🕊️از آلبرکامو به ماریا کاسارس: بیشتر از هرچیزی دلم می‌خواست می‌توانستم روحم را در چشمانم بگذارم و تا ابد، تا هنگام مرگم، به تو نگاه کنم. #ازبه @roghenevis💌

کنارت نبودم حواسم بهت بود از عمق وجودم حواسم بهت بود...🫂 #آوا_نامه @roghenevus💌

چقدر گریه کردم چقدر غصه خوردم کنارت نبودم برای تو مردم تو روزای دوری حواسم بهت بود همیشه یه جوری حواسم بهت بود حواسم بهت بود💕 #آوا_نامه @roghenevis💌

نمی‌دونید چه قدر حس خوبیه...🥲 #مرسوله @roghenevis💌

ماری قشنگم! زندگی چیست؟ عشق ورزیدن. اگر عاشق نباشیم، برای زندگیِ خود توجیهی نداریم. کسانی که عاشق نیستند از زندگی پر معنا محرومند. 🥀 📚 از کتاب نامه‌های عاشقانه‌ی جبران خلیل جبران به ماری هسگل @roghenevis💌

ای آن که حق را با کلماتش استوار و برجا کند #هو @roghenevis💌

🕊️از آلبرکامو به ماریا کاسارس: من هرگز در زندگی به اندازه‌ی الان که خودم را به تمامی به تو سپرده‌ام، احساس امنیت نکرده‌ام. #ازبه @roghenevis💌

تا بر دلش از غصه غباری ننشیند #بیت @roghenevis💌

اداره‌ی پست بیرجند صنم باجی مثل یک مادربزرگ مهربان بود؛ پیرزنی ریزنقش و دوست داشتنی و اصالتا بیرجندی که در خانه‌ی ما کار می کرد. هر وقت کسی از اهل خانه ناخوش احوال میشد، با دم‌کرده‌های جور واجورش سراغش می‌رفت و حالش را خوب می‌کرد. یکبار که سینه پهلو کرده بودم صنم‌ باجی برایم چای عناب با دارچین درست کرد. او عادت داشت عناب‌ها را بشوید و روی پارچه‌ی دستبافی که پدر از سفر یزد آورده بود، پهن‌شان کند و در هاون سنگی بکوبدشان. همیشه با آن لهجه‌ی شیرینش می‌گفت:« عناب را که کامل در آب بجوشانی خودش را هم بکشد، عطر و طعم به چای نمی‌دهد.» صنم باجی گاهی اوقات که دلتنگ میشد از خاطرات زندگی مشترکش با رجبعلی خان برایم تعریف می کرد و می‌گفت:« آن روزها که تازه ازدواج کرده بودیم، رجبعلی خان اوستای بنا بود و در تهران برای دربار کار می‌کرد و ما خیلی کم همدیگر را می‌دیدیم، و تنها راه ارتباطی ما نامه‌نگاری بود. من از معدود دختران با سواد شهرمان بودم. آن وقت‌ها هنوز پست بیرجند افتتاح نشده بود و ما با برید و از طریق چاپارها برای هم نامه میفرستادیم و مدتها طول میکشید هر نامه به مقصد برسد. مدام باد و طوفان بود و خیلی وقتها نامه‌ها اصلا به مقصد نمی‌رسیدند.» من همه‌ی اینها را بارها از زبانش شنیده بودم اما باز برایم دلچسب بود. همیشه به اینجا که می‌رسید انگار یاد تلخی و شیرینی توامانی بیفتد، لبخند میزد و میگفت:« راستی! می‌دانستی بیرجند یعنی شهر صاعقه و طوفان؟ ما از قدیم‌الایام با این جلوه‌ی قدرت خدا عجین بودیم و هنوز هم طبق چیزهایی که آمنه برایم مینویسد همینطور است.» آن روزها اوضاع فرق کرده بود و میدیدم صنم باجی گاه و بیگاه برای دخترش نامه می‌فرستد و پشت آن می‌نویسد برسد به دست آمنه بیرجندی، بیرجند، خیابان مظفری... 📝به قلم ایران، رقعه نویس قاجاری! 📸 تصویرِ ساختمان قاجاری اداره‌ی پست بیرجند

یا من قرّبنی و ادنانی #هو @roghenevis💌

🕊️از نیما یوشیج به عالیه جهانگیر: چرا شعله‌های قلب این‌قدر ممتد است؟ این آتش چرا خاکستر نمی‌شود؟ به من بگو انسان چرا دوست می‌دارد؟ #ازبه @roghenevis💌