-در فراسوی پیکر هایمآن به من وعده‌ی دی‍داری بده؛

با آن همه دل داده، دل بسته ما شد. ای من به فدای دل دیوانه پسندش:))))

آری او راست میگفت شاید من آدم مورد علاقه‌ی هیچ کسی نیستم و کسی به من فکر نمی‌کند…!

شرط بستم با دلم یک بار از او بگذرم ، سوی من چرخید و لبخندش توانم را گرفت .

حالم چطوره؟ نمیدونم از معدم بپرس.

-فهمیدم رفتنت از روزی شروع شد که، دیگر برای تعریف کردن اتفاق‌های کوچکت عجله نداشتی.. یادم هست یک وقت‌هایی عکس فنجان چایت را میفرستادی، از شلوغی روزت میگفتی، از چیزهای بی‌اهمیتی که شاید برای هیچکس مهم نبود. بعد یک روز دیدم از تمام آن جزئیات خبری نیست. نه دعوایی شده، نه خداحافظی بزرگی. فقط من ماندم با صفحه‌ای که هر چند دقیقه یک‌بار بازش میکردم و تویی که دیگر چیزی برای گفتن نداشتی. دردش این نبود که رفته بودی؛ دردش این بود که من لحظه‌ به‌ لحظه رفتنت را تماشا کردم و هر بار اسمش را گذاشتم «امروز سرت شلوغ است»..

یه جوری تایپمه انگار خدا موقع آفرینش به دل من نگاه کرد و گفت میخوام بدمش به این