منو برگردونید به دهه پنجاه و شصت؛من مال همون دورانم.

از رو سرم یه ابر رد شد،حال منو دید و برام گریه کرد.

اسمونم از بی ستاره بودن درد گرفته.

عمیقا نیاز دارم فرندز ببینم.

هر وقت که حالم از حالم بهم میخورد،روحم خط خطی میشد و اعصابم شیشه خورده؛پناهنده نوشتن میشدم و حالا خیلی وقته یه مشت کلمه رو کنار هم نچیدم که بشن قرص سردردُ حالت التهوع. مثل یه مریضی که حتی قرصاشم دیگه نمیخوره. به خیال اینکه مهم نیست،با غمام یه قول دو قول بازی میکنم.

من رو ببخش که دلمو باختم . من رو ببخش که حقتو یکی دیگه میخوره و بختم هندجگر خوار داره. خیلی از شبا بجای اینکه به تو برسم و مواظب تو باشم ساعتها سرم گرمه یکی دیگه بود . مواقعی که سرت فریاد میزدم و بهت میگفتم ازت بدم میاد بازم همراهم بودی. همون وقتایی که از غم سرما مچاله میشدم تو بغلتو بهم هدیه میکردی و منی که هیچوقت قدرتو ندونستم. وخب ممنونم ازت بابت بودنت؛حتی اگر بی فایده هم باشه. روح کوچولوم<:

بلاتکیلیفیم مثل پسرِ براندازیه که عاشق یه دختر انقلابی شده:/

انگار پهلومی ولی نیستی پیشم.

حال اون چسب زخمیو دارم که خودش زخمی شده ..

_

محمد صالح علاء میگه: هروقت سرتونو رو شونه‌های محبوبتون گذاشتید؛ دلتنگ‌ها رو دعا کنید...(:

نرفته دلم تنگه. البته اگر دلی باشه.