من به آدمی که حرفامو با دل و جون بشنوه و به خاطر بسپاره وابسته می‌شم…

دیدی قرص جوشان چجوری تو آب حل میشه و به طرفه العینی دیگه هیچی ازش نمی‌مونه؟! حرفای قلمبه‌شده توی دل منم همینه. من حرفامو به تراپیستمم گفتما! ولی اگه بذارمش تو کوله‌م و با خودم ببرمش کربلا و به امام حسین بگمش، تازه اون موقع‌ست که دیگه عینهو قرص جوشان محو می‌شه.

تو یکی از اشعاری که حضرت رباب بعد از شهادت امام حسین براشون سروده، گفته شده‌: قد کنتَ لی حَبلاً صَعبا اَلُوذُبه. "تو چنان کوه محکمی بودی که من بدان پناه می بردم."

داشت می‌گفت : «ما اولین گریه‌مون برای امام حسین، شبِ علی اصغر تو بغل مادرامون بود...»

من نمیدونم مامان بابای ماها چیکار کردن که محبت حسین‌(ع)‌ت افتاده تو قلبِ بچه‌هاشون. ولی من نمی‌تونم تصور کنم که بچه‌هام چیزی از این عشق نفهمن... پس ای خدای خالقِ امام حسینِ قلب‌ها! سرنوشت ما رو هم عین مامان باباهامون مقدر کن و بچه‌هایی بهمون بده که اتوماتیک بین کربلا و تموم دنیا، "کربلا" رو انتخاب می‌کنن...

شب هفتم محرم چی قشنگ تر و دلجُنبونَک تر از این که ایستگاه های صلواتی به جای چای ، شیر پخش می‌کنن؟ - شب علی اصغر

کوه دردم که کند نام حسین(ع) آرامم...

روضه‌ای روضه‌ست که بدون اینکه بره تو جزئیاتِ گودال، اشکتو دربیاره.

فَبانَ الاِنکِسارُ في وَجْهِ الحُسَین - [ از بعد از علی اکبر بود که] آثار شکستگی در چهره [مولایمان] حسین نمایان شد..

هرکی پست جدیدمو ری‌پست کرد بیاد جلو لپ‌شو بکشم🍒

که در واژه نامه در معنای "عباس" آمده است : عباس نامی عربی به معنی «شیری که شیران از او بگریزند» + شیری افتاد زِ پا و همگی شیر شدند...

میگن وقتی «امام حسین» تو مدینه زندگی می‌کرده و معاویه «حاکم» بوده ، نزدیک ترین چاه به مدینه خشک می‌شه... «امام حسین» هم چند نفر از خادماشونو هرروز ، با مَشک های پر از آب می‌فرستادن سمت ورودی های مدینه... می‌فرستادنشون تا منتظر کاروانا بمونن و وقتی تشنه و خسته و آش و لاش دارن میان سمت مدینه ، بهشون چند جرعه آب خنک و تگری هدیه بدن که جیگرشون حال بیاد. «حضرت عباس» هم یکی از همون افرادی بوده که هرروز می‌رفته تا سر دروازه های مدینه و چشم به راه می‌مونده تا عطش آدمایی که حتی نمیشناخته رو هم برطرف کنه. انصافا با این اوصاف نباید قربونش رفت؟! شما حتی بخوای مرام معرفتی هم حساب کنی ، نباس با آدمای به این زلالی این‌جوری تا می‌شد...