/ آخرین شنبه‌ی تابستون. /

کاش می‌شد عکس‌هایی که با سُرسُره گرفتیم و عکس زینب و نرگسِ چلوسیده رو هم بزارم(کلّه‌شون‌و کردیم تو هندونه).

برای بارِ هزارم ثابت شد که بخاطر درس‌خوندن اگر هیئت‌رفتن و کنسل کنم تماماً ضرر عه و هیچی گیرم نمیاد.

من مرگ را دوست‌دارم، ولی تو را بیشتر. تو را دوست‌دارم و دوست‌داشتنِ تو انگار به من حسِ جاودانگی می‌دهد..

نمازِ بارانم، تو.

سلام‌بر پاییزِ عزیزم. :)

طوری که این سه‌ماه گذشت..

یه‌نفر داخلِ ناشناس گفته بود که اینجا یکی از چنل‌های موردعلاقه‌شه. یه‌عالمه ذوق و خوشحالی))))

خیلی‌وقت است که دیگر کاری به زخم‌های‌کاری‌ مان نداریم..

او بزرگ‌ترین چالهٔ‌‌ کیهانِ من است. من را در خود فرو می‌کِشَد و تسخیر می‌کند...

حالم بد می‌شه وقتی با رفتارشون ابرازاحساساتمو پَس‌می‌زنن.

امروز کابوسی که صبح دیدم خیلی بد بود. امتحانِ‌علوم بد بود. این‌که مربی‌م نبود بد بود. ناراحتیِ دوستامو دیدم و این بد بود. با رفیقم خداحافظی نکرده برگشتم خونه و این خیلی بد بود. برای یه‌نفر مزاحمت ایجاد کردم و این فاجعه بود. من امروز خیلی آدمِ‌بدی بودم. امروز من رو ناراحت کرد. امروز و دوست‌نداشتم.