☆\محتوای کوله‌پشتیِ من. پ.ن:منم از این چالشا*

بعداً؟ بعداً دیگه چِشام برات برق نمیزنه.

اما همیشه باید یك‌نفر باشد که "خوبم" گفتن‌هایت به خرجش نرود! که نگذارد در مرداب سکوت غرق شوی. کسی که وقتی میگویی "خوبم" ته‌مانده‌یِ نگاهت را بخواند و بداند تمامِ این کلمه، فقط نقابی است برای پنهان کردنِ طوفانی که در دلت برپاست. کسی که بلد باشد حصارِ تنهایی‌ات را بشکند و بگذارد بی‌واهمه، خودت باشی؛ همان‌قدر آسیب‌پذیر، همان‌قدر حقیقی.

بشدت به یه اتفاقِ غیرمنتظره و یهویی نیاز دارم.

یه وقتایی واقعا ازدست خودم ناراحت میشم و از خودم متنفر.

دیروز واقعا روز جالبی بود خیلی دوسِش داشتم.

دیالوگ‌های‌ماندگارِ‌دیروز،۴۰۵/۳/۱: خوراکیاتو‌جا‌نزاری/انتهای‌سالنِ۲‌برا‌ماعه/بیا‌فاطمه،شیرکاکائو/مارو‌از‌خوابِ‌ناز‌بیدار‌کردید‌هنوز‌نرسیدیم‌که/امروز‌شهید‌دوره‌دار‌میشیم/واااییی‌‌یعالمه‌گُلللل/چقد‌سخت‌گیرن‌اینجا/وای‌خیلی‌خوشم‌اومد‌از‌حرمِ‌امام‌خمینی/میشه‌یکی‌بزنی‌تو‌سَرَم؟/اون‌که‌ضایع‌اس‌تو‌از‌اونم‌ضایع‌تری/سریع‌ناهار‌بخورید‌بریم/_قطعه‌ی‌شهدای‌گمنام/ما‌مشهد‌و‌اربیعینمونو‌میگیریم‌بعد‌میریما/رزق‌تون‌بود/یه‌اَدایِ‌دیگه🤣/چشمات‌خیلی‌قرمز‌شدن/این‌یه‌وقت‌هوا‌بَرِش‌نداره../شما‌که‌همیشه‌دنبالِ‌خوشتیپایید/بدویید‌،به‌قطار‌نمیرسیما/تمومَم‌نمیشن/چشمِ‌قرمز‌که‌خوشگلهه/اینااسکل‌کردن‌مارو/برو‌تو‌تَر/چِت‌شده؟/تو‌چشمام‌چخبره؟/نه‌من‌معذرت‌میخوام/میشه‌بوجی‌موجیت‌کنم؟/چقد‌گوگولیی‌توو/حالا‌دارم‌برات.

_

با این ستاره‌ها، می‌شود راه را پیدا‌کرد...