تمامشان زنده اند اما من،من وجود ندارم.

پلوتویی های بی خانمان الهه ی شما هست: دیونیزوس چرا؟ دیونیزوس خدای شیدایی، مستی، تئاتر و رهایی از قراردادها است. شلخته بودن ذات دیونیزوسی است (بی‌توجه به نظم و ترتیب، اهل هرج‌ومرج خلاقانه). اهل نوشتن بودن در نسخه مدرن دیونیزوس تبدیل می‌شود به شاعر، نمایشنامه‌نویس، یا نویسنده جریان‌سیال ذهن. پرانرژی بودنش از جنون خلاقانه و هیجان زیستن ناشی می‌شود. این دختر مثل نویسندگان بیت‌نظیم و شلخته‌ای است که نیمه‌شب با انرژی تمام می‌نویسند و صبح یادشان می‌رود مسواک بزنند.

چقدر محشره ممنونم🤸‍♀️

i got you sis

تو را نه بخاطر کسی که هستی، بلکه بخاطر کسی که در کنار تو می‌شوم دوست دارم.

به آن صندوقچه ارزشمندش اشاره کرد و گفت:«هر آنچه درونش است،چیزهای باقی‌مانده از دست رفته هایم است‌.» اجسامی که از آدم ها و قصه هایشان به جا مانده بود. شاید آن اجسام از او نبودند اما اما در کل صحبت هایش از "از دست رفته"،دستش روی قلبش بود.

معمولا نگهشون می‌داریم تا بخشی از خودمون رو زنده نگه داریم.

من یاد گرفتم بزرگ شدن صرفا فقط گذر از دوست داشتن ها نیست؛بزرگ شدن یعنی من بین اون چیزی که شاید با همه وجود دوست دارم و اون" باید" انجامش بدم ها،از اون چیزی که دوست داشتم گذر کنم.

باد مارا می برد