اگه این پیامو توی یکساعتِ اخیر نمی‌خوندم نمی‌دونم چه بلایی سرِ مغز و روحِ فروپاشیدم میومد:)

هول قیامت به مفرد شدن است. اگر وسط مهلکه دنیا، بتوانم مستقل از همسر، فرزند، والدین، هم خون‌ها، محارم، رفیق‌ها(آنهایی که فکر نمی‌کردم یک ثانیه بی‌هم بشویم و سالهاست نیستند)، دلبندها و آرزوها چشم بدوزم به شکافِ سقفِ سیاهِ دنیا، به رُخِ نورانی پروردگارم، قیامتم را هولی نیست. هرکس پیش از آن روز برای حسابرسی رفت عذابهای آن صبح آتش‌باران را جَویده و فرو برده. آنکه چشیده، مجدد نخواهد چشید چرا که، آنکه رسیده مجدد نخواهد رسید. #آن #یادداشت

شاید همین دعای کوتاهِ استاد جلوی آن ضرر بزرگ را گرفت:)

نجات در مکتب است و بچه‌هایش✨

_

اونی که بخاطر یک ذوقِ کوچیکت به چنین حالِ خوشی دعوتت میکنه چیه؟ پ.ن: قاب نقلی از عظیم‌الشأن‌های جهانِ ایمان، هدیه صبحگاهی✨

با بعضی آدمها انقدر مانوسم که نمی‌بینمشون. دیروز واژه‌هایی که رفیق‌های منو توصیف می‌کرد عجیب و غریب بود. حد اعلای شکر رو باید بخاطر تنفس توی هوای این شونزده نفر بجا بیارم🌱 پ.ن: حتی نمیشه گفت خصوصا فلانی‌شون:)

چون قول دادم و به وفای عهد شهرت دارم باشه از چهارشنبه؟!⁦⁦ʘ⁠‿⁠ʘ⁩

مامان میگه؛ «یادآوری چیزی که کوچیکه توی اسلام محبوب نیست، دنیا چون بزرگ جلوه میکنه در نظر کوچیک کردنش، عمل پسندیده‌ایه. اگه عظمت نفست رو درک کردی و بعد نادیدش گرفتی هنرمندی!»

_نساختن را در هر شرایطی نابخشودنی می‌دانم. پ.ن: با حضور افتخاری انگشتان پر برکت مجتهده آینده.