eitaa logo
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
803 دنبال‌کننده
1.2هزار عکس
350 ویدیو
15 فایل
ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin
مشاهده در ایتا
دانلود
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
🔸دیدارِ آقا امسال از درِ مدرسه رد شدم و نشدم، سالِ آخری بودنم خورد توی صورتم؛ آمدند و گفتند کنکور و انتخاب رشته و فلان. شاید اگر رشته‌ام معارف اسلامی نبود، خوشحال می‌شدم که دارد تمام می‌شود، اما حالا... یک سال تجربی خواندم، بعدش افتادم به تغییر رشته؛ سه ماه خواندم و آمدم معارف. از جوّ مدرسه هم اطلاعی نداشتم. پارسال، راهیان و نیمه‌شعبان و فاطمیه، تازه فهمیدم کجا آمدم و چقدر متفاوت است. تعداد دبیرستانی‌ها مثل باقی مدارس زیاد نیست، اما تقریباً همه همدیگر را می‌شناسند و دنیای کوچک و جالبی است برای خودش. توی این دنیای کوچک، پارسال همه دست به یکی کرده بودیم و التماس برای دیدار رهبری. به قرعه‌کشی هم راضی بودیم، فقط می‌گفتیم: «خب حالا شاید قسمتِ ما هم شد.» اما نشد. صبحِ دهم اسفند، تقریباً همه همدیگر را دیدیم. نایِ حرف زدن نداشتیم، فقط زار زار در آغوش هم اشک می‌ریختیم. به یاد آن اصرار برای دیدار، یاد آن صلوات‌هایی که پشتِ بندش می‌گفتیم «و احفظ امامنا خامنه‌ای» (که حالا هم با دل و جان برای امام سید مجتبی می‌گوییم). فاطمیه امسال، مدرسه که سیاه‌پوش شد، چای‌خانه را هم مثل قبل راه انداختیم، اما خانم کولیوند همچنان در حال تهیهٔ وسایل بود. مانده بودم که خدایا، این که از سیاهی‌ها، این هم که چای‌خانه، این هم که نیرو، آن هم که نذری، پس این تب و تاب و این درخواست عکس پوستریِ امام از بچه‌ها دیگر برای چه؟ کلاً هم حواسم نبود و اطرافم را نگاه نکرده بودم. رفتم سرِ کلاس و دیدم ریحانه و فاطمه با بغض زل زدند توی صورتم. هر چه تعجبِ من از بغضِ آن‌ها بیشتر می‌شد، به جای گریه، بیشتر به حواس‌پرتیِ من می‌خندیدند. آخرش دلشان به حالِ گیجیِ من سوخت و گفتند پایین جایگاه آقا را زده‌اند، می‌رویم فعلاً بنشینیم، الان گیر می‌دهند. اما حس کنجکاوی که گل کند، انضباط که نمی‌فهمد. ریحانه گفت پاشیم بریم روسری‌هایمان را درست کنیم؟ آرام رفتیم بیرون، دستی به روسری‌هایمان کشیدیم و تا کنارِ جایگاه، دوتا یکی، پله‌ها را پریدیم و نشستیم جلوی جایگاه. حالا بغضِ من هم مثل سنگ راهِ گلویم را بسته بود و دلتنگی، چشم‌هایم را به قاب عکسِ امامِ شهید خیره کرده بود... 🔹زینب بهاروند ۲۲آبان۱۴۰۵ 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
🔸کوچه‌های مادری توی کوچه‌پس‌کوچه‌های مدینه گم شده‌ام. بوی نرم کاهگل و رطوبت می‌زند زیر دماغم. پله‌ها را که به آخر می‌رسم، انگار پرت شده‌ام به ۱۴۰۰ سال پیش. سنگ‌های بادامی زیر پاشنه‌های کفشم خرخر می‌کنند. سرعت راه رفتنم را روی دور حلزونی تنظیم می‌کنم. رسیده‌ام خانه‌ی ثروتمندترین زن مکه و همسرش. می‌گویند محمد امین است و خاتم انبیاء. بوریا و حصیر وصله‌خورده‌ی کف خانه به ثروتمند بودنش دهن کجی می‌کند. انگار شب درستی رسیده‌ام. رنگ صورت خدیجه پریده و دانه‌های درشت عرق روی پیشانی‌اش خبر وضع حمل می‌دهد. رشته‌ی امیدش را از طایفه بریده. چشم می‌چرخانم دور خانه؛ چهار زن ایستاده‌اند: آسیه و مریم و ساره و کلثم. بوی یاس و صدای نوزاد توی خانه با هم مخلوط می‌شوند. دوباره سنگ‌ها زیر پایم خرخر می‌کند. پیچ کوچه را می‌پیچم. صدای هلهله می‌آید. مجلس عروسی است. خدا در وصفشان آیه نازل کرده. دو دریا به هم رسیده‌اند. علی زره‌اش را به چند درهم فروخته و فاطمه مهریه‌اش را در دنیا آب گذاشته و برای آخرت شفاعت تمام شیعیان در روز محشر. خدا هم لبخند می‌زند از وصلتشان. از پیچ بعدی هم گذر می‌کنم. انگار کوچه‌های مدینه پیچ‌در‌پیچ است و تو‌در‌تو. صدای فریاد و همهمه می‌آید. گوش تیز می‌کنم: «به آن‌ها که رفته‌اند بگویید برگردند. همین جا در غدیر خم اتراق می‌کنیم تا بقیه هم برسند. بروید جهاز شترها را بیاورید؛ می‌خواهیم منبری درست کنیم برای رسول خدا. حرف‌های مهمی دارد.» پیامبر روی جهازها ایستاده و علی در کنارش. از همه شهادت می‌گیرد که «من صاحب و رهبر و ولی مسلمین هستم.» همه تأیید می‌کنند. رو می‌کند سمت علی و دستش را بالا می‌گیرد: «پس از این علی مولا و رهبر شماست.» عمر و ابوبکر می‌دوند برای بیعت. کوچه‌ی بعدی صدای سرفه‌های زخمی می‌آید. آمده‌ام خانه‌ی پیامبر. مسموم شده و توی بستر افتاده. چند نفر ملاقاتی دارد. با همان صدای زخمی کاغذ و قلم می‌خواهد تا حرف مهمی را مکتوب کند. از گوشه‌ی خانه صدا بلند می‌شود. احساس خطر کرده است؛ بهترین دفاع را حمله می‌بیند. شروع می‌کند داد و بیداد که پیامبر دیوانه شده و هذیان می‌گوید و می‌زند زیر همه‌چیز. از کوچه‌ی قبلی می‌شناسمش: عمر بن خطاب است. وارد تنها باغ سقف‌دار مدینه می‌شوم. اسمش چه بود؟ سقیفه‌ی بنی‌ساعده. میزگرد تشکیل داده‌اند برای ردای خلافت. یک نفر داد می‌زند: «علی برای خلافت زیادی جوان است. نظر من روی ابوبکر است.» طمع می‌نشیند کنج لب پدر ابوبکر که «من گزینه‌ی بهتری هستم، حتی از ابوبکر هم پیرترم.» بالاخره رای‌گیری تمام می‌شود؛ قرعه به نام ابوبکر در می‌آید. می‌خواهم از اینجا بروم. از صدای خنده‌هایشان زهر چکه می‌کند. از خرمافروشی میثم تمار رد می‌شوم. ترازوی به عدالت نشسته‌اش را آویزان کرده است و حال نخلش خوب‌خوب است. از مسجدالنبی هم می‌گذرم. رسیده‌ام به کوچه‌ی بنی‌هاشم. کوچه باریک می‌شود و تنگ. صدای ضرب سیلی می‌پیچد توی گوشم. قفسه‌ی سینه‌ام درد می‌گیرد. انگار یک مرد جنگی روی سینه‌ام نشسته باشد. بوی چوب سوخته همه‌جا پیچیده. سروصداها زیاد شده. فریاد «یا بیعت می‌کنید یا خانه را آتش می‌زنیم» بلند است. کار از تهدید گذشته. در گر گرفته است و هرم گرمایش می‌زند توی صورتم. چهل مرد جنگی چکمه پوشیده و شمشیر به دست و زره به تن، دورخیز می‌کنند و با قدرت در را نشانه می‌گیرند. استرس جانم را می‌خورد. صدای ناله‌ی «فضه خذینی» بند نیم‌بند جگرم را پاره می‌کند. می‌روم داخل. صدای هق‌هق بچه‌ها و ناله‌های «عجل وفاتی» می‌آید. بچه‌هایش را دور بستر جمع کرده، دارد وصیت می‌کند. می‌چرخم دور خودم. روی سنگ غسالخانه. علی ذره‌ذره دارد آب می‌شود. دندان به گوشه‌ی عبا، هق‌هقش را خفه می‌کند و شانه‌هایش می‌لرزد. می‌روم بالای چاه. یک‌جایی خواندم حرف‌های درگوشی علی با چاه تا عمق زمین رفت و مذاب شد. پا می‌گذارم توی بقیع. انگار وقتش رسیده. علی داخل قبر ایستاده. درمانده و دست‌تنها. گوشه‌ی قبر شکافته می‌شود. دست پدر برای گرفتن امانتی آمده است. انگار توی کوچه‌پس‌کوچه‌های مدینه گم شده‌ام. دنبال مادرم می‌گردم. بوی کاهگل و یاس توی سرم چرخ می‌زند. 🔹ریحانه مصیبیان روایتی از سوگواره‌ی کوچه‌های مادری/ بروجرد 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
🔸خوراکِ نفس از شب قبلش، همسر می‌گفت فرداشب را برویم انقلاب. قرار بود شهید گمنام بیاورند. راستش دیگر حس انقلاب رفتن ندارم. سر چهارراه انگار مفیدترم. ترجیح شخصی‌ام شده پرچم‌گردانی تو یک جای خلوت، تا ایستادن بین خیل جمعیت. و اگر اصل بر حضور است که است، انتخابم اینجاست. دور از اخلاص است، اما «آدم» است و «هوای» نفس. اینکه گاهی بازخوردی هم می‌گیری، (همین بوق خداقوت و دست‌هایی که بلند می‌شوند) احتمالاً بی‌تاثیر نیست توی این رجحان؛ و اینکه نقشت را هم حس می‌کنی. اوایل دانشجویی توی بروجرد، پز فلان هیئت پرجمعیت اینجا را می‌دادم. اما بعد خودم حل شدم توی تکثر هیئت‌های کوچکی که کل سال، می‌توانستی کوچه به کوچه پیدایشان کنی. آن‌ها که مستمع و بانی و منبری به اسم هم را می‌شناختند و هرکدام مداح و چایی‌ریز و کفش جفت‌کن و سفره‌ پهن‌کن خودشان را داشتند. هیئت‌های پرنقش! و «نقش» انگار جاذب و حلال آدم‌هاست. و «بازخورد»، خوراک نفسشان. گفتم که دور از اخلاص است، اما کو تا اخلاص. فعلاً همین که بهانه‌ای هر شب، از کنار بخاری بلندت کند، لباس بهت بپوشاند و بکشاندت کف خیابان، کافی است. قبول نکردم. باز گفت شهید! گفتم قسمت باشد می‌آید همین جا. سرد بود. سردترین شب سال. و شلوغ‌تر از شب‌های به ظاهر گرم‌تر قبل. حساب و کتاب‌ها اینجا منطق ندارد! مردها پرچم تکان می‌دادیم و زن‌ها، پانزده‌بیست نفری، نشسته بودند روی سکو و زمین. یک بخاری هیزمی هم گذاشته بودند وسطشان؛ دودش بیشتر از گرماش. یک ربع بعد مردها جمع شدند جلوی موکب به سینه‌زنی. ۲ نفر خواندند؛ لری. دوباره رفتیم سراغ پست پرچم. ۲۰۶ سفیدی رد شد. خانمی با پوشش معمولی. موها کمی بیرون و عینکی. دست بلند کرد و خداقوت گفت. خوراک نفس! با اثر یا شیرینی مضاعف. البته اینکه «دل، متعلق به این جبهه است؛ جان، دلباخته‌ی به این اهداف و آرمانهاست.» خوشحال‌ترت می‌کند. آمبولانسی رد شد. از ظاهر دهه شصتی‌اش و نفر صندلی شاگردش، فهمیدم شهید می‌برد. توی دلم گفتم خب می‌ماندی تا مردم زیارتی کنند! پنج‌شش دقیقه نشده، برگشت. چرا و چطور، انگار به دلش افتاده بود برگردد. ایستاد؛ در را باز کردند و تابوت را کمی بیرون کشیدند. خانم‌ها خیز گرفتند و آمدند سراغ تابوت. دست و تسبیح و پرچم، می‌رفت برای تبرک. همسر هم آمد؛ با چشم تر. از هولش، زینب را جا گذاشته بود. چشمم زینب را بین جمعیت دید. می‌گفت مامانم کجاست. شب فاطیمه و شهید گمنام و زینبی سه ساله‌ دنبال مادرش! جلو رفتم. دستی به تابوت کشیدم و به صورتم. آمبولانس شهید را برد. زن‌ها خیز گرفته‌بودند برای چه؟ و تبرک جستیم به که؟ برای آن و به آن که برای ایفای نقشش، پا گذاشته بود روی نفسش. انگار «همه اجرها در گمنامی است.» و «من کان للَّه کان اللَّه له». 🔹امین ماکیانی 21آبان1405/ شبی که شهید آوردند 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
🔸با همه‌چیز چشمانم بین مردم می‌چرخید. شب‌های زیادی می‌شد که مرد میان‌سالی توجه‌ام را به خودش جلب می‌کرد؛ معمولاً در صف‌های جلو می‌ایستاد و با اسپند دودکن دور جایگاه می‌چرخید! شبی که گروهی از زورخانه آمدند و ضرب «یاعلی» گرفتند، نزدیک‌تر از همیشه جلو رفت و دور سرشان اسپند می‌چرخاند. گاهی در مه غلیظی که برپا کرده بود، گمش می‌کردم، گاهی هم می‌دیدم بین جمعیت می‌چرخد. اوایل فکر می‌کردم نیازمند است و می‌آید تا پولی جمع کند. اما باز با خودم می‌گفتم می‌تواند مثل دوسه نفر دیگر که چند دقیقه‌ای اسپندش را دود کند و وقتی کارش تمام شد برود جای دیگری. برایم سؤال بود چرا تا آخر مراسم می‌ماند! تااینکه امشب صحنه‌ای دیدم که کنجکاوی‌ام را بیشتر کرد. آخر مراسم، موقع خواندن دعای فرج، طبق معمول همه رو به قبله ایستادند تا به محضر امام زمان (عج) ادای احترام کنند. دست‌ها به سمت آسمان بلند شده بود و بعضی بعد از گذشت ۲۰۰ و خورده‌ای شب هنوز توی این لحظات، چشمانشان می‌بارید. بین دعا، در سمت آقایان، کسی روی زمین به سجده افتاد تا دعا به پایان برسد. هیبتش آشنا بود! یک وسیله‌ی آهنی کنار دستش قرار داشت و برخلاف خودش که در برابر خداوند به خاک افتاده بود، دود اسفند از کنارش بلند می‌شد و به آسمان پرواز می‌کرد. بعد از دعا بلند شد و راه افتاد که برود. نمی‌دانستم جلو رفتن و صحبت با او کار درستی است یا ناراحتش می‌کند! بااین‌حال بسم‌الله گفتم و پا پیش گذاشتم. اسم‌اش نورخدا بود و ۶۰ سال داشت. خیالم که راحت شد از گفتگو معذب نیست، ادامه دادم. می‌خواستم بدانم چرا به تجمع می‌آید. گفت برای جمهوری اسلامی و رهبر و وطن‌اش می‌آید. از وقتی یادش می‌آمد، به این ارزش‌ها علاقه داشته و خوشحال بود که در میدان است. گفت از سربازی هم معاف شده، اما داوطلبانه رفته. از شغل و درآمد و خانواده‌اش پرسیدم. پنج سال پیش پاکبان بوده و نیروی شهرداری. ضعف و بیماری باعث شده اخراجش کنند. دلگیر بود و دوست داشت خواسته‌هایش منعکس و بررسی شوند. او که به گمانم یکی از ستاره‌های تجمعات بود گفت: «توی هفت آسمون یه ستاره هم ندارم. بعد به من می‌گن بیمه‌ات رو بخر! بازنشسته‌ام نمی‌کنن. خودمم هم توانایی خرید سال‌های باقی‌مونده رو ندارم.» مستأجر بود. از تنگی نفس و دردِ قلب و پادرد و زمین‌خوردن‌های مکرر می‌نالید. از مادری که با او زندگی می‌کند و پای علیلش سنگینی وزن پلاتین را تحمل. بعد از مسئولی گفت که باید پیگیر کارشان می‌شده اما با بی‌احترامی بیرونشان کرده و همسرش را هل داده و دندان‌هایش را شکسته. گفت: «اما با همه‌ی این حرف‌ها وطن و میهنم رو دوست دارم. به جمهوری اسلامی افتخار و دعا می‌کنم امام زمان به همه‌ی ما کمک کنه.» بصیرت مگر چیست؟ همین که بین مسئولی بی‌کفایت با نظامِ مظلومِ جمهوری اسلامی تفکیک قائل شده بود. اراده‌ی پُر و پیمانش به تن لاغر و نحیفش طعنه می‌زد. دستِ گرمِ رفیق خوشبویش که هنوز دود از سرش بلند بود را گرفت و خداحافظی کرد. ذهنم سریع به دنبال مقایسه رفت. قیاس این شهروندِ باغیرت و صاحبِ شرف، با آن‌هایی که علی‌رغم داشتن امکانات خوب و کافی که از همین مملکت به دست آورده‌اند مدام غر می‌زدند و ایراد می‌گرفتند و عمو ترامپ‌شان را صدا می‌زدند. فقط به یک نتیجه رسیدم: «می‌شود هیچی نداشت اما هیچی‌ندار نبود.» پاهایم را به پیاده‌رو و به خانواده‌هایی که راهی خانه‌هایشان بودند رساندم. هندزفری‌ام را در گوش راستم پیچاندم تا صدا برایم واضح و بلندتر شود. پویانفر می‌خواند: «علف هرز هم اگر بودی، در زمین حسینِ زهرا باش!» 🔹مهسا کمانکش 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah
راوی ماه | روایت مردم لرستان 🇮🇷
🔸عنایت شهید گاهی هنر، یک دعوت است! آن روزها، فقط به دنبال گذر از زمان بودم. گاهی دست به قلم می‌شدم و چهره‌هایی را به شکلی ساده و گذرا روی کاغذ می‌کشیدم؛ قصد کلاس رفتن و آموزش دیدن هم نداشتم تا یک مسیر حرفه‌ای را دنبال کنم. چهره‌های مختلف را در حد توانِ خودم می‌کشیدم و از نتیجه‌ی کارها لذت می‌بردم؛ هرچند ایرادهای زیادی داشتند! همه‌چیز برایم، ساده و بی‌هدف بود. تا اینکه تصمیم گرفتم برای اولین بار، سیمای یک شهید را ترسیم کنم. نمی‌دانستم که با انتخاب چهره‌ی شهید «محمود رادمهر» دارم توجه این شهید را جلب می‌کنم! تمام روز را با قلمی در دست گذراندم تا کار را به پایان برسانم؛ اما اینبار وقتی به نتیجه نگاه کردم، ناامید شدم از اینکه نتوانستم شباهت چهره‌ی شهید را به درستی اجرا کنم. از ناتوانیِ قلمم، از آنکه نتوانسته بودم شکوهِ پشت آن چهره را به درستی نشان دهم، ته دلم خالی شد و با کمی دل‌شکستگی از کارم، آن را بین نقاشی‌های دیگرم گذاشتم. اما انگار نگاهی مرا می‌پایید... شهید، با عنایت و حضورِ جاری‌اش، نمی‌خواست من در همان سطح ساده باقی بمانم. انگار می‌خواست از میان آن ناامیدیِ کوچک، مسیری برای رسیدنم به هنرِ واقعی باز کند. به طرز عجیبی همان شب، دوستم شماره‌ی استادی را برایم فرستاد. انگار پیامی از سوی شهید بود که از طریق دوستم به گوشم رسید: «از اینجا ادامه بده…» جالب‌ترین بخش این تقدیر، هم‌سوییِ جغرافیایی بود؛ شهید اهل مازندران بود و استاد معرفی شده هم اهل مازندران! این پیوندِ محلی، مهر تأییدی بود بر اینکه این مسیر، با عنایت خاصی از سوی شهید باز شده است. آن شب، درست بعد از اجرای چهره‌ی شهید یک تقدیر تازه برایم آغاز شد. از آن لحظه به بعد انگار حضور آن شهید بود که با هدایتش مرا از دنیای ساده و بی‌هدف، به دنیای جدی‌تری از هنر دعوت کرد. 🔹زهرا یاراحمدی 🔺 ارسال روایت‌های مردمی به @ravimah_admin 🔻 آدرس کانال در بله و ایتا: @ravimah