زخمم که باید بسوزم ابرم که باید ببارم باید که این درد هارا کنج نگاهم بکارم

رجال لا تلهیهم تجارة و لا بیع عن ذکر الله

منم یک بال و یک قلب شکسته ! منم از درد های سرد خسته منم آنی که گم کرده مَنَش را و روحی که رها کرده تنش را

منم ابری که کوهم ! کوه دردم سر بغض خودم را ذبح کردم

کجا پنهان شدی عمریست گیجم کجا باید به دنبالت بگردم

امشب فهمیدم که ابرها با غم هم داستانند!

غَمّ (به فتح غین و تشدید میم) از واژگان قرآن کریم به معنای پوشاندن است و غم را از آن رو غم گویند که سرور و شادی را میپوشاند و ابر را از آن رو غمام گویند که آفتاب و آسمان را می‌پوشاند:) #حتی‌عجیب‌تر

اینم آسمون.. -سه راه شهادت -تیکه ی بهشت

پارسال همین موقعا ... وقتی نمی‌دونم از سر دلتنگی یا چی وسط فیلمایی که فاطمه از راهیان می‌فرستاد عکس آسمون اونجا رو خواستم ! وقتی دلم نمی‌ذاشت فیلما رو باز کنم میسوخت دلم میسوخت - تلاش باید ای رفیق ! ناگهان نمیرسی بدون بال و پر زدن به آسمان نمی‌رسی

نفس نفس شتاب کن به خیل دوستان برس به شیوه قدم زدن ، دوان دوان نمیرسی

مسافر کویر تو ، چقدر خواب بوده ای؟ که هرچه تند میروی به کاروان نمیرسی