم «مغز داره.» بعد هم با خودم نظر کارشناسی میدهم: «کاشکی یکم آب بریزم. نه، خوبه. شیر اضافه میشه.»
انگار نه انگار بار اولم است که شیربرنج میپزم.
مامان سرک میکشد: «در چه حاله؟»
نظر دو دقیقه تحلیل و کارشناسی را تحویلش میدهم.
از اعتمادش قند توی دلم آب میشود. میرود داخل و میسپارد به خودم.
از فکر خوردنش با شکر و دارچین یا شیره هم دهنم آب میافتد.
هرازگاهی با کفگیر چرخی میزنم. میترسم ته بگیرد. زیر لب هر کس را که میشناسم و نمیشناسم دعا میکنم و حاجتها را ردیف. میخواهم آب اضافه کنم اما دودل شدهام. از گوشهی در صدا میزنم: «به نظرم باید آب بریزم. میشه بیای؟»
کفگیر که میزند، اجازهی اضافه کردن آب را میگیرم. چشمی آب میریزم و باز کز میکنم کنار دیگ. کمکم جا میافتد. وقت اضافه کردن شیر است. از آجی ظرف شیر را میگیرم و میریزمش توی دیگ. مامان زیر شعله را کمتر میکند.
حواسم را جمعوجور میکنم و مدام چک میکنم ته نگیرد. باد با شعله بازیاش گرفته. با آجی دیگ را میبریم داخل. بوی حلوای محصول مشترک مامان و آجی خانه را برداشته. مامان شیشهی گلاب به دست، گلاب اضافه میکند و چند قل بیشتر دمکن میکشد روی در دیگ و زیرش را کمتر میکند.
توی مراسم که از طعمش تعریف میکنند ذوق میکنم. برکت دارچین نویسی «یا فاطمه» و حدیث کساء چاشنی گلاب و عطر برنج شده.
توی بیستسالگی اولین دیگ نذری عمرم را تقریباً تنهایی بار گذاشتهام.
اولینها همیشه یک جور دیگر مزه میدهند و میچسبند به آدم. مثل نوشتن اولین کلمه یا ریختن و نوشیدن اولین چای روضه.
🔹ریحانه مصیبیان
۲۱آبان۱۴۰۵
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
🔹وداع با لالههای فاطمی
تشییع شهدای گمنام در خرمآباد
📸 حنانه پاپی
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah