حالا که هدیه روز دختر به من تعلق نمیگیرد راحتتر میتوانم بگویم پسر بچه نوعِ زیستش شیرینتر است.
اگر اسم من را به زائران جزیره اپستین اضافه نمیکنید عقیدهام این است؛ کوچولوهایی که میخواهند تمرین کنند مرد باشند بنظر خیلی خوردنی میآیند. غیرتی که برای آدم خرج میکنند، غروری که هدر میدهند، محبتی که بذل و بخشش میکنند.
آن روزهایی که مهدی تماس میگرفت و گله عالم را میکرد. آن روزها که میگفت جایی میروم که فاطمه باشد. آن روزها که با زبانِ بیزبانی میگفت بغلم کن تا غرورش خش برندارد. علیرضا؛ علیرضای کوچک که صدایش را صاف میکند. غذاهای چرب و چیلی دوست دارد و حواسش به نظافت خانه هست. محمدرضا و هادی که میخواهند هیجانهایشان را با آدم تقسیم کنند. توقعهای اضافیشان را بلدند خوب بپیچند لای الفاظ. آن دوتا فسقلی که عقل معاششان کار خودشان را هم راه نمیاندازد و دست به تدبیر برای من میزنند.
دختر بچه ناز و نوازش زیاد میخواهد، توجهی مدام میطلبد، ظرافتش خیلی بیشتر از این حرفهاست؛ همان بهتر که مردها دختر دوست باشند:)
#یادداشت
