من ، می‌کوشید به‌جای ریختن اشک ، لبخندی حتی تلخ به بدخلقی‌های زمانه نشان دهد ؛ جوری در این ‌کار تبحر پیدا کرده بود که نزدیک‌ترین افراد زندگی‌اش‌ هم‌ متوجه حال واقعی‌ او نمی‌شدند .

قسم به امیدی که می‌روید از جای بریدگی زخم در تن ؛

من الان تو اون نقطه ام که نه میتونم با کسی غیر تو باشم نه با خود تو .

مقدار فراوانی غم؛

زندگی هرچی بهم یاد نداد ؛ اینو خوب یادم داد که باید تنها برای زندگی برنامه ریزی کنم ، بجنگم و از وجود هیچکس کنارم مطمئن نباشم .

می‌دونی حالم چجوریه؟ انگار بزنی تو گوش یک بچه‌ی سه ساله و بگی: «خاله بازیات دروغه ، کسی خونه‌ی تو مهمون نمیاد ، تو اصلاً خونه نداری ، عروسکت اصلاً جون نداره که بخواد تو رو دوست داشته باشه ، پلاستیکیه.. نگا این پاشه ، کنده می‌شه ، این دستشه ، اینم کنده می‌شه ، چشماش نقاشیه ، تو اصلاً چطور با این حرف می‌زنی؟ و اون فقط زل بزنه تو چشمات و با صورت سرخ از سیلی هیچی نگه . فقط اشک بریزه‌ ؛ فقط اشک بریزه..

اینکه یکی باعث لبخند زدنتون بشه ، خیلی هم خوبه اما اونی که باعث بشه با چشماتون بخندید رو پیدا کنید و حفظش کنید .

همیشه قبل ازینکه بخواین به طرف مقابلتون حرفی رو بگید ، بهش فکر کنید ، به خودتون مطمئن شید که قرار نیست ترکش کنید و بعد حرفی رو بگید تا بعد رفتنتون طرف مقابل با فکر کردن به اون جمله از درد پاره نشه .

من وقتی بهت فکر میکنم:

شده وقتی باهاش حرف میزنی گوشیو بزاری رو قلبت و لبخند بزنی؟

آدمیزاد وقتی یکیو دوست داره از اون زیباتر براش وجود نداره ، مثلِ تو برای من .

بارها بوسیدمت در رویا .