طوری که این سه‌ماه گذشت..

یه‌نفر داخلِ ناشناس گفته بود که اینجا یکی از چنل‌های موردعلاقه‌شه. یه‌عالمه ذوق و خوشحالی))))

خیلی‌وقت است که دیگر کاری به زخم‌های‌کاری‌ مان نداریم..

او بزرگ‌ترین چالهٔ‌‌ کیهانِ من است. من را در خود فرو می‌کِشَد و تسخیر می‌کند...

حالم بد می‌شه وقتی با رفتارشون ابرازاحساساتمو پَس‌می‌زنن.

امروز کابوسی که صبح دیدم خیلی بد بود. امتحانِ‌علوم بد بود. این‌که مربی‌م نبود بد بود. ناراحتیِ دوستامو دیدم و این بد بود. با رفیقم خداحافظی نکرده برگشتم خونه و این خیلی بد بود. برای یه‌نفر مزاحمت ایجاد کردم و این فاجعه بود. من امروز خیلی آدمِ‌بدی بودم. امروز من رو ناراحت کرد. امروز و دوست‌نداشتم.

و البته یکی از معدود زیبایی‌های امروز این‌بود که فاطمه بهم دستبند‌ستاره‌ایِ‌آبی داد(😭).

کاش یکی بود که فقط وقتی نگام میکرد از تو چشام میفهمید دارم میمیرم

لحظهٔ‌ تشییعِ من از دور بویت می‌رسید؛ تا دوساعت بعدِ مَرگم همچنان جان داشتم..

سالادماکارانی می‌خورم، غم‌هام یادم می‌ره.

می‌گوید این‌جا دیگر جای ماندن نیست. امّا من می‌گویم چاره‌ای نیست، باید ساخت.