راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
🔸دیدارِ آقا
امسال از درِ مدرسه رد شدم و نشدم، سالِ آخری بودنم خورد توی صورتم؛ آمدند و گفتند کنکور و انتخاب رشته و فلان. شاید اگر رشتهام معارف اسلامی نبود، خوشحال میشدم که دارد تمام میشود، اما حالا...
یک سال تجربی خواندم، بعدش افتادم به تغییر رشته؛ سه ماه خواندم و آمدم معارف. از جوّ مدرسه هم اطلاعی نداشتم. پارسال، راهیان و نیمهشعبان و فاطمیه، تازه فهمیدم کجا آمدم و چقدر متفاوت است. تعداد دبیرستانیها مثل باقی مدارس زیاد نیست، اما تقریباً همه همدیگر را میشناسند و دنیای کوچک و جالبی است برای خودش.
توی این دنیای کوچک، پارسال همه دست به یکی کرده بودیم و التماس برای دیدار رهبری. به قرعهکشی هم راضی بودیم، فقط میگفتیم: «خب حالا شاید قسمتِ ما هم شد.» اما نشد.
صبحِ دهم اسفند، تقریباً همه همدیگر را دیدیم. نایِ حرف زدن نداشتیم، فقط زار زار در آغوش هم اشک میریختیم. به یاد آن اصرار برای دیدار، یاد آن صلواتهایی که پشتِ بندش میگفتیم «و احفظ امامنا خامنهای» (که حالا هم با دل و جان برای امام سید مجتبی میگوییم).
فاطمیه امسال، مدرسه که سیاهپوش شد، چایخانه را هم مثل قبل راه انداختیم، اما خانم کولیوند همچنان در حال تهیهٔ وسایل بود. مانده بودم که خدایا، این که از سیاهیها، این هم که چایخانه، این هم که نیرو، آن هم که نذری، پس این تب و تاب و این درخواست عکس پوستریِ امام از بچهها دیگر برای چه؟
کلاً هم حواسم نبود و اطرافم را نگاه نکرده بودم. رفتم سرِ کلاس و دیدم ریحانه و فاطمه با بغض زل زدند توی صورتم. هر چه تعجبِ من از بغضِ آنها بیشتر میشد، به جای گریه، بیشتر به حواسپرتیِ من میخندیدند. آخرش دلشان به حالِ گیجیِ من سوخت و گفتند پایین جایگاه آقا را زدهاند، میرویم فعلاً بنشینیم، الان گیر میدهند.
اما حس کنجکاوی که گل کند، انضباط که نمیفهمد. ریحانه گفت پاشیم بریم روسریهایمان را درست کنیم؟ آرام رفتیم بیرون، دستی به روسریهایمان کشیدیم و تا کنارِ جایگاه، دوتا یکی، پلهها را پریدیم و نشستیم جلوی جایگاه. حالا بغضِ من هم مثل سنگ راهِ گلویم را بسته بود و دلتنگی، چشمهایم را به قاب عکسِ امامِ شهید خیره کرده بود...
🔹زینب بهاروند
۲۲آبان۱۴۰۵
#بعثت_خون
#میدان_خیابان
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
🔸کوچههای مادری
توی کوچهپسکوچههای مدینه گم شدهام. بوی نرم کاهگل و رطوبت میزند زیر دماغم. پلهها را که به آخر میرسم، انگار پرت شدهام به ۱۴۰۰ سال پیش.
سنگهای بادامی زیر پاشنههای کفشم خرخر میکنند. سرعت راه رفتنم را روی دور حلزونی تنظیم میکنم. رسیدهام خانهی ثروتمندترین زن مکه و همسرش. میگویند محمد امین است و خاتم انبیاء. بوریا و حصیر وصلهخوردهی کف خانه به ثروتمند بودنش دهن کجی میکند.
انگار شب درستی رسیدهام. رنگ صورت خدیجه پریده و دانههای درشت عرق روی پیشانیاش خبر وضع حمل میدهد. رشتهی امیدش را از طایفه بریده. چشم میچرخانم دور خانه؛ چهار زن ایستادهاند: آسیه و مریم و ساره و کلثم. بوی یاس و صدای نوزاد توی خانه با هم مخلوط میشوند.
دوباره سنگها زیر پایم خرخر میکند. پیچ کوچه را میپیچم. صدای هلهله میآید. مجلس عروسی است. خدا در وصفشان آیه نازل کرده. دو دریا به هم رسیدهاند. علی زرهاش را به چند درهم فروخته و فاطمه مهریهاش را در دنیا آب گذاشته و برای آخرت شفاعت تمام شیعیان در روز محشر.
خدا هم لبخند میزند از وصلتشان.
از پیچ بعدی هم گذر میکنم. انگار کوچههای مدینه پیچدرپیچ است و تودرتو.
صدای فریاد و همهمه میآید. گوش تیز میکنم: «به آنها که رفتهاند بگویید برگردند. همین جا در غدیر خم اتراق میکنیم تا بقیه هم برسند. بروید جهاز شترها را بیاورید؛ میخواهیم منبری درست کنیم برای رسول خدا. حرفهای مهمی دارد.»
پیامبر روی جهازها ایستاده و علی در کنارش. از همه شهادت میگیرد که «من صاحب و رهبر و ولی مسلمین هستم.» همه تأیید میکنند. رو میکند سمت علی و دستش را بالا میگیرد: «پس از این علی مولا و رهبر شماست.»
عمر و ابوبکر میدوند برای بیعت.
کوچهی بعدی صدای سرفههای زخمی میآید. آمدهام خانهی پیامبر. مسموم شده و توی بستر افتاده.
چند نفر ملاقاتی دارد. با همان صدای زخمی کاغذ و قلم میخواهد تا حرف مهمی را مکتوب کند. از گوشهی خانه صدا بلند میشود. احساس خطر کرده است؛ بهترین دفاع را حمله میبیند. شروع میکند داد و بیداد که پیامبر دیوانه شده و هذیان میگوید و میزند زیر همهچیز. از کوچهی قبلی میشناسمش: عمر بن خطاب است.
وارد تنها باغ سقفدار مدینه میشوم. اسمش چه بود؟ سقیفهی بنیساعده.
میزگرد تشکیل دادهاند برای ردای خلافت.
یک نفر داد میزند: «علی برای خلافت زیادی جوان است. نظر من روی ابوبکر است.» طمع مینشیند کنج لب پدر ابوبکر که «من گزینهی بهتری هستم، حتی از ابوبکر هم پیرترم.» بالاخره رایگیری تمام میشود؛ قرعه به نام ابوبکر در میآید.
میخواهم از اینجا بروم. از صدای خندههایشان زهر چکه میکند.
از خرمافروشی میثم تمار رد میشوم. ترازوی به عدالت نشستهاش را آویزان کرده است و حال نخلش خوبخوب است. از مسجدالنبی هم میگذرم.
رسیدهام به کوچهی بنیهاشم.
کوچه باریک میشود و تنگ. صدای ضرب سیلی میپیچد توی گوشم. قفسهی سینهام درد میگیرد. انگار یک مرد جنگی روی سینهام نشسته باشد.
بوی چوب سوخته همهجا پیچیده. سروصداها زیاد شده. فریاد «یا بیعت میکنید یا خانه را آتش میزنیم» بلند است. کار از تهدید گذشته.
در گر گرفته است و هرم گرمایش میزند توی صورتم. چهل مرد جنگی چکمه پوشیده و شمشیر به دست و زره به تن، دورخیز میکنند و با قدرت در را نشانه میگیرند.
استرس جانم را میخورد. صدای نالهی «فضه خذینی» بند نیمبند جگرم را پاره میکند.
میروم داخل. صدای هقهق بچهها و نالههای «عجل وفاتی» میآید. بچههایش را دور بستر جمع کرده، دارد وصیت میکند.
میچرخم دور خودم. روی سنگ غسالخانه. علی ذرهذره دارد آب میشود. دندان به گوشهی عبا، هقهقش را خفه میکند و شانههایش میلرزد. میروم بالای چاه. یکجایی خواندم حرفهای درگوشی علی با چاه تا عمق زمین رفت و مذاب شد.
پا میگذارم توی بقیع. انگار وقتش رسیده.
علی داخل قبر ایستاده. درمانده و دستتنها.
گوشهی قبر شکافته میشود. دست پدر برای گرفتن امانتی آمده است.
انگار توی کوچهپسکوچههای مدینه گم شدهام. دنبال مادرم میگردم. بوی کاهگل و یاس توی سرم چرخ میزند.
🔹ریحانه مصیبیان
روایتی از سوگوارهی کوچههای مادری/ بروجرد
🔺 ارسال روایتهای مردمی به @ravimah_admin
🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah