رشتۀ اتصال ما و حسین نخ پرچم‌سیاه هیأت بود شهدا خوب یادمان دادند کربلایی شدن به هِمّت بود یاد آنان که در سیاهی شب ماه بودند و روسفید شدند خوش به حال رفیق‌هامان که پای این حرف‌ها شهید شدند.....

خبری آمد و نسیم انداخت از لب حوضِ خانه گلدان را چند وقتی‌ست خوب می‌فهمد شهر من، غربت شهیدان را

خیره ماندم به نام سرخ شهید راز سربند کوچه سربسته‌ست زمزمه می‌کنند در گوشم کوچۀ بی‌شهید بن بست است

خط به خط، جبهه جبهه، خون دادیم گام اول شروع هم‌عهدی‌ست ما به فرمانده اقتدا کردیم گام دوم نماز با مهدی‌ست...

صدر اخبار می‌شود روزی، آفتاب ظهور سر زده است کعبه یک صبحِ جمعه می‌بیند یادگار حسین آمده است چه حسینی که ظهر عاشورا پر شد از تیغ و نیزه دور و برش چه حسینی که سر به نی داد و زیر بار ستم نرفت سرش... ــ جمعی از شاعرانت!

به انتظار آمدنش

این روزها که میگذرد هرروز در انتظار آمدنت هستم با من بگو که آیا من نیز در روزگار آمدنت هستم؟! ــ قیصرامین پور

دوكوهه! تو را با خدا چه عهدی بود كه از كرامت برخوردار شدی و خاك زمین تو سجده گاه یاران خمینی شد؟! وحال چه می كنی در فراق پیشانی هایشان كه سبب متصل ارض و سما بود؟ و آن نجواهای عاشقانه... دوکوهه! می دانم كه چقدر دلتنگی💔 می دانم كه دلت می خواهد باز هم خود را به حبل دعای شهدا بیاویزی و با نمازشان تا عرش اعلی بالا بروی می دانم كه چه می كشی دوكوهه! آیا دوست داری پادگان یاران امام مهدی(عج) نیز باشی؟ پس منتظر باش!(:

بامن سخن بگو!

زمان بستر جاری عشق است تا انسانها را در خود به خدا برساند

الله اکبر...

خدا بزرگ تر از آن است که وصفش کنیم...