It seems like I died in 2008 and this is hell.

اورثینك خیلی کلمه‌ی ناچیزیه در برابر کاری که من با مغزم می‌کنم.

دقیقاً می‌دونستی داری چیکار می‌کنی و همینش بیشتر از همه درد داشت.

همیشه فکر می‌کردم مردم ِدهه‌ شصت چطور از رجایی تا بهشتی و باهنر رو از دست دادن و آخ نگفتن‌. به مجاهدین خلقی که نه مجاهد بودن و نه خلق‌. فکر می‌کردم ترور و خبر ِناگوار صبح شنیدن چقدر می‌تونه دردناك‌ باشه ؟ حالا به دور و برم نگاه می‌کنم. به جمهوری‌ اسلامی‌ ِچهارصدوپنجی که از سر تا پا شهید داد اما فرار نکرد. به مردمی که سیدعلی ِرئیس‌جمهور ِمجروح رو در قامت قائد امت از دست دادن. من حالا معنی از دست دادن رو می‌فهمم. Midday adventures | ماجرای نیمروز.

عراقچی یه‌جوری حرف زد که حس کردم دشمن، من ِایرانی‌م نه امریکا‌.