به صلیب عشق آویخته؛ دو راه پیش پای معبود خویش گذاشتم... به پیشنهاد، نه نعوذ بالله به گستاخی؛ شاید هم همان! هردو بی‌توفیر به اشتراک صبر یکی بر بی‌آبرویی و دیگری بر بی‌فرجی، حال آنکه ای بی‌هیچ!، طریقی‌ست اولی، بی‌کم از معجزه. بَند از برم گشود و غبارم گرفت. فجری تا طلوع به آغوشم کشید و واژه واژه وجودم را بوسید، پروردگارم؛ او که نپرستیدمش! عِطرَش به گیسوانم به احتمال زائرالحسین گشتن و نَمَش به گونه‌ام به انتظار عبد گشتن... و او چنین بزرگ است که شدائدت را به اعجاز مِهر خنثی کند. و چنین حواله مرا به مِنهاج تدبیرش، دست حسین (علیه‌السلام) گذاشت و بارم بست و به راه سفر انداخت.... #متخلص‌به‌قلم #یادداشت *منهاج؛ راه راست ╹صاحب╹

✿

زُلف‌تو‌مرا‌عمر‌دراز‌است‌،
ولی‌نیست
در‌دست‌سر‌موئی‌از‌آن‌عُمر‌درازم ...

حافظ

ما را رضای دِه به هرچه رضای توست ... saaheb

↝⁩ ظاهراً قاعده بازی به شیوه دیگری‌ست!

° کاش یک مرتبه پرسیده بودی _تو مرا ندیده چطور عاشقی؟ که بگویم دیدنی نیستی؛ تو یک حس شیرین رضایتی که صبر را آراییده و در رگ های خونی مغز رفت و آمد می‌کند. عشق های دیدنی بی عظمت‌اند؛ تو بزرگ تر از آنی که به چشم، کسی خواهانت شود... #متخلص‌به‌قلم #یادداشت ꒰saaheb|صاحب꒱

× ربّنا؛ امشب فقط به رغبت من به او بی‌افزا حیفِ جانِ من، که برای من عزیز و برای او هیچ، که بیرون رود به محبّتِ غیر او ... saahebصاحب

˖ ارْحَمْ فی هذِهِ الدُّنْیا غُرْبَتی ˖

_ [الدهر یومان] "یومٌ علیک" به فراق و مجالست با رقیب به سَر و "یومٌ لک"... یوم لک، رقیب غایب و فراق همدم؛ تا بدین لحظه‌ی حاشیه نگاریِ غم، مهتابِ رویَش سرمه نشدست (کمتر از دمی و بازدمش حتی) بر چشم. سنگسارِ نفرین باد ایمان، هنگامه‌ایی که تو را به جنت بکشد نه صحبت. به ملاطفت باغ و راغ درآیی نه مصاحبت طاووس. کور باد (نه به قداست نورِ رفته‌ی چشمان یعقوب) روشنای هر دیده که زمین را بی‌تو نگریسته، به حکم حُبِّ تو راه به جنت برده و نگار و نقش نیوفتاده از نگارش به چشم هنوز... کاش بلند شود دست قضا و تقدیر* کند ساعات فراق را، بدل به ثانیه‌ایی، که استشمام کند آنکه کم‌است، از عطر وجودت بقدر ظرف دنیا... *تعیین قدر #یادداشت

_ عَجِّل ای پارچه‌ی سبز گره شده در پنجره‌ فولادها...

امام‌رضا‌علیه‌السلام بیشتر‌از‌همه‌ازت‌میدونه، ولی‌بیشتر‌از‌همه‌دوست‌داره... _

تَسْبیح و جٰام و مُهْر و مِی تَکْلیفِ عَقْل و عِشْق کِـی؟ مَنْ خَسْتِه‌اَمْ اَز این هَمِه تـِکـرار اِسْـتـِغْـفـٰارْهـٰا...!

دست حُـسِـینْ* علیه‌السلام‌ مانده؛ که ظنش می‌رود روسیاهی من را بشوید... *حُسِینْ: آنکه‌نظر‌به‌خُرده‌خیر‌های‌باقی‌مانده‌دارد